گوستاوو آلفارو، سرمربی 63 ساله تیم ملی پاراگوئه، در رختکن تیمش ایستاد تا از فداکاری و تلاش بازیکنانش در دیدار مقابل فرانسه قدردانی کند.
به گزارش "ورزش سه"، آلفارو پس از شکست مقابل فرانسه به شدت تحت تاثیر قرار گرفته بود و در میان اشکهای بازیکنان و در فضای سرد فوتبال حرفهای، اعترافی صمیمانه بر زبان آورد که بُعد انسانی فوتبال را به نمایش میگذارد: «تیم ملی، خانواده من در پاراگوئه بود.»
حذف تیم ملی پاراگوئه به دست فرانسه، نه تنها بر دل هواداران، بلکه بر اعماق وجود بازیکنای تیم که تمام توانشان را در زمین گذاشته بودند، سنگینی کرد.
گوستاوو آلفارو در کنفرانس مطبوعاتی پس از بازی، به دور از تحلیلهای سرد تاکتیکی و جملات کلیشهای همیشگی، سفره دلش را باز کرد. وقتی از او درباره آن لحظه احساسی پس از سوت پایان بازی پرسیدند؛ زمانی که وارد زمین شد تا تکتک شاگردانش را در آغوش بکشد، این سرمربی آرژانتینی سناریوی از پیشتعیینشده را کنار گذاشت و یکی از انسانیترین و خالصترین تصاویر این تورنمنت را خلق کرد.
از نظر آلفارو، فوتبالِ فوقحرفهای امروزِ دنیا، خیلی وقتها به بیاحساسی متهم میشود. با این حال، آنچه پس از شکست رخ داد، یک تخلیه روانی دستهجمعی از جنس ناامیدی و در عین حال غرور بود: «لحظه بسیار سختی بود، دقیقاً همان چیزی که در رختکن دیدیم؛ همه گریه میکردند، صحنهای کاملاً انسانی بود. گاهی اوقات این محیط یک فضای شدیداً حرفهای است و این تصور را ایجاد میکند که انسان اجازه ندارد احساساتی شود یا به عواطفش میدان بدهد. همین چند لحظه پیش با فر (مدیر رسانهای تیم) میآمدم، چون خانوادهام را آنجا در زمین میدیدم؛ قبل از خروج، ایستادم و به کل استادیوم نگاه کردم، خیره به ورزشگاهِ مملو از جمعیت ماندم و به فر گفتم: چقدر تلخ است که باید بروم، چقدر تلخ است که باید برویم؛ چقدر درد دارد، چقدر دردناک است.»
این مربب آرژانتینی از تمجید گروهی از بازیکنان که به گفته خودش آغوششان را به روی او گشودند و باعث شدند احساس حضور در خانه را داشته باشد، دریغ نکرد.
آلفارو این پیوند با تیم ملی پاراگوئه را به دیدار سالانه با برادرانش در رافائلا یا سفرهای طولانی برای دیدن دختران و نوهاش تشبیه کرد: «به بازیکنان گفتم ممنونم؛ از آنها به خاطر فداکاری، تعهد، مسئولیتپذیری و غروری که داشتند تشکر کردم، چون باعث شدند من احساس کنم عضوی از خانوادهشان هستم. درست مثل زمانی که سالی یکبار به رافائلا میروم تا برادرانم را که نمیتوانم مدام ببینم ملاقات کنم؛ وقتی به آنجا میرسی، درها را به رویت باز میکنند و این حس را به تو میدهند که چیزی بالاتر از این وجود ندارد؛ اینکه شاید نتوانی همیشه کنارشان باشی، اما همیشه با آنها هستی. یا مثل زمانی که مجبورم از اقیانوس عبور کنم تا یکی از دخترانم را ببینم، یا اقیانوسی دیگر برای دیدن دختر دیگرم یا نوهام، و آن حسِ باز بودنِ درهای خانواده را داری؛ این همان حسی بود که هر بار وارد پاراگوئه میشدم داشتم. تیم ملی باعث شد در پاراگوئه احساس کنم خانواده دارم، آنها خانواده من در پاراگوئه بودند و هستند.»
این مربی آرژانتینی همچنین درباره بیرحمی حذف در رقابتهای جام جهانی صحبت کرد؛ جایی که تلاش ماهها یا سالها تنها در ۹۰ دقیقه از بین میرود: «واقعاً از آنها تشکر کردم؛ ممنون به خاطر تمام چیزهایی که به ما دادند، برای تمام چیزهایی که به من آموختند، برای غرور، شرافت و آن مردانگیشان. برای اینکه نشان دادند باختن برایمان دردناک است، اینکه گریه میکنیم و برایمان سخت است. نمیدانم آیا روزی فرصت جبران این اتفاق را خواهیم داشت یا خیر، اما فوتبال همین جنبههای ناخوشایند را دارد؛ جایی که فوتبال تو را بیرون میاندازد، با تو خداحافظی میکند و در یک لحظه همه چیز ناپدید میشود. به همین دلیل بود که میگفتم باید از جام جهانی در بالاترین سطح استفاده کرد، چون جام جهانی تکرارنشدنی است.»
با وجود غم و اندوه این خداحافظی، آلفارو صحبتهای خود را با پیامی سرشار از امید برای فوتبال پاراگوئه به پایان رساند. از نظر این سرمربی، این پایان راه نیست، بلکه پایهای برای ساختن پاراگوئه فرداست: «همانطور که به بچهها گفتم، امیدوارم شعلهای که آنها توانستند روشن کنند، برای همیشه روشن بماند؛ زیرا تا زمانی که این شعله زنده است، معتقدم باید بر روی همین ارزشها کار را ادامه داد تا پاراگوئه در همین مسیر، با همین هویت و با چالشِ تلاش برای پیشرفت و بهتر شدن حرکت کند. من هیچ شکی ندارم که روزهای مهم و بزرگی در انتظار این تیم است.»