جوان آنلاین: سال‌هاست فوتبال ایران شکایت می‌کند. دلیل و علتش به کنار، اما درست در تمام سال‌هایی که فوتبال به مجامع بین‌المللی بابت پرونده‌های مختلف شکایت کرده، نتیجه هم نگرفته است. تنها عایدی فوتبال ایران از حجم بالای پرونده و شکایت، خرج‌های بیهوده‌ای بوده که از بیت‌المال پرداخت شده و نتیجه این همه خسارت چیزی جز شکست نبوده است. اما جالب است که هیچ پرونده شکایتی برای سلب میزبانی از فوتبال و حتی ورزش کشور در مجامع بین‌المللی تشکیل نمی‌شود.
مسئولان فدراسیون فوتبال و باشگاه‌ها در طول تمام این سال‌ها با زیر و بم و راهرو‌های مراجع قضایی فوتبال جهان، از کمیته‌های انضباطی گرفته تا دادگاه‌های مهم از جمله CAS، آشنا شده‌اند؛ اما سؤال اینجاست که چرا این مسئولان وقتی که باید پای دفاع از حق فوتبال ایران بایستند، دست روی دست می‌گذارند و کاری انجام نمی‌دهند. این روز‌ها برای چندمین سال پی‌درپی، حق میزبانی از نمایندگان ایران به دلیل واهی نداشتن امنیت از سوی کنفدراسیون فوتبال آسیا سلب می‌شود و جالب اینجاست که مسئولان فوتبال هیچ اعتراضی نمی‌کنند؛ فقط سر و صدایی شنیده می‌شود و بعد دست‌ها به علامت تسلیم بالا می‌رود.
اما تمام اینها را گفتیم تا به این مسئله برسیم که تصمیم AFC مبنی بر گرفتن میزبانی از باشگاه‌های ایرانی قابل اعتراض در دادگاه CAS است و حتی در صورت موفقیت، امکان دریافت غرامت از AFC وجود دارد. البته مهم‌تر از دریافت غرامت، حرکتی است که باید مسئولان فوتبال در جهت احقاق حق باشگاه‌ها و فوتبال ایران انجام دهند، که متأسفانه هیچ حرکتی دیده نمی‌شود.
بهتر است آقایان به جای تشکیل و پیگیری پرونده‌های بی‌نتیجه‌ای از قبیل اعتراض به پلی‌آف سقوط یا پرونده‌های بازیکنان خارجی طلبکار در پی حق نمایندگان ایران باشند. همه خوب می‌دانیم که سرنوشت این پرونده‌ها به کجا می‌انجامد و بار‌ها شاهد شکست‌های مفتضح ایران در چنین پرونده‌هایی بوده‌ایم. جای تأسف است که مسئولان فوتبال با اصرار فراوان پیگیر این پرونده‌ها هستند، اما امروز که باید پای احقاق حق فوتبال ایران بایستند، کاری نمی‌کنند.
محرومیت ایران از میزبانی رقابت‌های ورزشی، به‌خصوص فوتبال باشگاهی و ملی، موضوعی نیست که بتوان به‌سادگی از کنار آن عبور کرد. اگر بهانه کنفدراسیون فوتبال آسیا برای گرفتن میزبانی از فوتبال ایران، درگیر بودن کشورمان در جنگ تحمیلی و تجاوز دشمن امریکایی و صهیونیستی به خاک ایران است، باید با دلیل محکم به دهان سران AFC زد و به آنها حالی کرد که ما در حال دفاع از خودمان هستیم و فقط ایران نیست که شرایط جنگی را تحمل می‌کند. بیش از یک سال است که کل منطقه خاورمیانه درگیر جنگ است و امروز به‌وضوح می‌توان دید که هیچ‌کدام از کشور‌های حاشیه خلیج همیشه فارس امنیت ندارند. شاهد مثال هم اتفاقات همین چند روز اخیر و بسته شدن پرواز‌های عربستان، قطر و امارات است.
حالا باید از کنفدراسیون فوتبال آسیا پرسید که چطور ممکن است در میان این جنگ منطقه‌ای، فقط ایران امنیت نداشته باشد. آیا امروز آسمان، زمین و دریای کشور‌های وابسته و نوکرمآب حاشیه خلیج فارس در امنیت کامل دارد که آنها می‌توانند میزبان رقابت‌های ورزشی باشند؟ کشور‌هایی که به‌لحاظ وسعت خاک قابل مقایسه با ایران هم نیستند و خیلی راحت ناامنی تمام نقاط‌شان را فرا می‌گیرد.
وظیفه پرسیدن این سؤال‌ها و پیگیری احقاق حق باشگاه‌های ایرانی، تنها و تنها متوجه مسئولان فوتبال کشور است. مسئولانی که متأسفانه فکر و ذکرشان به همه چیز هست الا موضوعات مهمی، چون این مسئله که باید پیگیر آن باشند. میزبانی از رقابت‌های ورزشی از جمله فوتبال، حق مسلم ورزش، ورزشکاران، باشگاه‌ها و تیم‌های ورزشی ایران است؛ حقی که باید از سوی مسئولان پیگیری شود تا تیم‌های ورزشی کشورمان برای حضور در مسابقات بین‌المللی مجبور به میزبانی از رقبا در زمین دیگری نباشند و برای رسیدن به محل مسابقه دور کره زمین را نگردند.
|