اصفهان - ایرنا - شاید یکی از این نام‌آوران گمنام، حسین باشد؛ همان پسری که آبان ۱۳۶۱ به جبهه رفت و دیگر بازنگشت و مادرش، عمه خدیجه تا آخرین روز زندگی چشم‌انتظار بازگشتش ماند.
عمه خدیجه را همیشه با لباس سفید و چادر مشکی‌اش به یاد می‌آورم؛ زنی آرام، صبور و با صلابت که سالهای طولانی زندگی‌اش را در انتظار گذراند، انتظاری که از روزهای عملیات محرم در آبان‌ماه سال ۱۳۶۱ آغاز شد.
از آن روز تا سه سال پیش که عمه خدیجه چشم از جهان فروبست، امید بازگشت حسین از دلش بیرون نرفت، برای او انگار زمان همان‌جا متوقف شده بود؛ نگاهش به همان دری بود که روزی او را بدرقه کرده بود، شاید دوباره از همان در وارد شود.
او هم مانند دیگر مادران چشم‌انتظار، سالهای فراق را با نگاه به قاب عکس فرزندش سپری کرد با این امید که شاید روزی در باز شود و حسین از راه برسد، برای دیگران روزها و سال‌ها می‌گذشت اما برای عمه خدیجه هر روز، روز انتظار بود و هر صدایی دری می‌توانست نوید بازگشت فرزندش باشد.
اتاق عمه ساده بود؛ دیوارهای گچی، تختی که در سالهای پایانی زندگی بیشتر ساعت‌هایش را روی آن می‌نشست و وسایلی که سادگی سالهای زندگی‌اش را روایت می‌کردند اما در میان همه این سادگی‌ها، فقط قاب بزرگ عکس حسین بر دیوار، بیش از هر چیز به چشم می‌آمد.
هر سال با شروع بهار و عید نوروز همه فامیل اول به دیدن او می رفتند و بهارشان را با دیدن او شروع می کردند.
عمه روی تخت می‌نشست و هفت سینش را که در سینی استیل قدیمی چیده بود وسط اتاق می گذاشت و از فامیل پذیرایی می‌کرد.
او کمتر از حسین حرف می‌زد انگار بخشی از زندگی‌اش بود که هنوز به پایان نرسیده بود، سال‌ها با همان تصویر زندگی کرد و همچنان به بازگشت فرزندش امید داشت.
حتی وقتی نام کوچه به نام «شهید حسین بهرامیان» ثبت شد، حسین برای او هنوز زنده بود.
حسین بهرامیان یکی از سربازان حاضر در عملیات محرم بود؛ عملیاتی که در آبان‌ماه سال ۱۳۶۱ در منطقه دهلران و موسیان انجام شد و او به جبهه رفت و دیگر بازنگشت.
سال‌ها در شمار مفقودالاثرها باقی ماند و بعد مفقود الجسد بودنش هم معلوم شد اما پیکرش هیچ‌گاه به خانه بازنگشت.
خانواده برای یافتن نشانی از او، حتی آزمایش DNA دادند با خود می گفتند شاید علم بتواند پس از سال‌ها پاسخی برای این انتظار پیدا کند اما نتیجه آزمایش‌ها آن چیزی نبود که خانواده چشم به راهش بودند، تلاش‌ها بی‌نتیجه ماند و حسین همچنان در شمار مفقودان باقی ماند.
با گذشت سال‌ها، حالا حسین مزاری خالی اما مزین به یک سنگ قبر در جوار امامزاده سلطان ابراهیم سمیرم دارد؛ نشانی که شاید برای دیگران یادآور پایان یک انتظار باشد اما برای عمه خدیجه هرگز چنین معنایی نداشت.
او حتی دلش نمی‌آمد برای حسین مراسم بزرگداشتی برگزار کند.
هر بار خبر ورود کاروان شهدای گمنام به کشور می‌رسید، حال عمه خدیجه تغییر می‌کرد، ساکت‌تر می‌شد و بی‌تابی در نگاهش موج می‌زد و تلاش می‌کرد آن را پنهان کند، شاید نمی‌خواست کسی تصور کند استقامتش کم شده است.
