روزنامه اسپورت در یادداشتی تند و کنایه‌آمیز، فلورنتینو پرس و ژوزه مورینیو را هدف گرفت و مدعی شد رئال مادرید به‌جای تمرکز بر فوتبال، با جنجال و هیاهوی رسانه‌ای به دنبال پنهان کردن مشکلات خود است.
به گزارش ایلنا، روزنامه کاتالونیایی اسپورت در یادداشتی انتقادی به رئال مادرید و فلورنتینو پرس، رئیس این باشگاه، حمله کرد و از جنجال‌های اخیر پیرامون کهکشانی‌ها برای زیر سؤال بردن وضعیت کنونی این تیم بهره گرفت.
زمینه این انتقادها، بالا گرفتن اختلافات رئال مادرید با خاویر تباس، رئیس سازمان لیگ فوتبال اسپانیا، و همچنین اظهارات ژوزه مورینیو درباره زمان اعلام محرومیت وینیسیوس جونیور پیش از دیدار برابر رم در لیگ قهرمانان اروپا بود.
مورینیو به اعلام محرومیت وینیسیوس تنها دو ساعت پیش از شروع مسابقه اعتراض کرده و معتقد بود زمان انتشار خبر این محرومیت، درباره تأثیر آن بر تمرکز بازیکن پرسش‌هایی ایجاد می‌کند؛ آن هم در شرایطی که جنگ لفظی میان رئال مادرید و لالیگا همچنان ادامه دارد.
این فضای پرتنش، بهانه‌ای به دست هوگو اسکوسیا، روزنامه‌نگار اسپانیایی، داد تا در یادداشتی تند و طعنه‌آمیز، تصویری را که به اعتقاد او رئال مادرید در سال‌های اخیر از خود ساخته است، به چالش بکشد. او آنچه را تکیه بر جنجال، بیانیه‌ها و ویدئوهای تبلیغاتی به‌جای تمرکز بر عملکرد داخل زمین می‌دانست، مورد انتقاد قرار داد و فلورنتینو پرس و تصمیم او برای سپردن هدایت تیم به مورینیو را نیز زیر سؤال برد.
عنوان این یادداشت چنین بود: «فلورنتینو پرس و مورینیو؛ هنر فریاد زدن زیاد بدون ارائه فوتبال».
اسکوسیا تنها به انتقاد از مواضع رسانه‌ای باشگاه بسنده نکرد و به دیدار برابر رم نیز پرداخت. او معتقد بود تیم ایتالیایی در بخش عمده‌ای از مسابقه برتری خود را تحمیل کرده، اما بار دیگر توجه‌ها به‌جای فوتبال، به جنجال‌های پیرامون رئال مادرید معطوف شده است.
متن یادداشت هوگو اسکوسیا در روزنامه اسپورت: «می‌خواستم درباره نمایش زیبای بارسلونا بنویسم یا شاید درباره ویدئوی فوق‌العاده‌ای از گل‌های مسی که در شبکه‌های اجتماعی پیدا کرده بودم و توپ‌هایش با فاصله‌ای اندک به گل تبدیل نشدند. نمی‌خواستم بار دیگر در همان دامی بیفتم که طی هفته‌های اخیر گرفتار آن شده‌ام. اما نمایش مضحک و خنده‌داری که در فاصله ۶۰۰ کیلومتری بارسلونا شاهدش بودیم، واقعاً ارزش هزاران کلمه نوشتن را دارد. می‌دانم، خواننده عزیز، شاید این موضوع نوعی وسواس به نظر برسد، اما در حقیقت چیزی جز سرگرمی و تفریح نیست.
رئال مادرید همان غول نجیب‌زاده‌ای است که به گدایی ژنده‌پوش تبدیل می‌شود. یا به تعبیر جیانی بررا، نویسنده بزرگ ایتالیایی، «اشراف‌زاده‌ای که از جایگاه بلند خود سقوط کرده است».
