شیراز- ایرنا- هنوز ساعت آغاز کار در شهرک صنعتی بزرگ شیراز فرا نرسیده است، اما صف خودروها از پیش شکل گرفته و ردیفی طولانی از وسایل نقلیه که آرام و سنگین به سوی یکی از کانون‌های اصلی تولید و اشتغال استان فارس حرکت می‌کنند، موتور خودروها روشن است، عقربه‌های ساعت پیش می‌روند و نگاه رانندگان بارها میان مسیر پیش رو و صفحه تلفن همراهشان می‌چرخد؛ با این امید که شاید امروز راه کمی زودتر باز شود.
به گزارش خبرنگار ایرنا، بیش از چهار هزار و ۶۰۰ کارگاه و واحد صنعتی، بیش از ۳۶ هزار بیمه‌شده اجباری، پنج هزار ساکن دائم و روزانه بیش از ۵۰ هزار دستگاه خودرو، تنها بخشی از ابعاد فعالیت شهرک صنعتی بزرگ شیراز است؛ مجموعه‌ای که چرخ تولید و اشتغال در آن می‌چرخد، اما دسترسی به آن همچنان در گره ترافیک کمربندی شیراز گرفتار است.
سال‌هاست که کارگران، کارمندان، صنعتگران و رانندگان برای رسیدن به محل کار یا خروج از آن، زمان و انرژی خود را در صف‌های طولانی خودروها جا می‌گذارند؛ در حالی که نبود مسیرهای جایگزین مناسب، نه‌تنها تردد روزانه را دشوار کرده، بلکه ضرورت بازنگری در ایمنی، امدادرسانی و پدافند غیرعامل این مجموعه را نیز پررنگ‌تر ساخته است.
اما این انتظار، برای بسیاری از شاغلان شهرک صنعتی بزرگ شیراز، نه اتفاقی مقطعی، بلکه بخشی از برنامه روزانه زندگی است، برنامه‌ای که گاه یک تا ۲ ساعت زودتر آغاز می‌شود تا کارگران و کارکنان بتوانند پیش از شروع شیفت کاری، خود را به محل کار برسانند.
در انتهای روز نیز ماجرا به شکلی دیگر تکرار می‌شود، هزاران نفر پس از ساعتها کار در کارگاه‌ها، کارخانه‌ها و واحدهای تولیدی، به جای آنکه بی‌درنگ راه خانه را در پیش بگیرند، بار دیگر در صف خودروها می‌مانند، صفی که زمان استراحت، فرصت حضور در کنار خانواده و توان جسمی و روانی جامعه کار و تولید را تحت تاثیر قرار می‌دهد.
مسئله، تنها ساعتها تاخیر در رفت‌وآمد برای هر فرد نیست بلکه سخن از دسترسی به مجموعه‌ای است که بخش مهمی از اقتصاد و اشتغال شیراز و استان فارس به فعالیت آن وابسته است، اما به گفته فعالان این شهرک، همچنان از یک معبر اصلی برای ارتباط مستقیم با مرکز کلانشهر شیراز استفاده می‌کند.
گره‌ای که هر صبح کورتر می‌شود
شهرک صنعتی بزرگ شیراز در شمار مجموعه‌های مهم صنعتی استان فارس و کشور قرار دارد و گستردگی فعالیت‌های آن، حجم قابل توجهی از رفت‌وآمدهای روزانه را به این محدوده کشانده است.
براساس آمارهای ارائه‌شده از سوی متولیان این مجموعه، بیش از چهار هزار و ۶۰۰ کارگاه و واحد صنعتی در آن مستقر است و بیش از ۳۶ هزار بیمه‌شده اجباری در این شهرک اشتغال دارند، همچنین حدود پنج هزار نفر به صورت دائم در این محدوده سکونت دارند.
با این ابعاد، تکیه بر یک مسیر اصلی دسترسی، پرسشی جدی درباره تناسب زیرساخت‌های ارتباطی با ظرفیت واقعی شهرک ایجاد می‌کند، پرسشی که پاسخ آن را نمی‌توان صرفا در افزایش ظرفیت عبور خودروها یا مدیریت مقطعی ترافیک جست‌وجو کرد.
