جمجمه گونه منقرض‌شده هروگاویالیس کایرِنسیس که در دهه ۱۹۲۰ کشف شده بود، اکنون به یک گونه جدید نسبت داده شده است؛ جالب اینکه نوک پوزه این فسیل نیز مانند ابوالهول بزرگ، بخش ناقصی دارد. ابوالهول بزرگ جیزه در مصر طی ۴۵۰۰ سال گذشته همواره با رازها و روایت‌های گوناگون احاطه شده. هنوز هم در لایه‌های
جمجمه گونه منقرض‌شده هروگاویالیس کایرِنسیس که در دهه ۱۹۲۰ کشف شده بود، اکنون به یک گونه جدید نسبت داده شده است؛ جالب اینکه نوک پوزه این فسیل نیز مانند ابوالهول بزرگ، بخش ناقصی دارد.
ابوالهول بزرگ جیزه در مصر طی ۴۵۰۰ سال گذشته همواره با رازها و روایت‌های گوناگون احاطه شده. هنوز هم در لایه‌های سنگی اطراف این بنای مشهور مصر باستان، پرسش‌های بی‌پاسخ و یافته‌های تازه‌ای وجود دارد. یکی از جدیدترین کشفیات، گونه‌ای منقرض‌شده از تمساح‌هاست. همان‌طور که بخش انتهایی بینی ابوالهول بزرگ از بین رفته، نوک پوزه این تمساح فسیل‌شده نیز کامل نیست. این گونه تازه کشف‌شده با نام هروگاویالیس کایرِنسیس در پژوهشی که امروز در مجله رویال سوسایتی اوپن ساینس منتشر شده، معرفی شده است.
ابوالهول بزرگ حدود ۲۰ متر ارتفاع دارد و سر انسان را روی بدنی شبیه شیر نشان می‌دهد. در هنر مصر باستان، بدن شیر در تندیس‌های ابوالهول نمادی از پادشاه و نشانه‌ای از قدرت او به شمار می‌رفت. هنوز مشخص نیست چه کسی دقیقاً ابوالهول بزرگ را ساخته، اما احتمال زیادی وجود دارد که این بنا در دوران دودمان چهارم، یعنی بین سال‌های ۲۶۱۳ تا ۲۴۹۴ پیش از میلاد، در دوره فرمانروایی خَفرِع تراشیده شده باشد. خفرع سازنده دومین هرم مشهور مجموعه جیزه شناخته می‌شود.
همانند شیرها، تمساح‌ها نیز جایگاه قابل توجهی در هنر مصر باستان و فضای داخلی مقبره‌ها داشتند. گونه تازه کشف‌شده به گروه گاویال‌ها تعلق دارد؛ تمساح‌هایی که با پوزه‌های بلند و باریک شناخته می‌شوند. این جانوران در محیط‌های آب شیرین شبه‌قاره هند و جنوب شرق آسیا زندگی دارند و امروزه تنها دو گونه زنده از آنها باقی مانده است: گاویال گانگتیکوس و تومیستوما شلگلی که با نام گاویال کاذب نیز شناخته می‌شود.
بر اساس شواهد فسیلی، گاویال‌ها در گذشته در نقاط مختلف جهان پراکنده بودند. برای بیش از ۱۰۰ میلیون سال، بسیاری از آنها احتمالاً در محیط‌های دریایی کم‌عمق زندگی می‌کردند. در دهه ۱۹۲۰ چندین فسیل تمساح از سازند ۴۵ میلیون ساله مقطم در مصر به دست آمد. دانشمندان در ابتدا تصور داشتند این فسیل‌ها، از جمله یک جمجمه تقریباً کامل، متعلق به تومیستوما هستند؛ زیرا شباهت زیادی به گاویال کاذب داشتند.
پیشرفت‌های علمی طی یک قرن گذشته امکان بررسی دقیق‌تر ساختار داخلی جمجمه‌های فسیلی مانند نمونه کشف‌شده در دهه ۱۹۲۰ را فراهم کرده است. جمجمه هروگاویالیس وضعیت نسبتاً خوبی دارد، اما یک ویژگی غیرعادی توجه دیرینه‌شناسان را جلب کرد؛ بخش انتهایی پوزه آن وجود نداشت.
فیلیپ مانیون، یکی از نویسندگان پژوهش و زیست‌شناس تکاملی در دانشگاه کالج لندن، درباره نام‌گذاری این گونه توضیح داد:
با توجه به شباهت این ویژگی با بینی معروف و از دست‌رفته ابوالهول بزرگ، تصمیم گرفتیم نام این تمساح جدید را از هِرو، خدای مصری، بگیریم؛ خدایی که احتمالاً الهام‌بخش ساخت این بنای نمادین بوده است.
در زمان ساخت ابوالهول بزرگ در حدود ۴۵۰۰ سال پیش، هروگاویالیس تنها گونه تمساح موجود در مصر نبود. در آن دوره بخش‌هایی از منطقه را محیط‌های دریایی کم‌عمق پوشانده بودند و دست‌کم دو گونه دیگر از گاویال‌ها نیز در این زیست‌بوم‌ها زندگی می‌کردند.
پاول برک، یکی دیگر از نویسندگان پژوهش و دیرینه‌شناس موزه تاریخ طبیعی سوئد، درباره تنوع تمساح‌ها در این منطقه توضیح داد:
در بخش بزرگی از ۵۰ میلیون سال گذشته، منطقه مدیترانه میزبان تنوع بالایی از تمساح‌ها، از جمله گاویال‌ها، بوده است. این تنوع در طول زمان دستخوش تغییر شد و به نظر می‌رسد با تغییرات دمای جهانی و سطح آب دریا ارتباط داشته باشد. سرانجام حدود ۶ میلیون سال پیش، خشک‌شدن منطقه مدیترانه به نابودی تمامی تمساح‌های این ناحیه انجامید.