پس از ده‌ها بیانیه، مسابقاتی عاری از فوتبال و صدها ویدئوی تبلیغاتی خنده‌دار که از شبکه رسمی باشگاه پخش شده‌اند، می‌توانیم با اطمینان کامل بگوییم که فلورنتینو پرس، ژوزه مورینیو را به خدمت گرفت تا همه‌چیز را در اطراف خود به آشوب بکشد.
وقتی ایده‌ای وجود ندارد و فردی روزهای پایانی دوران خود را سپری می‌کند، تنها امید باقی‌مانده برای او این است که هیاهو آن‌قدر بلند باشد که دیگران متوجه سقوطش به دره نشوند. اما این شیوه پنهان‌کاری چنان آشکار و زننده شده است که دیگر نمی‌توان با آن حقیقت را مخفی کرد.
این ترفند شاید بار اول جواب بدهد، اما تکرار آن برای بار دوم خطر لو رفتن را به همراه دارد. به اعتقاد من، در این مرحله دیگر همه متوجه ماجرا شده‌اند.
بیایید درباره فوتبال صحبت کنیم. در آخرین مسابقه اروپایی رئال مادرید، فارغ از نتیجه نهایی و بازگشت همیشگی این تیم که به آن عادت کرده‌ایم، رم به مدت ۸۰ دقیقه کاملاً برتر از حریف خود بود.
این مسابقه برای رم به یک گشت‌وگذار فوتبالی تبدیل شده بود که در نهایت، مطابق آنچه در ایتالیا اتفاق می‌افتد، به تراژدی برای میزبان انجامید.
مورینیو که به‌خوبی از واقعیت اتفاقات آگاه است، زود دست به کار شد و با به نمایش گذاشتن توانایی خود در پیش‌دستی کردن بر اتفاقات، چند دقیقه پیش از شروع مسابقه مقابل دوربین‌ها ظاهر شد تا آنچه را حمله‌ای مستمر علیه رئال مادرید می‌دانست، محکوم کند؛ حمله‌ای که به گفته او بار دیگر علیه این باشگاه صورت گرفته بود.
اعلام محرومیت یک بازیکن چند دقیقه پیش از شروع مسابقه، نقشه‌ای ماکیاولیستی بود که هدفش برهم زدن تمرکز ستاره اصلی تیم محسوب می‌شد. یکی از آن همه ستاره‌ای که رئال مادرید در اختیار دارد!
اگر مورینیو واقعاً باور دارد یک بازیکن حرفه‌ای نمی‌تواند با محرومیتی که از قبل اعلام شده است کنار بیاید، این چه نشانه‌ای از بی‌اعتمادی به بازیکنانش است؟
با این حال، او با کمک بازیکنان ذخیره‌ای که به نظر می‌رسد بیش از بازیکنانی که به لطف دستمزدهایشان و نه شایستگی‌شان بر تیم مسلط هستند، آمادگی رقابت دارند، این برگ قربانی را برای استفاده در فرصتی دیگر نگه داشت.
فلورنتینو پرس نیز به‌اندازه بازیکنانش در داخل زمین، ایده‌ای برای ارائه ندارد. به همین دلیل، او همه‌چیز را روی سرمربی پرتغالی قمار کرده است؛ مربی‌ای که هنر فریاد زدن زیاد را به‌خوبی بلد است تا کاستی‌های مختلف را پنهان کند.
در مورد فلورنتینو پرس، تردید دارم که او دوره کنونی ریاستش را به پایان برساند. او بیش از آنکه به عملکرد تیمش اهمیت بدهد، نگران ویدئوهایی است که شبکه تلویزیونی باشگاه تولید می‌کند.
آنجا هیاهوی فراوان، بیانیه‌های متعدد و فوتبال اندک وجود دارد؛ اما اینجا، فقط سرگرمی و تفریح است.»