کمربندی شیراز نیز خود با مجموعه‌ای از مشکلات ترافیکی، ایمنی و تداخل جریان‌های عبوری مواجه است، محور پرترددی که مشکلات آن سال‌هاست در کانون مطالبات شهروندان و بحث‌های مربوط به ساماندهی ترافیک شهر قرار دارد، قرار گرفتن مسیر اصلی ورود به شهرک صنعتی در پیوند با چنین محوری، دشواری دسترسی را دوچندان کرده است.
در ساعات اوج تردد، خودروهای سواری و سنگین در چند ردیف پشت سر یکدیگر قرار می‌گیرند و حرکت در مسیر به کندی انجام می‌شود، در چنین شرایطی، حتی یک اختلال موضعی، عبور یک کامیون سنگین یا توقف غیرمنتظره نیز می‌تواند جریان ترافیک را برای مدتی طولانی مختل کند.
میان‌بُر خاکی؛ راه فرار از صف، هدیه‌ای از جنس گردوغبار
وقتی مسیر اصلی قفل می‌شود، برخی رانندگان برای رهایی از صف‌های طولانی به راه‌های خاکی اطراف ورودی پناه می‌برند؛ مسیرهایی که به‌ظاهر راه نجاتی از ترافیک است، اما در عمل گردوغبار، آلودگی و احتمال بروز برخوردهای ترافیکی را به دیگر خودروها و ساکنان منطقه تحمیل می‌کنند.
در حالی که چند ردیف خودرو در مسیر آسفالته منتظر باز شدن راه هستند، گروهی از رانندگان از شانه‌های خاکی و مسیرهای فرعی عبور می‌کنند تا زودتر به مقصد برسند، حاصل این وضعیت، تداخل حرکت خودروها، افزایش بی‌نظمی و برخاستن گردوغبار در محدوده‌ای است که هر روز شمار زیادی از کارگران، رانندگان و فعالان صنعتی از آن عبور می‌کنند.
این راه‌های خاکی از یک سو نشانه‌ای از کمبود مسیرهای جایگزین مناسب‌اند و از سوی دیگر، خود به بخشی از مسئله تبدیل شده‌اند، زیرا نه از کیفیت هندسی و ایمنی یک مسیر استاندارد برخوردارند و نه می‌توانند جایگزین مطمئنی برای یک شبکه دسترسی طراحی‌شده باشند.
به این ترتیب، مسئله فقط آن نیست که چرا خودروها در ترافیک می‌مانند بلکه پرسش مهم‌تر این است که چرا پس از گذشت سال‌ها، بخشی از جریان تردد یک مجموعه صنعتی بزرگ همچنان به استفاده از راه‌های خاکی و میان‌بُرهای پرخطر وابسته مانده است.
کامیون‌ها، صف سوخت و ترافیکی که قفل می‌شود
تردد کامیون‌های حمل بارهای ترافیکی از دیگر عواملی است که به گفته فعالان شهرک صنعتی، بر دشواری عبورومرور در این محدوده می‌افزاید.
این خودروها به دلیل ابعاد، وزن و الزامات تردد، فضای بیشتری از مسیر را اشغال و حرکت را کند می‌کنند و عبور آنها از معابر پرترافیک می‌تواند سرعت حرکت سایر خودروها را به‌شدت کاهش دهد.
در روزهایی که محموله‌های ترافیکی از این محور عبور می‌کنند، به گفته برخی شاغلان شهرک، زمان انتظار در مواردی به ۲ ساعت و حتی بیشتر می‌رسد و مسیر عملا برای مدتی طولانی قفل می‌شود.
صف کامیون‌های منتظر سوخت‌گیری گازوئیل در جایگاه سوخت این محدوده نیز به این وضعیت دامن می‌زند، تجمع خودروهای سنگین در مجاورت مسیر ورودی و خروجی، در کنار تردد روزانه خودروهای کارکنان و صنعتگران، ظرفیت محدود معبر را تحت فشار بیشتری قرار می‌دهد.
مجموع این عوامل نشان می‌دهد که مشکل دسترسی شهرک صنعتی را نمی‌توان صرفا به یک گلوگاه یا یک ساعت مشخص از روز محدود کرد؛ با مجموعه‌ای از عوامل روبه‌رو هستیم که در کنار یکدیگر، رفت‌وآمد به یکی از مراکز مهم اقتصادی استان را به مسئله‌ای روزمره و فرساینده تبدیل کرده‌اند.
