سرویس تاریخ خبرگزاری کتاب ایران(ایبنا)- در تازه‌ترین قسمت برنامه «درفش پارسی» از رادیو ایران، در گفت‌وگویی با سید حسن نورانی، استاد زبان و ادب فارسی، آسیب‌ها و چالش‌های آموزش ادبیات در مدارس کشور واکاوی شد.
پژوهش‌های حوزه یادگیری نشان می‌دهند که آموزش پایدار، تنها با انتقال اطلاعات محقق نمی‌شود؛ بلکه متن آموزشی زمانی به تجربه‌ای عمیق تبدیل می‌شود که با سطح شناختی و زبانی مخاطب تناسب داشته باشد و میان جهان اثر و جهان دانش‌آموز پیوندی معنادار برقرار کند. ادبیات قرار نیست تنها مجموعه‌ای از نام‌ها، تاریخ‌ها و محفوظات باشد، بلکه باید به پُلی برای کشف و تفکر تبدیل شود.
نورانی ضمن قدردانی از تلاش‌های مؤلفان کتاب‌های درسی، بر دو آسیب جدی که شوق دانش‌آموزان را به پارسی‌آموزی کاهش می‌دهد، تاکید کرد.
محدودنگری در متون حماسی: بخش حماسی کتاب‌های درسی که عموماً به شاهنامه اختصاص دارد، بیشتر بر جنگ‌ها و مباحث پهلوانی متمرکز شده و از گنجینه‌های عظیم حکمت، تفکر، اخلاق و میهن‌دوستی فردوسی غفلت کرده است.
تکرار و یک‌سونگری در متون غنایی: در بخش ادبیات غنایی، از قرن چهارم تا شاعران معاصر، نگاهی صرفاً پنددهنده حاکم است. وقتی دانش‌آموز می‌بیند اشعار حافظ، سعدی، مولوی و دیگر بزرگان همگی حول یک مضمون و پیام مشابه تکرار می‌شوند، دچار وازدگی می‌گردد؛ چرا که جذابیت و تفاوتِ جایگاه تاریخی این مفاخر به‌درستی معرفی نشده است.
این استاد زبان و ادب فارسی در پایان تأکید کرد که برای بازگرداندن شوق پارسی‌آموزی به کلاس‌های درس، نیازمند انتخاب‌های باسلیقه‌تر، شناساندن دقیق نقش تأثیرگذار شاعران و نویسندگان در گذرگاه‌های تاریخی، و بازنگری اصولی در محتوای کتاب‌های درسی هستیم.