پژوهشگران ژاپنی به روشی آزمایشی دست یافته‌اند که با فعال‌سازی یک ژن مصنوعی، برخی سلول‌های سرطانی را از بین می‌برد. این دستاورد که در آزمایش‌های سلولی و حیوانی نتایج امیدوارکننده‌ای داشته است، می‌تواند افق‌های تازه‌ای در توسعه درمان‌های هدفمند سرطان بگشاید. بر اساس مقاله‌ای که محققان دانشگاه شهر یوکوهاما در نشریه علمی Molecular Therapy Nucleic
پژوهشگران ژاپنی به روشی آزمایشی دست یافته‌اند که با فعال‌سازی یک ژن مصنوعی، برخی سلول‌های سرطانی را از بین می‌برد. این دستاورد که در آزمایش‌های سلولی و حیوانی نتایج امیدوارکننده‌ای داشته است، می‌تواند افق‌های تازه‌ای در توسعه درمان‌های هدفمند سرطان بگشاید.
بر اساس مقاله‌ای که محققان دانشگاه شهر یوکوهاما در نشریه علمی Molecular Therapy Nucleic Acids منتشر کرده‌اند، این سیستم جدید dMMR Killer نام دارد و با بهره‌گیری از یک ویژگی خاص ژنتیکی، سلول‌های سرطانی را شناسایی و نابود می‌کند.
مبنای این روش، تمرکز بر نقص عملکرد سیستم ترمیم ناهماهنگی دی‌ان‌ای است. این سیستم در حالت طبیعی، خطاهای هنگام تکثیر دی‌ان‌ای را شناسایی و اصلاح می‌کند؛ اما عملکرد آن در برخی سلول‌های سرطانی مختل می‌شود. به گفته پژوهشگران، این اختلال در بیش از ۱۰ درصد تومورهای بدخیم دیده می‌شود.
دانشمندان برای بهره‌برداری از این نقطه ضعف، قطعات دی‌ان‌ای مصنوعی طراحی کرده‌اند. این قطعات در سلول‌های دارای نقص ترمیم، یک ژن کشنده را تشکیل داده و فعال می‌کنند. ژن مذکور پس از فعال‌سازی، با تولید ماده‌ای خاص، عملکردهای حیاتی سلول را مختل کرده و آن را به کام مرگ می‌کشاند.
ویژگی کلیدی این سیستم، توانایی تمایز مولکولی میان سلول‌های سالم و سلول‌های سرطانی دارای نقص است؛ رویکردی که هدف اصلی آن، افزایش دقت درمان و به حداقل رساندن آسیب به بافت‌های سالم بدن است.
در مرحله نخست، محققان این روش را در محیط آزمایشگاه روی سلول‌های سرطانی آزمایش کردند که به نابودی موفقیت‌آمیز بخشی از سلول‌های هدف انجامید. در گام بعدی، آزمایش روی موش‌های حامل تومورهای انسانی نشان داد که این روش توانایی بالایی در مهار رشد تومورها دارد.
به گفته تیم تحقیق، این فناوری می‌تواند به‌ویژه برای درمان تومورهایی که به ایمنی‌درمانی پاسخ مناسبی نمی‌دهند، بسیار راهگشا باشد. با این حال، کاربرد این روش در حال حاضر تنها به سرطان‌هایی محدود می‌شود که دارای این ویژگی ژنتیکی خاص باشند.
با وجود این نتایج امیدوارکننده، روش مذکور هنوز روی انسان آزمایش نشده و تا تبدیل شدن به یک درمان قطعی فاصله دارد. پژوهشگران در مطالعات آینده باید مواردی چون ایمنی درمان، روش‌های انتقال مؤثر مواد ژنتیکی به بافت تومور و عوارض جانبی احتمالی را به دقت بررسی کنند.
در نهایت، نتایج این پژوهش نشان می‌دهد که هدف قرار دادن نقاط ضعف ژنتیکی در سلول‌های سرطانی، می‌تواند مسیرهای تازه‌ای برای توسعه درمان‌های دقیق‌تر، مؤثرتر و هدفمندتر در آینده بگشاید.