سرانجام می‌توانید دیسک‌های بازی‌های پلی استیشن ۲ و پلی استیشن ۳ خود را مستقیماً داخل پلی استیشن ۵ بگذارید و آثار کلاسیک مورد علاقه‌تان را روی این کنسول نسل نهمی اجرا کنید؛ البته بدون اجازه رسمی سونی! جیلبریک اخیر کنسول PS5 راه را برای توسعه‌دهندگان مستقل هموار کرده تا شبیه‌سازهای قدرتمندی از کنسول‌های کلاسیک را
سرانجام می‌توانید دیسک‌های بازی‌های پلی استیشن ۲ و پلی استیشن ۳ خود را مستقیماً داخل پلی استیشن ۵ بگذارید و آثار کلاسیک مورد علاقه‌تان را روی این کنسول نسل نهمی اجرا کنید؛ البته بدون اجازه رسمی سونی!
جیلبریک اخیر کنسول PS5 راه را برای توسعه‌دهندگان مستقل هموار کرده تا شبیه‌سازهای قدرتمندی از کنسول‌های کلاسیک را به این پلتفرم بیاورند؛ دستاوردی که نشان می‌دهد این کنسول از همان ابتدا پتانسیل پشتیبانی کامل از دیسک‌های بازی‌های نسل‌های پیشین را داشته است.
از زمان رونمایی از جیلبریک بزرگ PS5 طی چند هفته اخیر، برنامه‌ها و ابزارهای غیررسمی متنوعی توسعه یافته‌اند، اما اگر به دنبال دانلود غیرقانونی بازی‌ها نباشید، اضافه شدن شبیه‌سازها بی‌شک جذاب‌ترین بخش این تحولات است. نرم‌افزار PS5SX2 در واقع پورت اختصاصی شبیه‌ساز محبوب PCSX2 رایانه‌های شخصی برای PS5 است و دقیقاً به همان وعده‌ای که می‌دهد عمل می‌کند: اجرای بازی‌های PS2 روی کنسول پلی استیشن ۵.
شاید برایتان جالب باشد بدانید که نام مدل هوش مصنوعی Claude به عنوان بزرگ‌ترین مشارکت‌کننده در روند پورت این شبیه‌ساز ثبت شده است؛ نمونه‌ای دیگر از ردپای پررنگ و اجتناب‌ناپذیر پدیده وایب کدینگ (کدنویسی با هدایت هوش مصنوعی) در حوزه بازی‌های رترو و کلاسیک. با این حال، جذابیت اصلی در این واقعیت نهفته است که کاربر می‌تواند دیسک‌های قدیمی PS2 را مستقیماً درون درایو نوری PS5 قرار دهد و شبیه‌ساز به‌راحتی آن‌ها را بخواند. بر اساس بررسی‌های کانال یوتیوبی MVG، اجرای مستقیم بازی‌ها از روی دیسک ممکن است با افت فریم یا لگ‌های مقطعی همراه باشد، اما با نصب بازی روی حافظه داخلی کنسول می‌توان تجربه‌ای بسیار روان‌تر به دست آورد.
به شکلی مشابه، شبیه‌ساز RPCS3-5 نیز پورت شبیه‌ساز نام‌آشنای RPCS3 است که اجازه می‌دهد دیسک‌های اورجینال بازی‌های PS3 را در درایو استاندارد این کنسول مدرن قرار داده و اجرا کنید. در این بخش نباید انتظار معجزه داشت، چرا که شبیه‌سازی معماری پیچیده PS3 حتی روی کامپیوترهای بسیار قدرتمند نیز امری دشوار است؛ اما اجرای هرچند نسبی این عناوین روی سخت‌افزار مدرن، به نوبه خود دستاورد چشمگیری به حساب می‌آید.
جیلبریک‌های پیشین PS5 امکان تجربه بازی‌های PS2 را فراهم کرده بودند، اما در راهکارهای قبلی نیاز بود هر بازی با استفاده از نسخه هک‌شده شبیه‌ساز رسمی سونی بسته‌بندی شود و کاربر آزادی عمل قرار دادن مستقیم دیسک درون دستگاه را نداشت.
همچنین در حال حاضر شبیه‌سازهای بازی‌های کنسول خاطره‌انگیز PS1 نیز برای دستگاه‌های جیلبریک‌شده در دسترس هستند. با این حال، لیزر به‌کاررفته در دیسک درایو استاندارد PS5 تنها دیسک‌های DVD و بلوری را پشتیبانی می‌کند و فاقد سنسور خواندن CD است؛ موضوعی که نشان می‌دهد دیسک‌های PS1 و همچنین معدود بازی‌های PS2 که روی CD عرضه شده بودند، به شکل مستقیم قابل اجرا نیستند. البته برای این محدودیت هم راهکاری ساده وجود دارد: اتصال یک درایو نوری اکسترنال ارزان‌قیمت از طریق درگاه USB، پشتیبانی کامل از دیسک‌های CD کنسول PS1 را به ارمغان می‌آورد.
در این میان، پرسشی اساسی مطرح می‌شود: چرا سونی از همان ابتدا قابلیت اجرای دیسک‌های PS2 را در اختیار کاربران قرار نداد؟ دیسک درایو کنسول به صورت پیش‌فرض از ساختار دیسک‌های DVD پشتیبانی می‌کند و این شرکت پیش‌تر شبیه‌ساز اختصاصی خود را برای برخی عناوین دیجیتالی پلی استیشن استور طراحی کرده بود. آیا محروم ماندن کاربران در تمام این سال‌ها، صرفاً تلاشی از سوی سونی بوده تا بازیکنان را به خرید اشتراک پلی استیشن پلاس و استفاده از آرشیو بازی‌های ابری آن ترغیب کند؟
هرچند نگاه به این موضوع با دیدگاهی به دور از بدبینی دشوار است، اما تصمیمات تجاری اخیر سونی در این نسل، فضا را برای چنین گمانه‌زنی‌هایی باز گذاشته است. با نزدیک شدن به پایان دوران عرضه فیزیکی بازی‌ها، تحلیل‌گران معتقدند هدف اصلی سونی، سلطه همه‌جانبه بر یک بازار کاملاً دیجیتال است. به نظر می‌رسد پشتیبانی از دیسک‌های فیزیکی سه نسل نخست پلی استیشن که بخش عمده‌ای از بازار بازی‌های دست‌دوم را تشکیل می‌دهند و هیچ سود مالی مستقیمی برای این شرکت به همراه ندارند، برای مدیران رده‌بالای سونی چندان توجیه‌پذیر نبوده است.