صدای کارگران؛ روز کاری از پشت فرمان آغاز می‌شود
برای کارگری که باید در ساعت مشخصی پای دستگاه تولید حاضر شود، ترافیک ورودی شهرک صنعتی فقط یک معطلی ساده نیست؛ تاخیری است که می‌تواند نظم کاری، آرامش روانی و برنامه زندگی او را بر هم بزند.
یکی از کارکنان شاغل در شهرک صنعتی بزرگ شیراز در گفت‌وگو با خبرنگار ایرنا می‌گوید که برای اینکه به‌موقع سر کار برسد، مجبور است خیلی زودتر از ساعت شروع شیفت از خانه خارج شود و با وجود این، باز هم نمی‌تواند مطمئن باشد که به‌موقع به محل کار می‌رسد، اگر یک روز مسیر شلوغ‌تر باشد، تمام برنامه‌های او به هم می ریزد.
سجاد اعتمادفرد با اشاره به تکرار روزانه این وضعیت می‌گوید: ما هر روز همین مسیر را می‌رویم و برمی‌گردیم، صبح‌ها استرس دیر رسیدن داریم و عصرها هم بعد از یک روز کاری خسته‌کننده، باید مدت زیادی در ترافیک بمانیم، انتظارمان این است که برای این حجم از رفت‌وآمد، راه دسترسی مناسب‌تری فراهم شود.
یکی از صنعتگران مستقر در شهرک نیز معتقد است دشواری تردد تنها به کارکنان محدود نمی‌شود و بر فعالیت اقتصادی واحدها نیز اثر می‌گذارد.
سینا احمدی افزود: وقتی ورود و خروج به شهرک با این حجم از ترافیک همراه است، رفت‌وآمد مشتریان، تامین‌کنندگان مواد اولیه و خودروهای حمل بار هم با مشکل مواجه می‌شود، تولید به زمان‌بندی وابسته است و وقتی مسیر دسترسی قابل پیش‌بینی نباشد، برنامه‌ریزی برای فعالیت واحد صنعتی دشوارتر می‌شود.
محمدعلی قاسمی یکی از رانندگان خودروهای حمل بار نیز به صف‌های طولانی در محدوده ورودی اشاره می‌کند و می‌گوید: خودروهای سنگین برای عبور از این مسیر به فضای بیشتری نیاز دارند، وقتی ترافیک متراکم است و خودروها از مسیرهای خاکی وارد و خارج می‌شوند، حرکت دشوارتر می‌شود، اگر مسیرهای جایگزین اصولی وجود داشته باشد، هم تردد روان‌تر می‌شود و هم خطرات کاهش می‌یابد.
این گفته‌ها بازتاب تجربه بخشی از شاغلان شهرک صنعتی است، تجربه‌ای که در آن، زمان ازدست‌رفته در ترافیک به هزینه‌ای پنهان برای نیروی کار، کارفرمایان و زنجیره تولید تبدیل می‌شود.
مسئله‌ای فراتر از ترافیک؛ وقتی راه دسترسی، حلقه ایمنی را محدود می‌کند
در کنار مشکلات روزمره رفت‌وآمد، تک مسیره بودن دسترسی اصلی شهرک صنعتی از منظر امدادرسانی و مدیریت بحران نیز اهمیت دارد.
مجموعه‌ای با هزاران واحد صنعتی، ده‌ها هزار نیروی شاغل و جمعیتی از ساکنان دائم، به مسیرهای ارتباطی ایمن و قابل اتکا نیاز دارد؛ مسیرهایی که در شرایط عادی، جریان رفت‌وآمد را تسهیل کنند و هنگام وقوع حادثه نیز امکان دسترسی نیروهای امدادی و خروج ایمن افراد را فراهم آورند.
در صورت بروز آتش‌سوزی گسترده، حادثه صنعتی، سانحه بزرگ ترافیکی یا هر وضعیت اضطراری دیگر، تراکم خودروها در تنها مسیر اصلی می‌تواند عملیات امدادرسانی را با دشواری مواجه کند.
همچنین اگر همین مسیر به دلیل تصادف یا انسداد از دسترس خارج شود، دسترسی مستقیم بخش بزرگی از شهرک به شیراز ممکن است مختل شود.
