تیم ملی در فیفادی نوامبر و در تورنومنت بصره، فلسطین را با ثبت یک رکورد برد.
پیروزی مقابل فلسطین، حتی با تیم اصلی اش و در تورنمنت‌های رسمی، افتخاری ندارد. به قول برخی همکاران، بازی مقابل تیم سوم فلسطین -که تازه ۱۰ نفره هم بود- حتی نیاز به آنالیز و تحلیل مهره به مهره عملکرد بازیکنان هم ندارد! اما در همین مسابقه هم اتفاقاتی افتاد و نکاتی بود که بد نیست برای ثبت در تاریخ، یادآوری شود.
استفاده ابزاری
تیم ما در این مسابقه یک رکورد را به ثبت رساند، حضور ۲۲ بازیکن در یک بازی ملی برای بردن فلسطین! فیفادی و بازیهای دوستانه که در همه دنیا محکی برای تاکتیک‌ها و سیستم های تازه مدنظر کادرفنی و مجالی برای خودنمایی نفرات تازه است، اینجا و برای ما فرصتی برای کسب نتیجه و رهایی از فشار بود!
ما با همان روش همیشگی فوتبال ایرانی -سانتر از جناحین- و توسط سردار آزمون -دومین گلزن برتر تاریخ ملی- مقاومت تیم ده نفره را شکستیم و در کنار یک برد، صرفا چند رکورد و یادگاری به کارنامه امیر اضافه شد، مثل استفاده از ۲۲ بازیکن که برخی حتی فرصت ضربه به توپ را هم پیدا نکردند!
تغییر کاربری
تیم ملی برابر فلسطین در ابتدا با این ترکیب به میدان رفت:
محمد خلیفه، آریا یوسفی، امین حزباوی، علی نعمتی، جعفر سلمانی، محمد قربانی، سعید عزت‌اللهی، محمدجواد حسین‌نژاد، امیرحسین حسین‌زاده، محمد محبی و دنیس درگاهی، یعنی سیستم ۴-۲-۳-۱ که آریا یوسفی دفاع راست و جعفر سلمانی دفاع چپ بود، زوج حزباوی و نعمتی هم در قلب دفاع با ویژگی مشترک، حزباوی از فولاد به عرصه ملی معرفی و علی نعمتی با فولاد به تیم ملی و جام جهانی رسید و هر دو از فولاد، راهی لیگ قطر شدند! در این خط، سلمانی ۳۰ ساله هم خوزستانی بود که در روز جوانگرایی فرصت اولین حضور ملی در ترکیب اصلی را پیدا کرد، در حالیکه خوزستان مهد تهاجم و تکنیک است.
از امارات تا بلژیک، ممنون از لیگ روسیه
سعید عزت اللهی -به عنوان کاپیتان اول- در کنار محمد قربانی دو هافبک دفاعی ما بودند که هر دو در لیگ امارات بازی می‌کنند، هر دو سابقه حضور در لیگ روسیه را هم دارند! دنیس درگاهی تک مهاجم ما بود که از لیگ بلژیک می‌آید، پشت سر او محمد محبی، امیرحسین حسین‌زاده و محمد جواد حسین نژاد، حمله وران ما بودند که محبی و حسین نژاد همین الان لژیونر هستند و حسین‌زاده هم در لیگ بلژیک بازی می‌کرد که به ایران و تراکتور برگشت! وجه مشترک محبی و حسین نژاد نیز حضور در لیگ روسیه است!
دفاع آبی، با حفظ سمت گلسازی و گلزنی
قلعه نویی در این مسابقه از ۱۱ تعویض استفاده کرد که برای خود، رکوردی بود! در شروع نیمه دوم ۵ تعویض؛ صالح حردانی به جای آریا یوسفی، حسین گودرزی به جای جعفر سلمانی، امیر محمد رزاق نیا به جای محمد قربانی، محمد مهدی محبی به جای محمد جواد حسین نژاد و سردار آزمون به جای دنیس درگاهی، یعنی دو مدافع کناری ما استقلالی شدند که گل دوم را ساخته و زدند!
