پژوهشگران مؤسسه سیتی آو هوپ به دلیل زیستی افزایش حساسیت بدن به سرما با بالا رفتن سن پی برده‌اند. برخلاف چربی سفید که وظیفه اصلی آن ذخیره انرژی است، چربی گرمازا نوع خاصی از چربی بدن به شمار می‌رود که با سوزاندن کالری، گرما تولید می‌کند و به حفظ دمای بدن کمک می‌کند. فعالیت این
پژوهشگران مؤسسه سیتی آو هوپ به دلیل زیستی افزایش حساسیت بدن به سرما با بالا رفتن سن پی برده‌اند.
برخلاف چربی سفید که وظیفه اصلی آن ذخیره انرژی است، چربی گرمازا نوع خاصی از چربی بدن به شمار می‌رود که با سوزاندن کالری، گرما تولید می‌کند و به حفظ دمای بدن کمک می‌کند. فعالیت این نوع چربی معمولاً با افزایش سن کاهش می‌یابد و همین موضوع می‌تواند علت احساس سرمای بیشتر در افراد سالمند باشد.
چیونگ آنابل وانگ، دانشیار مؤسسه پژوهشی دیابت و متابولیسم آرتور ریگز در سیتی آو هوپ و نویسنده مسئول مطالعه جدید منتشرشده در نشریه نیچر، گفت:
شناخت چگونگی کنترل این فرایند در بدن می‌تواند اطلاعات ارزشمندی درباره چاقی، دیابت نوع ۲ و سایر اختلالات متابولیک در اختیار پژوهشگران قرار دهد.
تحقیقات او نشان می‌دهد که پیام‌های ارسالی از سوی اعصاب و سلول‌های ایمنی، با تغییر تعادل میان سلول‌های چربی بسیار فعال و کم‌فعال، میزان گرمای تولیدشده توسط چربی گرمازا را تنظیم می‌کنند.
آزمایش‌های انجام‌شده روی موش‌ها نشان می‌دهند که این سیستم با افزایش سن انعطاف‌پذیری خود را از دست می‌دهد. در نتیجه، چربی گرمازا هنگام کاهش دمای محیط، واکنش کندتری از خود نشان می‌دهد.
پژوهشگران سیتی آو هوپ در مطالعات قبلی خود دریافتند که سلول‌های چربی گرمازا از نظر میزان تولید حرارت یکسان نیستند. برخی از این سلول‌ها مقدار زیادی پروتئین یو‌سی‌پی۱ دارند؛ پروتئینی که در تولید گرما نقش دارد. در مقابل، سلول‌های دیگر از میزان کمتری از این پروتئین برخوردارند و فعالیت پایین‌تری نشان می‌دهند.
در مطالعه جدید، محققان ترکیب مشابهی از سلول‌های فعال و کم‌فعال را در نمونه‌های چربی گرمازای انسان نیز مشاهده کردند، هرچند بخش عمده آزمایش‌های آن‌ها روی موش‌ها انجام گرفت.
بدن چگونه تولید گرما را افزایش می‌دهد؟
وجود ترکیبی از سلول‌های چربی گرمازای فعال و کم‌فعال، ظاهراً سازوکاری طبیعی برای تنظیم دمای بدن در شرایط محیطی مختلف فراهم می‌کند. زمانی که بدن به گرمای بیشتری نیاز دارد، پیام‌های دستگاه عصبی و سیستم ایمنی باعث افزایش فعالیت سلول‌های کم‌فعال و تولید حرارت بیشتر می‌شوند. پس از برطرف شدن این نیاز نیز بدن می‌تواند میزان فعالیت این سلول‌ها را کاهش دهد.
با این حال، در موش‌های مسن این واکنش با کندی بیشتری انجام گرفت. چربی گرمازای این حیوانات همچنان توانایی افزایش تولید حرارت را داشت، اما برای رسیدن به این وضعیت به زمان بیشتری نیاز پیدا می‌کرد. در نتیجه، موش‌های مسن هنگام قرار گرفتن در معرض سرما، برای حفظ دمای طبیعی بدن با دشواری بیشتری روبه‌رو شدند.
پژوهشگران با مسدود کردن بخشی از مسیر زیستی مسئول این کاهش فعالیت، توانستند بخشی از توانایی تولید گرما را در موش‌های مسن بازیابی کنند. حیوانات تحت درمان گرمای بیشتری تولید کردند و انرژی بیشتری نیز سوزاندند.
داروی استفاده‌شده در این آزمایش میفپریستون نام دارد و بر بخش‌های مختلفی از بدن تأثیر می‌گذارد. به همین دلیل، نمی‌توان آن را درمانی برای حساسیت ناشی از افزایش سن به سرما دانست. با وجود این، نتایج نشان می‌دهند که کاهش فعالیت چربی گرمازا احتمالاً برگشت‌پذیر است.
وانگ درباره اهمیت این یافته و ارتباط آن با سلامت متابولیک بدن گفت:
اهمیت این احتمال تنها به حفظ گرمای بدن محدود نمی‌شود. چربی گرمازا علاوه بر تولید حرارت، گلوکز و چربی را نیز می‌سوزاند و فعالیت آن معمولاً با افزایش سن کاهش پیدا می‌کند. اگر دانشمندان بتوانند راهی ایمن و دقیق برای بازگرداندن فعالیت این چربی پیدا کنند، این پژوهش بنیادی در آینده می‌تواند درک ما را از مشکلات متابولیک مرتبط با افزایش سن، از جمله چاقی و دیابت نوع ۲، عمیق‌تر کند.