خودروی مفهومی واگن STX شرکت اوپل با بدنه‌ای کوتاه به مصاف شاسی‌بلندهای برقی می‌رود. برای سال‌ها، جاده‌های آمریکا زیر سلطه خودروهای شاسی‌بلند بوده‌اند. از کراس‌اورهای میان‌اندازه تا خودروهای غول‌پیکر سه‌ردیفه، این مینی‌بوس‌های بلندقامت با ظاهر زمخت و ساختگی به گزینه پیش‌فرض خانواده‌ها تبدیل شده‌اند. با این حال، آن سوی اقیانوس اطلس، جنبشی مقاومتی با حال‌وهوای
خودروی مفهومی واگن STX شرکت اوپل با بدنه‌ای کوتاه به مصاف شاسی‌بلندهای برقی می‌رود.
برای سال‌ها، جاده‌های آمریکا زیر سلطه خودروهای شاسی‌بلند بوده‌اند. از کراس‌اورهای میان‌اندازه تا خودروهای غول‌پیکر سه‌ردیفه، این مینی‌بوس‌های بلندقامت با ظاهر زمخت و ساختگی به گزینه پیش‌فرض خانواده‌ها تبدیل شده‌اند.
با این حال، آن سوی اقیانوس اطلس، جنبشی مقاومتی با حال‌وهوای رترو در حال قدرت گرفتن است. تازه‌ترین تهاجم از شهر روسلسهایم آلمان می‌آید، جایی که برند اوپل، متعلق به استلانتیس، پرده از نگاهی جذاب به آینده‌ای ممکن برداشته است.
اسپورتس تورر eXperimental یا خودروی مفهومی STX که برای نخستین بار در نمایشگاه خودرو پاریس همین ماه رونمایی شد، درسی است در این باره که چرا استیشن واگن سنتی نه‌تنها به عصر برقی‌سازی ادامه می‌دهد، بلکه ممکن است در واقع ابزار برتری برای این کار باشد.
فلوریان هوتل، مدیرعامل اوپل، در رونمایی باشکوه این خودروی مفهومی را نه به‌عنوان یک خیال‌پردازی طراحی، بلکه به‌عنوان تحولی آگاهانه از تلاش‌های پیشین مانند اوپل GT X Experimental معرفی کرد که بیشتر از مد روز شاسی‌بلندهای جمع‌وجور وام گرفته بود. اما اوپل با STX به استیشن واگن سنتی اروپایی نگاه می‌کند که پیشینه‌اش به اوپل المپیا رکورد کاراوان سال ۱۹۵۳ بازمی‌گردد. آن خودرو نخستین استیشن واگن ساخته‌شده در کارخانه آلمان بود و در زمانی عرضه شد که شرکت در مالکیت جنرال موتورز آمریکا قرار داشت.
حتی ۶۴ سال بعد، اوپل هنوز فرمول سقف بلند را برای مخاطبان جهانی با نسخه‌هایی مانند اوپل اینسیگنیا اسپورتس تورر ظریف‌تر می‌کرد. STX به هر دو سر این تبار ادای احترام می‌گذارد و نشانه‌های طراحی بلندتر کراس‌اورهای مدرن را رد می‌کند.
STX آشکارا بخشی از فلسفه طراحی تازه اوپل با نام جسور و خالص است. هر معنایی که این عبارت داشته باشد، نمای جلو نسخه تکامل‌یافته امضای قدیمی اوپل وایزر را دریافت کرده که اکنون به‌صورت یک پنل شیشه‌ای فناورانه یکپارچه بازتصور شده است. انیمیشن‌های نور عمودی مورب، نماد صاعقه نورانی را قاب می‌گیرند.
بدنه نیز فوق‌مدرن است، گویی از یک تکه فلز تراشیده شده است. کابین دنباله‌ای بریده و غیرمعمول دارد و ستون C با پرداختی دندانه‌دار دیده می‌شود که در آن فلز با نوارهای شیشه‌ای نورانی جای‌به‌جای می‌شود.
STX می‌کوشد نشان دهد در عصر خودروهای برقی، بازده آیرودینامیکی حیاتی است. شاسی‌بلندهای بلندتر به بسته‌های باتری سنگین‌تر و بزرگ‌تری برای عبور از هوا نیاز دارند، اما یک واگن کوتاه‌قامت با مقاومت کمتر می‌خزد. اوپل برای بیشینه کردن این مزیت، STX را به آیرودینامیک فعال هوشمند مجهز می‌کند. در سرعت‌های بزرگراهی، سپرهای جانبی فعال تنظیم می‌شوند و دو پره دیفیوزر عقب به‌طور خودکار باز می‌شوند. اینها تلاطم کم‌فشار پشت چرخ‌های آلیاژی ۲۲ اینچی عظیم را به‌شدت کاهش می‌دهند و واگن را به آسفالت می‌چسبانند.
هیچ جزئیات فنی ارائه نشد، اما ناظران بیرون از صنعت به آسترا برقی جدید برنامه‌ریزی‌شده در همان غرفه استلانتیس نگاه کردند و درباره آمار عملکرد چشمگیر گمانه‌زنی کردند. پیشرانه دو موتوره و تمام‌چرخ‌محرک می‌تواند این استیشن سقف‌بلند را در بازه ۲ تا ۳ ثانیه از صفر به ۹۷ کیلومتر بر ساعت برساند، با سرعت بیشینه بالای ۲۰۰ کیلومتر بر ساعت و برد حدود ۶۴۴ کیلومتر. در یک کراس‌اور حجیم، این آمار به باتری غول‌پیکری نیاز داشت، اما پروفیل چابک STX باید اجازه دهد با توان الکتریکی بسیار کمتری کنار بیاید. این چیدمان سقف‌بلند می‌تواند به سلاحی واقعی در عملکرد تبدیل شود.
جنرال موتورز در سال ۲۰۱۷ از اوپل جدا شد و خریداران آمریکایی به‌ندرت طعم محصولات مدرن اوپل را می‌چشند، اما STX برای بازار جهانی گسترده‌تر اهمیت دارد. به‌عنوان بخشی از امپراتوری پهناور استلانتیس، فناوری و زبان طراحی آن به محصولات جهانی بیشتری سرایت خواهد کرد.