رزاق نیا هم کنار آنها دیگر استقلالی وارد شده به زمین بود و با حضور محبی پرسپولیس، محبی استقلال شریک اسمی پیدا کرد! بعدا سایر عناصر دفاعی استقلال در این فصل هم به زمین آمدند تا قلعه‌نویی مهر تایید بزند بر بخش دفاعی کار سهراب!
مدیون سپاهان
امیر ستاره نیمه اول -حسین نژاد- را بیرون کشید تا سردار برود و گل بزند، دو استعداد ناب و خالص -هر دو شمالی- که هر دو در اوج جوانی با پیراهن سپاهان استارت و به لیگ روسیه و تیمی رفتند که تا آن روز برای فوتبال دوستان ایرانی ناشناخته بود، روبین کازان و آنژی ماخاچ قلعه! با این فرق که قبل ترانسفر، امیر به سردار ۱۸ ساله در لیگ برتر بازی نداد اما مورایس به محمدجواد در همین سن اعتماد کرد و او پدیده لیگ شد!
داستان ده درصد
دقیقه ۶۹ دو تعویض؛ امید نورافکن به جای سعید عزت اللهی و اسماعیل قلی‌زاده به جای امیرحسین حسین‌زاده، امید نورافکن با این همه سابقه چه نیازی به محک خوردن در ۲۰ دقیقه پایانی بازی داشت؟
دقیقه ۷۷ بعد از گل اول، دو تعویض دیگر داشتیم؛ حبیب فرعباسی به جای خلیفه و افشین صادقی به جای محمد محبی که هر دو نفر بعید است خیلی شانسی در ترکیب نهایی تیم ملی برای جام ملت‌های آینده داشته باشند، یکی با شعار جوانگرایی و دیگری، صرفاً به لطف درخشش در استقلال! امیر قبلا گفته بود ۹۰ درصد دعوت شدگان به این اردو، شانس حضور در جام ملتها را دارند، با فرض پذیرش این نکته، این دو نفر جز آن ده درصد هستند!
بازی ملی بدون لمس توپ
دقیقه ۹۰+۱ هم دو تعویض کردیم؛ زوج قلب دفاع بیرون رفتند تا زوج استقلال به میدان آمده و کل بخش دفاعی ما (دروازه‌بان، ۴ مدافع و هافبک دفاعی) آبی شود! سامان فلاح به جای امین حزباوی و عارف آغاسی به جای علی نعمتی، جالب اینکه آغاسی هم از فولاد مطرح شد!
اینکه بازی چندان وقت تلف شده نداشت و با توجه به ده نفره بودن حریف و ابتکار عملی که دست ما بود، زوج قلب دفاع اصلا فرصتی برای محک نداشته و دلیلی جز افزایش یک بازی به تعداد بازی ملی آنها ندیدیم.
دفاع پاشنه آشیل ماند
و در پایان این بازی، کماکان نگرانی فوتبال دوستان از بابت مشکلات دفاعی تیم ملی باقی ماند که تمام این مدت -بعد رفتن کیروش- از نقطه قوت تبدیل به پاشنه آشیل ما شده و هنوز هم هست!
سوال اینجاست که بازی تدارکاتی برای محک تازه ها در حل مشکلات است، ما همیشه در بخش تهاجمی عالی بودیم و ستاره داشته و داریم، مشکلات دفاعی چه محکی خورد؟
با بازگشت بیرانوند و با داشتن نیازمند، فرعباسی و خلیفه شانسی برای بازی نخواهند داشت.
آیا قلعه نوعی حاضر است قید شجاع و کنعانی را بزند؟ از این جمع تنها صالح حردانی قبلا وارد ترکیب اصلی تیم شده و اگر به هر دلیل رامین نباشد، او شانس انتخاب دارد. تکلیف بقیه چه می شود؟