توپ طلای هری کین پاداش یک گلزن تمام‌عیار است، اما در عین حال جایزه‌ای برای ادب و آرامش او به شمار می‌رود.
به گزارش "ورزش سه"، این مهاجم انگلیسی بی‌حاشیه گل می‌زند و از رفتارهای تجملی ستاره‌های تازه‌به‌دوران‌رسیده‌ای که فوتبال را برای خود به فرش قرمزی از ثروت و شهرت تبدیل کرده‌اند، به دور است؛ فضایی که بازیکنانی مانند لامین یامال با گل سرخی که بر کت داشت و امباپه در آن احساس راحتی می‌کنند.
ستاره بارسلونا و ستاره رئال مادرید با تشویق باشگاه‌های خود، بدون هیچ شرمی رقابت برای تصاحب این جایزه را کلید زدند. این نمایشی خودخواهانه و عجیب بود، در برابر آرامش کین که تنها ترجیح داد در زمین مسابقه حرف بزند. او فصل گذشته ۷۳ بار این کار را تکرار کرد و در سکوت ۷۳ گل به ثمر رساند.
لامین یامال و امباپه دست‌کم توانستند خود را از شرمندگی و جنجال‌های وینیسیوس دور نگه دارند؛ بازیکنی که دو سال پیش وقتی جایزه به فردی رسید که اشتراکاتی با کین داشت، از سوی رئال مادرید لوس شد؛ درست مانند کودکی که رفتارش مورد چشم‌پوشی قرار می‌گیرد. مسئله فقط گل‌زنی نیست، بلکه وقار است؛ ویژگی رودری که دیروز در سالن لندن‌پالادیوم نشسته بود تا شاهد جشن فوتبال اسپانیا در مراسم توپ طلا باشد، هرچند که جایزه اصلی به او نرسید.
این بازیکن انگلیسی 33 ساله نیز مانند هافبک اسپانیایی، انگار از گذشته آمده است؛ گویی هم‌تیمی هم‌وطنش استنلی متیوز، نخستین برنده توپ طلا در سال ۱۹۵۶، است. این ادای احترام به جادوگر دریبل که تا ۵۰ سالگی بازی کرد، با برنده‌ای همراه شد که متولد خود لندن است و تاتنهام، باشگاهی با ریشه‌های یهودی در پایتخت بریتانیا، را به اوج افتخار اروپایی‌اش رساند؛ فینال چمپیونزلیگی که در متروپولیتانو برابر لیورپول واگذار شد.
او با زدن ۲۸۰ گل رکورد تاریخ تاتنهام را به نام خود ثبت کرد و سپس راهی بایرن شد. کین می‌تواند این رکورد را در تیم قدرتمند باواریایی نیز بشکند، جایی که همیشه بیش از ۴۰ گل در هر فصل به ثمر رسانده است؛ آماری که فصل گذشته به ۶۱ گل رسید.
توپ طلا همواره تمایلی اجتناب‌ناپذیر به گل‌زنی داشته و همین امر باعث شده تا از ارزش دیگر بازیکنان بزرگ دور شود؛ و نه فقط دروازه‌بان‌ها که امسال در بخشی جداگانه تقدیر شدند. یک جایزه انفرادی در ورزشی جمعی همواره امری نسبی است، به‌ویژه به این دلیل که لحظات برجسته بیشتر از تحلیل‌های فنی به چشم می‌آیند. با این حال، کین صرفاً یک مهاجم محوطه جریمه مانند لواندوفسکی نیست، بلکه مهاجمی همه‌فن‌حریف است؛ یک شماره ۹ که حرکات یک شماره ۱۰ را به نمایش می‌گذارد.
در ۳۳ سالگی، این توپ طلا محصول درخشان فصل گذشته او را ارج می‌نهد که در آن سه‌گانه قهرمانی را در آلمان فتح کرد، و همچنین پاداشی است برای استمرار و حضور پویایش در سطح اول فوتبال، هرچند این مورد جزو معیارهای رسمی جایزه نباشد. لامین یامال ۱۹ سال دارد و امباپه ۲۷ ساله است. درست مانند کین، آن‌ها نیز هنوز قهرمان چمپیونزلیگ نشده‌اند، هرچند هر دو قهرمان جام جهانی هستند؛ قله‌ای که این بازیکن انگلیسی هنوز به آن نرسیده است.
عنوان قهرمانی اسپانیا پشتوانه لامین یامال بود، همان‌طور که لوئیس دلافوئنته و اونای سیمون را به عنوان بهترین سرمربی و بهترین دروازه‌بان بالا کشید. اما لامین نتوانست در جام جهانی آن لامین همیشگی باشد. جایزه کوپا برای بهترین بازیکن جوان دیگر او را راضی نمی‌کند، چرا که به حق خود را در میان بزرگان می‌بیند. او زمان زیادی پیش رو دارد، بیشتر از امباپه، و گل‌های زیادی برای چیدن در مسیرش باقی مانده است.
منبع: ال‌موندو