مراسم روز دانش‌آموز در سال جاری فرصتی جدی برای رسواسازی بیش از پیش جنایت‌های آمریکا و رژیم صهیونیستی علیه دانش‌آموزان ایرانی با هدف جلوگیری از تکرار این جنایت در دیگر مناطق جهان است.
مناسبت ۱۳ آبان بیش از آن که یک مناسبت آموزشی در تقویم تاریخی ایران باشد، یک آینه تاریخی است؛ تاریخی از کنشگری تا علم‌آموزی، از شجاعت تا مظلومیت دانش‌آموزان ایرانی؛ دانش‌آموزانی که در دهه‌های اخیر همزمان با حضور موثر در سنگر علم‌آموزی و تلاش برای ارتقای سطح آموزشی در عرصه‌های داخلی و بین‌المللی، در بزنگاه‌های مهمی ازجمله در قیام برای پیروزی انقلاب اسلامی و جنگ تحمیلی رژیم بعث عراق علیه ایران، کنشگری فعال داشتند؛ این روند در ادامه با افتخارآفرینی در عرصه‌های مختلف علمی در سطح جهانی و منطقه‌ای ادامه یافت.
اما تجاوز آمریکا و رژیم صهیونیستی به ایران در ۲۸ فوریه ۲۰۲۶ (۹ اسفند ۱۴۰۴) که کشورمان را هدف حمله‌های جنایت‌کارانه قرار داد، مدرسه‌ها و دانش‌آموزان را به هدف این جنایت‌ها تبدیل کرد.
حمله آمریکا به مدرسه شجره طیبه میناب در استان هرمزگان در ساعات آغازین این تجاوز نظامی در حالی که کلاس‌های درس این مدرسه در حال برگزاری بودند، به شهادت ۱۶۸ نفر منجر شد؛ در این فهرست ۱۶۸ نفره شهدا، نام ۱۲۰ دانش‌آموز شهید شامل ۶۶ پسر و ۵۴ دختر در سنین ۶ تا ۱۳ سال در کنار ۲۶ نفر از معلمان و والدین وجود دارد.
شدت این جنایت به حدی بود که سازمان‌ها و نهاد‌های حقوق بشری که عمدتا زبان و چشم به روی جنایت‌های آمریکا و همقطارانش می‌بندند، ناچار به محکوم کردن حمله به مدرسه شجره طیبه شدند؛ اینجا نقطه‌ای است که باید صریح بود: مدرسه، هدف نظامی نیست.
نه در کنوانسیون چهارم ژنو و نه در حقوق بشردوستانه کاربردی در جنگ، مدرسه در فهرست اهداف نظامی قرار نمی‌گیرد؛ هنگامی که یک مدرسه فعال است و کودکان در آن حضور دارند، هدف قرار دادن آن نقض حق آموزش، نقض حقوق کودک و در صورت جان باختن کودکان، جنایت جنگی است.
نکته‌ای که هیچ‌گاه نباید در تحلیل‌های مربوط به این جنایت گم می‌شود، این است که تخریب یک دبستان، فقط به معنای از دست رفتن یک ساختمان نیست؛ دبستان، نخستین نهاد جامعه‌پذیری کودک است؛ جایی که زبان، دوستی، آداب و نخستین تجربه بودن با دیگری شکل می‌گیرد.
مدرسه میناب تنها فصل جنایت آمریکا و رژیم صهیونیستی علیه دانش‌آموزان ایرانی در تجاوز نظامی ۴۰ روزه نبود و حدود ۴۰۰ دانش آموز قربانی نقض آشکار حقوق بشری و بشردوستانه‌ای شدند که مدعیان حقوق بشر آن را رقم زدند.
۱۳ آبان ۱۴۰۵ بیش از هر سال دیگری نمایاننده روز دانش‌آموز در ایران و جنایت‌های تحمیل‌شده بر این قشر است و پرسش‌های مهمی را برای همگان ایجاد می‌کند: چه کسی پاسخگوی شهادت ۱۲۰ کودکی است که صبح ۹ اسفند به مدرسه رفتند و بازنگشتند؟ آیا جهان اجازه خواهد داد که کودکان شهید بر اثر تجاوز نظامی آمریکا و رژیم صهیونیستی به یک آمار در گزارش‌های رسمی و سپس به یک بند فراموش‌شدنی در آرشیو تبدیل شود؟
- بیشتر بخوانید:
- معاون وزیر دادگستری: کنوانسیون حقوق کودک در جریان جنگ ۱۲ روزه و جنگ ۴۰ روزه نقض شد
- تسخیر لانه جاسوسی؛ پایانی بر استعمار آمریکا در ایران
عسکر جلالیان، معاون حقوق بشر وزارت دادگستری و دبیر مرجع ملی کنوانسیون حقوق کودک در گفت‌و‌گو با میزان با تاکید بر اینکه برگزاری مراسم ۱۳ آبان و مناسبت روز دانش‌آموز، مهر تاکیدی بر بیداری ارزشمند دانش‌آموزان ایرانی است، گفت: برگزاری مراسم سالانه روز ۱۳ آبان فراتر از مرز‌های ایران در عرصه بین‌المللی نیز روشنگری را در موضوع مبارزه با استکبارگری رقم می‌زند.
