آمارها نشان می‌دهند مشکل منچستریونایتد فقط به کم‌دقتی مقابل دروازه محدود نیست و افت دفاعی هم زنگ خطر جدی‌تری به صدا درآورده است.
طرفداری | تحلیل اتلتیک از عملکرد منچستریونایتد نشان می‌دهد این تیم با وجود ثبت بیشترین تعداد شوت در لیگ برتر، در گل‌زنی ناکام مانده و هم‌زمان با افتی جدی در دفاع روبه‌رو شده است؛ آماری که پس از پیروزی ۳-۲ برابر رم در لیگ قهرمانان اروپا، پرسش‌هایی درباره ریشه مشکلات تیم مایکل کریک ایجاد می‌کند.
در آن مسابقه، متئوس کونیا با ضربه‌ای که از داخل تیر راست وارد دروازه شد، گل پیروزی را به ثمر رساند و بخشی از فشار سنگینی را که روی سرمربی منچستریونایتد بود کاهش داد. پیش از آن، برایان امبومو با یک ضربه هر دو تیر دروازه را لرزانده بود؛ چهار روز پس از آنکه مایک پندرس والی تماشایی او مقابل چلسی را با نوک انگشتان به تیر افقی زد. یونایتد در آن بازی ۲-۰ شکست خورد.
منچستریونایتد فصل گذشته با ۲۲ برخورد توپ به تیر دروازه، بیش از هر تیم دیگری در لیگ این اتفاق را تجربه کرد. در آمار ابتدایی فصل جاری هم این تیم با منچسترسیتی، هر دو با هفت برخورد، در صدر قرار دارد. با این حال، بدشانسی به‌تنهایی نمی‌تواند توضیح دهد چرا یونایتد از ۱۶۷ شوت، با احتساب شوت‌های بلوکه‌شده، فقط ۱۰ گل زده است؛ هیچ تیم دیگری در لیگ به اندازه یونایتد شوت نزده است.
شوت‌های پرتعداد، موقعیت‌های کم‌کیفیت
از فصل ۲۰۱۹-۲۰۱۸ به بعد، تیمی که پس از ۹ بازی صدرنشین آمار شوت‌ها بوده، همیشه در نیمه بالایی جدول قرار داشته و در پایان فصل نیز دست‌کم پنجم شده است. تفاوت یونایتد با آن تیم‌ها، بهره‌وری پایین‌تر از شوت‌هاست: منچسترسیتی در شروع فصل قهرمانی ۲۰۲۳-۲۰۲۲، با وجود شش شوت کمتر، ۲۳ گل بیشتر از یونایتد به ثمر رسانده بود.
بخشی از این اختلاف به انتخاب شوت‌ها برمی‌گردد. ۴۵ درصد شوت‌های یونایتد از بیرون محوطه جریمه زده شده‌اند؛ بالاترین سهم در لیگ. میانگین گل‌های مورد انتظار (xG) هر شوت این تیم ۰٫۰۸ است؛ رقمی که فقط تاتنهام و کاونتری سیتی از آن پایین‌تر هستند. بنابراین، تعداد بالای شوت‌ها لزوماً به معنای ساختن موقعیت‌های گل‌زنی مناسب نیست.
مشکل فقط کیفیت موقعیت‌ها نیست و یونایتد در تبدیل فرصت‌ها به گل نیز از انتظار عقب مانده است. این تیم در فصل جاری چهار گل کمتر از xG خود به ثمر رسانده؛ چهارمین کسری بزرگ لیگ. با این حال، تقریباً تمام این فاصله به شوت‌های کم‌احتمال مربوط می‌شود و یونایتد در استفاده از موقعیت‌های بزرگ، مطابق انتظار عمل کرده است.
در این مقایسه، شوت‌های با xG برابر ۰٫۲ یا کمتر بررسی شده‌اند؛ یعنی شوت‌هایی که احتمال گل شدنشان حداکثر ۲۰ درصد است. برایتون با مجموع xG تقریباً مشابه از این نوع شوت‌ها، ۱۰ گل زده؛ در حالی که سهم منچستریونایتد فقط سه گل بوده است. به بیان دیگر، یونایتد از شوت‌های کم‌کیفیت هم به اندازه کافی گل نمی‌سازد.
در سوی دیگر، دیگو گومز برایتون با ضربه‌ای از نیمه زمین مقابل کریستال پالاس گلی به ثمر رساند که یادآور گل‌های تماشایی دیوید بکام بود. این نمونه‌ای از همان درخشش فردی است که می‌تواند قفل دفاع فشرده را باز کند.
دفاع‌های فشرده و افت قدرت در ضربات ایستگاهی
راه‌حل ظاهری برای کریک این است که از بازیکنانش بخواهد به‌جای شوت‌های دور از دروازه، با حوصله توپ را به مناطق خطرناک‌تری برسانند؛ اما اجرای این برنامه ساده نیست. یونایتد در ۲۳٫۸ درصد از جریان بازی‌سازی خود با دفاع‌های کم‌عمق روبه‌رو می‌شود؛ سومین سهم بالای لیگ، پس از لیورپول با ۲۷٫۴ درصد و تاتنهام با ۲۶٫۵ درصد.
