سرمربی پرتغالی رئال مادرید ایده‌های ویژه‌ای برای تقابل با هانسی فلیک دارد.
ژوزه مورینیو، سرمربی رئال مادرید، برای ال‌کلاسیکو مقابل بارسلونا در نوکمپ طرحی تاکتیکی تدوین کرده که ترکیبی از ثبات و ریسک‌های حساب‌شده است. والورده به‌عنوان دفاع راست گزینه اول تلقی می‌شود. آردا گولر از سمت راست با آزادی حرکت به داخل بازی می‌کند و زوج محوری کاماوینگا - شوامنی در وسط زمین تشکیل می‌شود. تنها تردید جدی مربوط به زوج دفاع مرکزی و بازیکن کنار کوناته خواهد بود. این چینش به‌ویژه حضور کاماوینگا در ترکیب اصلی و نقش گولر در بال راست هم فرصت‌آفرین و هم بحث‌برانگیز ارزیابی می‌شود.
ایده خط میانی
مورینیو در هفته‌های اخیر با جابه‌جایی والورده به دفاع راست، فضای بیش‌تری برای خلاقیت در میانه میدان ساخته. کاماوینگا پس از نمایش خوب مقابل لایپزیش به دلیل قدرت حمل توپ، انرژی بالا و توانایی شکستن خطوط پرس، تبدیل به گزینه‌ای کلیدی شده. شوامنی نقش لنگر و تعادل دفاعی را بر عهده دارد. کاماوینگا با دویدن‌های طولانی و انتقال سریع، تیم را از فشار حریف خارج می‌کند. این زوج فرانسوی در فاز بدون توپ مساحت زیادی را پوشش می‌دهند و در ضدحملات سریع به امباپه و بلینگام کمک می‌کنند.
انتخاب خطرناک
با این حال، انتخاب کاماوینگا بحث‌برانگیز است. او در این فصل فرصت‌های محدودی داشته و برخی کارشناسان مادریدی نگران عدم هماهنگی کامل او با ریتم بازی رئال در برابر تیمی مثل بارسلونا هستند. اگر کاماوینگا در پاس‌های کوتاه یا موقعیت‌یابی دچار اشتباه شود، فضای بین خطوط برای حریف باز می‌ماند. مورینیو پس از بازی با لایپزیش از عملکرد او تمجید کرد اما ال‌کلاسیکو آزمون سخت‌تری است. زوج فیزیکی شاید کنترل توپ و بازیسازی را قربانی کند. گولر یا برناردو سیلوا در میانه میدان جهت بازی فیزیکی، انتخاب بهتری هستند.
بردن گولر به سمت راست
گولر بازی را از راست شروع می‌کند اما آزادی کامل برای حرکت به داخل دارد. این حرکت به او اجازه می‌دهد برتری عددی بسازد، مدافعان را مشغول کند و فضا را برای اورلپ‌های والورده باز بگذارد. گولر در بازی‌های اخیر، به‌ویژه مقابل سویا، نمایش خوبی در وسط زمین داشت و پاس‌های عمقی دقیقی داد. قرار دادن او در راست به‌جای میانه میدان ریسک از دست دادن کنترل بازی را افزایش می‌دهد. اگر گولر بیش از حد به داخل بیاید و والورده در دفاع گیر کند، سمت راست رئال برابر حملات بارسلونا آسیب‌پذیر می‌شود. این نقش، پتانسیل خلاقانه گولر را محدود می‌کند و تیم را به سمت بازی مستقیم‌تر و کم‌تر مالکانه سوق می‌دهد.
ضد تاکتیک
از دیدگاه فنی، چنین طرحی برای مقابله با پرس بالای بارسا طراحی شده؛ بازیابی سریع توپ توسط زوج فیزیکی فرانسوی، انتقال سریع از طریق کاماوینگا و گولر و استفاده از سرعت نفوذ والورده. خطرات، واضح است. بارسلونا می‌تواند با مالکیت و چرخش توپ، زوج محوری را خسته کند و از فضاهای ایجادشده توسط حرکت گولر استفاده ببرد. اگر دفاع مرکزی مطمئن نباشد، فشار حریف تشدید می‌شود. مورینیو این بار روی انرژی و انعطاف حساب کرده.
برنامه تاکتیکی نشان‌دهنده جسارت آقای خاص تلقی می‌شود اما در ال‌کلاسیکو جای اشتباه نیست. حضور کاماوینگا و نقش شناور گولر می‌تواند هم کلید پیروزی باشد هم نقطه ضعف تعیین‌کننده!