وی یکی از دلایل حمله‌های آمریکا و رژیم صهیونیستی به دانش‌آموزان و مدرسه‌های کشورمان در جریان جنگ ۴۰ روزه را این‌گونه تشریح کرد و گفت: آمریکا و رژیم صهیونیستی بیش از ۴۰۰ دانش‌آموز ایرانی و بیش از هزار مرکز متعلق به دانش‌آموزان را در جریان تجاوز به کشورمان هدف قرار دادند؛ همه این‌ها از واهمه و ترس آن‌ها از بیداری دانش‌آموزان ایرانی ناشی می‌شود.
به گفته دبیر مرجع ملی کنوانسیون حقوق کودک، برای احقاق حقوق دانش‌آموزان و ایجاد بیداری و هوشیاری دقیق‌تر و هدفمند‌تر مراسم روز ۱۳ آبان باید با نگاه و عزمی ملی برگزار شود تا با برگزاری سالانه آن جنایت‌هایی که آمریکایی‌ها در حق کودکان ایرانی مرتکب شدند، برای دنیا بازخوانی و یادآوری شود.
جلالیان برگزاری مراسم ۱۳ آبان در سال جاری را فرصتی مغتنم برای رسوا کردن بیش از پیش جنایت‌کارانی که دانش‌آموزان ایرانی را قربانی نقض‌های حقوقی و جنگ افروزی‌های مرگ‌بار خود کردند، توصیف کرد و گفت: ما ۱۳ آبان امسال را در شرایطی گرامی می‌داریم که جای بیش از ۴۰۰ دانش‌آموز ایرانی در کلاس‌های درس خالی است، زیرا این دانش‌آموزان جان خود را بر اثر جنایت آمریکا و رژیم صهیونیستی در جنگ‌های ۱۲ روزه و ۴۰ روزه از دست دادند.
وی با اشاره به پیامد‌های روانی جنایت‌های آمریکا و رژیم صهیونیستی در جریان تجاوز به ایران، تصریح کرد: این نقض حقوق بنیادین کودکان در حوزه امنیت و آرامش است.
جلالیان گفت: آمریکا و رژیم صهیونیستی با کوبیدن بر جنگ طبل و ناامنی در منطقه ما و اقدام‌های تجاوزکارانه‌ای که علیه بخش‌های مختلف منطقه ما انجام می‌دهند، کودکان را قربانی فضای رعب و وحشتی مرگ‌بار می‌کنند؛ کودکان قربانی خاموش جنایت‌های آمریکا و رژیم صهیونیستی در کشور ما و فراتر از آن در منطقه هستند.
معاون حقوق بشر وزارت دادگستری با تاکید بر نقش جامعه بین‌المللی برای جلوگیری از جنایت‌های آمریکا و رژیم صهیونیستی علیه کودکان نه‌تنها در ایران بلکه در منطقه، گفت: این جنایت‌ها که به پشتوانه مدعیان غربی حقوق بشر انجام می‌شوند، صرفا حمله به کودکان نیست، بلکه حمله به بنیادی‌ترین اصول حقوق بین‌الملل است؛ از این رو، جنایت آمریکا و رژیم صهیونیستی علیه کودکان ایرانی را باید در چارچوب حمله امنیت دانش‌آموزان سراسر دنیا دید.
وی تاکید کرد: همین امر بی‌تفاوتی و سکوت جامعه بین‌المللی و نهاد‌های متولی در عرصه جهانی را با چالش می‌کند؛ آن‌ها باید از هر ظرفیتی برای جلوگیری از اقدام‌های مشابه استفاده کنند تا بازیگرانی مانند آمریکا و رژیم صهیونیستی جرات تکرار چنین جنایت‌هایی را در هیچ جای کره خاکی نداشته باشند.