لیورپول هم فصل گذشته بیش از هر تیم دیگری با دفاع‌های فشرده روبه‌رو شد و اعتراض‌های آرنه اسلات، سرمربی پیشین این تیم، به این سبک دفاعی به موضوعی تکراری تبدیل شده بود. اسلات یکی از راه‌های شکستن چنین دفاع‌هایی را این‌طور توصیف کرده بود:
لحظه‌های خاص فردی
اسلات ضربات ایستگاهی را هم راهی برای دور زدن دفاع کم‌عمق می‌دانست، اما توانایی منچستریونایتد در این زمینه نسبت به فصل گذشته افت کرده است. کاسمیرو، که از تیم جدا شده، تهدید هوایی مهمی بود و فصل گذشته هشت گل با ضربه سر به ثمر رساند. در فصل جاری، تنها گل لیگ برتری یونایتد با ضربه سر را بنجامین ششکوی مصدوم در تساوی ۲-۲ خارج از خانه برابر اورتون زده است.
بدون مهاجمی آماده و قابل اتکا در نبردهای هوایی، یونایتد ناچار است برای رسیدن به محوطه جریمه از مسیرهای دشوارتر استفاده کند. این تیم در پاس‌های خط‌شکن به محوطه جریمه رتبه دوازدهم را دارد. در نتیجه، بهبود بازی ترکیبی و رساندن توپ به مناطق مناسب‌تر همچنان مسئله‌ای مهم برای کریک است.
انتخاب شوت‌زن‌ها و ضرورت پیشتازی
شوت‌های دوربرد یونایتد ممکن است در نهایت نتیجه بدهند، به شرط آنکه در انتخاب شوت‌زن‌ها دقت بیشتری به خرج داده شود. هری مگوایر در فصل جاری چهار بار از بیرون محوطه جریمه شوت زده؛ بیش از هر فصل لیگ برتری دیگرش. نمونه ناموفق آن، ضربه‌ای کم‌جان از فاصله ۳۰ یاردی در حالی بود که یونایتد در سپتامبر برابر منچسترسیتیِ ۱۰ نفره، ۱-۰ عقب بود.
برایان امبومو و متئوس کونیا، در مقابل، در سه فصل گذشته به‌ترتیب چهارمین و بهترین بازیکن لیگ از نظر گل‌زنی فراتر از xG بوده‌اند. انتخاب شوت‌زن مناسب اهمیت بیشتری پیدا می‌کند، به‌ویژه زمانی که بازی‌ها گره خورده‌اند و تیم برای تغییر جریان مسابقه به یک ضربه دقیق نیاز دارد.
منچستریونایتد فقط ۱۴ درصد از زمان بازی‌هایش را پیشتاز بوده؛ چهارمین سهم پایین لیگ. اگر این تیم زودتر به گل برسد، حریفان ناچار می‌شوند از لاک دفاعی بیرون بیایند و یونایتد می‌تواند از ضدحمله‌هایی بهره ببرد که در آن‌ها توانایی دارد. مایکل کریک پیش‌تر درباره عواملی که در این فصل به ضرر تیمش تمام شده‌اند، گفته بود:
حاشیه‌های کوچک
میانگین xG یونایتد در فصل جاری ۱٫۵۶ در هر بازی است؛ تقریباً برابر با میانگین ۱٫۵۸ در ۱۷ بازی لیگ با هدایت کریک در فصل گذشته. به همین دلیل، تحلیل انتظار دارد کیفیت شوت‌ها و تمام‌کنندگی تیم به‌مرور به سطح باثبات‌تری برسد. نگرانی فوری‌تر، افت دفاعی است: میانگین xG دریافتی یونایتد از ۱٫۲۸ به ۱٫۶۶ در هر بازی افزایش یافته است.
افت دفاعی؛ نگرانی فوری‌تر
مشکل دفاعی یونایتد وارونه مشکل هجومی‌اش است: این تیم به حریفان موقعیت‌های باکیفیتی می‌دهد. میانگین xG موقعیت‌هایی که یونایتد واگذار می‌کند ۰٫۱۴ است؛ بدترین رقم لیگ. انضباط دفاعی این تیم نیز در صحنه منتهی به گل اول رم به‌سادگی از هم پاشید و ماتیاس سوله فضای زیادی برای استفاده از موقعیت پیدا کرد.
میانگین فاصله یارگیری منچستریونایتد ۳٫۰۲ متر است؛ بیشترین میزان در لیگ و ۱۷ سانتی‌متر بیشتر از برایتون که در این شاخص بهترین عملکرد را دارد. این فاصله شاید اندک به نظر برسد، اما فضای بیشتری در اختیار حریفان می‌گذارد تا از خطوط دفاعی عبور کنند. یونایتد هنگام دفاع نیز به‌طور میانگین فقط ۱۹٫۶ درصد از بازیکنان حریف را یارگیری می‌کند؛ سومین سهم پایین لیگ.
در مجموع، آمار هجومی یونایتد می‌تواند با انتخاب بهتر شوت‌ها و بازگشت تمام‌کنندگی بهبود یابد؛ اما تا زمانی که این تیم در دفاع چنین موقعیت‌های باکیفیتی به حریفان می‌دهد، برای نجات خود به لحظه‌هایی از درخشش غیرمنتظره وابسته خواهد ماند.