آخرین باری که او را دیدم، اول نوروز۱۴۰۲ بود او دیگر توان گذشته را نداشت، در همان اتاق کوچک روی تخت نشسته و سینی پذیرایی هفت سینش را زیر تخت گذاشته بود تا برداشتنش برایش آسان‌تر باشد.
ساکت و آرام نشسته بود و قاب همیشگی عکس حسین همچنان بر دیوار خودنمایی می‌کرد.
او بی‌آنکه فرزندش را دوباره در آغوش بگیرد هفته اول فروردین همان سال از دنیا رفت اما انتظارش پایان نیافت.
می‌گویند همیشه در جنگ ها، نقش اصلی مادران هستند؛ مادرانی که سال‌ها با یک قاب عکس زندگی می‌کنند و با شنیدن هر خبر دلشان می‌لرزد و با ورود هر کاروان شهدا دوباره به سالهای دور بازمی‌گردند.
برای مادران شهدای مفقودالاثر، جنگ با پایان عملیات و آتش‌بس تمام نمی‌شود.
این مادران نه پیکری برای وداع داشته‌اند و نه نشانی قطعی برای پایان دادن به انتظارشان؛ آن‌ها سال‌ها با یک «شاید» زندگی کرده‌اند؛ شاید روزی خبری برسد و پیکر فرزندشان پیدا شود اصلا شاید فرزندشان دوباره از راه برسد.
برای آن‌ها، هر کاروان شهید می‌تواند خاطره همان روزهای بدرقه را زنده کند؛ همان لحظه‌ای که فرزندشان رفت و قرار بود روزی بازگردد.
عمه خدیجه رفت اما قصه انتظار او در زندگی مادران دیگری ادامه دارد، مادرانی که هنوز با شنیدن خبر تفحص شهدا، قلبشان بی‌اختیار به تپش می‌افتد.
امروز اصفهان بار دیگر میزبان کاروانی از شهدا بود؛ کاروانی که با خود ۲۰ پیکر مطهر از شهدای گمنام دوران دفاع مقدس را به این شهر آورد.
حال و هوای شهر را معنویت فرا گرفته است و حزن و اندوه امروز میهمان چشم و قلب عزاداران است.
درمیان عزاداران امروز حاضر در میدان بزرگمهر اصفهان، شاید مادران و یا خانواده‌های چشم انتظار هم باشند؛ آن‌ها هم امروز برای تشییع پیکر شهدای گمنام در کنار مردم شهید پرور تا گلستان شهدای اصفهان، لبیک گویان از کاروان اهالی بهشت استقبال کردند اما این غم فراق را آن‌ها بهتر می توانند تفسیر کنند.
به گفته مدیرکل حفظ و نشر ارزش‌های دفاع مقدس و مقاومت استان اصفهان، این کاروانی که امروز از میدان بزرگمهر تا گلستان شهدای اصفهان بر دستان مردم شهید پرور این شهر در حال تشییع است، شهدای ۱۷ تا ۳۶ سالهای هستند که پیکرهای مطهرشان در مناطق عملیاتی همچون کربلای ۴ و شلمچه تفحص شده و سه تن از این شهدا تنها ۱۷ سال دارند و در عملیات‌هایی از جمله کربلای پنج، رمضان، والفجر هشت، خیبر و والفجر سه به شهادت رسیده‌اند.
پیکرهایی که هر کدام روایتی از یک زندگی ناتمام و خانواده‌ای چشم‌انتظار را با خود دارند.
شاید در میان جمعیت میدان بزرگمهر و نگاه‌های غم بار زنان سیه پوش، مادری ایستاده است که با دیدن تابوت‌ها برای لحظه‌ای به روزی که فرزندش را بدرقه کرده فکر کند و نگاهش از تابوتی به تابوت دیگر برود و در دل آرزو کند همان پسری که بیش از چهار دهه پیش رفت، برگشته باشد.
شاید اگر عمه خدیجه امروز بود در میان این جمعیت به دنبال حسین می‌گشت.
امروز کاروان شهدای گمنام در اصفهان در حالی مسیر گلستان شهدای شهر را طی می کرد که معلوم نبود قصه انتظار کدامیک از مادران پایان یافته است.
شاید یکی از این نام‌آوران گمنام، حسین باشد.