دبیر مرجع ملی کنوانسیون حقوق کودک در این رابطه گفت که اگر جامعه بین‌المللی زمانی که رژیم صهیونیستی در جریان نسل‌کشی در غزه که این منطقه را به قتلگاه زنان و کودکان تبدیل کرد، تدابیر و اقدام‌های بازدارنده اتخاذ و اجرا می‌کرد، شاهد جنایت علیه کودکان و دانش‌آموزان در ایران نبودیم و اگر همین حالا برای برخورد با این جانیان اقدام نشود و آن‌ها مجازات نشوند، باید منتظر تکرار چنین جنایت‌هایی توسط آن در دیگر کشور‌های منطقه و حتی فراتر از آن در کشور‌های اروپایی باشیم.
به گفته جلالیان، رژیم صهیونیستی موجودیتی است که اگر مهار و کنترل نشوند، آسیبش به همه خواهد رسید؛ از این رو مرجع ملی کنوانسیون حقوق کودک همه ظرفیت‌های خود را به‌کار بسته است تا بیداری لازم را در عرصه بین‌المللی ایجاد کرده و اجازه ندهد رژیم صهیونیستی از غفلت و بی‌اطلاعی عرصه بین‌المللی برای تکرار جنایت‌های خود سوءاستفاده کند.
وی در ادامه فهرستی از اقدام‌های انجام‌شده در این مسیر و نیز پیگیری حقوقی موضوع جنایت علیه دانش‌آموزان و کودکان ایرانی ارائه و اظهار کرد: ما مکاتبه‌هایی که با نهاد‌های بین‌المللی و مسئولان آن‌ها ازجمله مدیر منطقه‌ای یونیسف، رئیس کمیته حقوق کودک سازمان ملل، رئیس شورای حقوق بشر سازمان ملل و به‌طور خلاصه همه دستگاه‌های ذیربط و ذیمدخل در موضوع کودکان داشتیم و اسناد و مدارک مورد نیاز را برای روایت‌گری لازم از منظر حقوقی، به‌صورت مستدل و مستند ارائه کردیم و امیدواریم این امر بیداری مدنظر در عرصه بین‌المللی را درپی داشته باشد.
جلالیان در ادامه گفت: گزارش‌هایی نیز برای شورای حقوق بشر سازمان ملل که نشست شصت‌وسوم آن در اسفند ماه برگزار می‌شود، ارسال شده و پیگیری‌هایی با نهاد‌های مرتبط با حقوق کودک در دنیا انجام دادیم تا از ظرفیت نشست شصت‌وسوم شورای حقوق بشر سازمان ملل برای دفاع از حقوق کودکان ایران و اتخاذ تدابیر بازدارنده برای کودکان سراسر جهان استفاده کنیم.
دبیر مرجع ملی کنوانسیون حقوق کودک همچنین اقدام‌های انجام‌شده با همکاری دستگاه‌ها و وزارت‌خانه‌های مختلف در این رابطه در حوزه ملی را تشریح کرد؛ این اقدام‌ها شامل برگزاری نشست‌های تخصصی در شهر‌های مختلف، برگزاری یک کنگره بین‌المللی با حضور کشور‌های مختلف در قم، انتشار تمبر یادبود مدرسه میناب، ثبت ملی مدرسه میناب، تعیین روز نهم اسفند به‌عنوان روز ملی شهدای میناب، تولید فیلم‌های کوتاه، مستند، داستانی و بلند درباره جنایت مدرسه میناب، ... است که همگی یک هدف را دنبال می‌کنند: نباید اجازه داد که جنایت میناب از حافظه علمی و آموزشی، حقوقی، سیاسی و مدیریتی کشور حذف شود.
جلالیان با تاکید بر ضرورت تداوم روایت‌گری دقیق و درست از جنایت مدرسه میناب، گفت: باید گام‌های استواری در مسیر رسواسازی روزافزون آمریکا و رژیم صهیونیستی برداریم.
وی تصریح کرد: هدف قرار گرفتن بیش از هزار مدرسه و مکان آموزشی متعلق و مربوط به آموزش پرورش و مربوط به دانش‌آموزان پیام بسیار مهمی برای حوزه بین‌الملل است؛ پیامی که تاکید دارد رژیم صهیونیستی و آمریکا امنیت کودکان را هدف قرار می‌دهند و فروپاشی امنیت کودکان در حوزه بین‌الملل اتفاق بسیار نگران‌کننده‌ای است که نیاز به تدبیر جدی دارد.
دبیر مرجع ملی کنوانسیون حقوق کودک در پایان تصریح کرد: آنچه در جریان تجاوز نظامی به کشورمان برای کودکان به‌ویژه دانش‌آموزان بسیار نگران‌کننده است؛ از این رو، روایت‌گری ما باید از مرز‌های جغرافیایی ایران فراتر برود.