احمد زیدآبادی
کانال نگاه متفاوت
در مسیر چمستان به آمل، در دو نقطه، جادهٔ دو بانده به پلی یک بانده میرسد و جهنمی از ترافیک و آلودگی و گردوخاک به پا میکند!
دو بانده کردن این دو پل، زحمت زیادی ندارد و بودجهٔ چندانی هم نمیخواهد. در واقع به اندازهٔ دهها برابر هزینهٔ عریض کردن پلها، هر ساله میلیونها لیتر بنزين و گازوئیل ارزانقیمت در ترافیک سرسامآور ورودی و خروجی آنها دود میشود و هوا را مسموم و آلوده میکند!
از این همه ناکارآمدی و بیلیاقتی به کجا باید پناه برد؟
در واقع، سهمیهٔ بنزینی که برای صاحبان خودروها در نظر گرفته شده است، نصفش به دلیل احتراق ناقص موتور خودروها، دودِ کُشنده تولید میکند! درصد بزرگی از آن، در راهبندان و ترافیک سنگین و اغلب بیدلیلِ جادهها و خیابانها هدر میرود. بخشی از آن در سرعتگیرهای نامتناهی و غیراستاندارد راههای شهری و روستایی ضایع میشود!
شاید اگر بگوییم فقط ۲۰درصد آن، صرف حرکت و جابجایی میشود، سخن به گزاف نگفته باشیم!
در کشوری بدون مشکلات فوق، بعید است یک شهروند معمولی بنزین مصرفیاش بیش از سهمیهٔ اختصاصی در ایران باشد! در آنجا اما با یک باک بنزین میتوان مسافتی طولانی را طی کرد، اما در ايران برای یک مسیر ۲۰۰ کیلومتری در جادههای شمالی باید دو بار باک ماشين را پر کرد!
این سطح از ناتوانی و ناکارآمدی فقط از طریق فرسایش اعصاب و روان مردم و هدر دادن منابع و ثروت طبیعی کشور، تاکنون قابلیت تداوم پیدا کرده است!