از این رو، ایجاد مسیرهای جایگزین استاندارد صرفا یک مطالبه ترافیکی نیست؛ موضوعی مرتبط با ایمنی، تاب‌آوری زیرساخت‌ها و پدافند غیرعامل است، البته تحقق این هدف به مطالعات فنی، تعیین ظرفیت مسیرها، بررسی حریم‌های قانونی و هماهنگی میان دستگاه‌های مسئول نیاز دارد.
راه‌های جایگزین وجود دارد؛ اما کدام مسیر به مقصد می‌رسد؟
در اطراف شهرک صنعتی بزرگ شیراز، زمین‌های خاکی و محدوده‌های بیابانی بسیاری وجود دارد که از نگاه فعالان این مجموعه، می‌توان ظرفیت آنها را برای ایجاد راه‌های دسترسی جدید بررسی کرد.
در کنار این موضوع، مسیرهای فرعی محلی از جمله مسیرهای منتهی به اسلام‌لو و گردخون و همچنین راه‌های دیگری در محدوده پیرامونی شهرک مطرح هستند.
با این حال، وجود یک مسیر محلی یا راه آسفالته در پیرامون شهرک به‌تنهایی به معنای فراهم بودن دسترسی مستقیم، ایمن و کافی از مرکز شیراز نیست.
مسیر جایگزین باید بتواند به شبکه معابر شهری متصل شود، ظرفیت تردد خودروهای سبک و سنگین را داشته باشد و از نظر ایمنی، مالکیت اراضی، هزینه اجرا و آثار زیست‌محیطی مورد ارزیابی قرار گیرد.
از سوی دیگر، نزدیکی شهرک صنعتی به منطقه ویژه اقتصادی شیراز نیز این امکان را مطرح می‌کند که ایجاد یا تکمیل پیوندهای ارتباطی میان این دو محدوده، در چارچوب مطالعات مشترک بررسی شود.
آنچه اهمیت دارد، تبدیل این ظرفیت‌های بالقوه به طرحی اجرایی و زمان‌بندی‌شده است؛ طرحی که صرفا به معرفی مسیرهای موجود بسنده نکند، بلکه برای تامین اعتبار، تملک احتمالی اراضی، طراحی مهندسی، اجرای پروژه و بهره‌برداری از آن برنامه مشخص داشته باشد.
مدیرعامل شرکت شهرک‌های صنعتی فارس: نیمی از مسیر برنامه‌ریزی طی شده است
مدیرعامل شرکت شهرک‌های صنعتی فارس در گفت‌وگوی اختصاصی با خبرنگار ایرنا با اشاره به برگزاری نشست‌های متعدد برای حل مشکل دسترسی شهرک صنعتی بزرگ شیراز گفت: در سال‌های گذشته جلسات متعددی با شورای اسلامی شهر شیراز، اداره‌کل راهداری و حمل‌ونقل جاده‌ای، استانداری فارس و سایر دستگاه‌های متولی برگزار شده است تا راهکارهای لازم برای بهبود وضعیت ورودی این مجموعه بررسی شود.
عباس برنهاد با بیان اینکه محدودیت منابع مالی یکی از موانع اصلی اجرای طرح‌های زیرساختی است، افزود: برای ساماندهی ورودی شهرک صنعتی بزرگ شیراز، طرح‌هایی در دست بررسی قرار گرفته و در این زمینه، طرح پیشنهادی مربوط به ورودی شهرک در چارچوب برنامه‌های مدیریت شهری نیز مطرح شده است.
وی ادامه داد: بر اساس طرح مورد نظر شورای اسلامی شهر شیراز، تعریض ورودی فعلی به میزان ۵۰ متر از هر طرف پیش‌بینی شده است که اجرای آن به اعتباری در حدود یک‌هزار میلیارد تومان نیاز دارد، تامین چنین اعتباری از توان یک دستگاه به‌تنهایی خارج است و لازم است سازمان مدیریت و برنامه‌ریزی، مجموعه راهداری، شهرداری و سایر دستگاه‌های مسئول برای تحقق آن همکاری کنند.
مدیرعامل شرکت شهرک‌های صنعتی فارس با اشاره به ضرورت بررسی ابعاد فنی و ترافیکی این پروژه اظهار کرد: برای بهبود شرایط موجود، تنها تعریض مسیر کافی نیست و باید طرح‌های ترافیکی نیز به‌صورت کارشناسی بررسی شود تا راهکاری متناسب با حجم تردد و نیازهای واقعی شهرک صنعتی طراحی و اجرا شود.
برنهاد با بیان اینکه بخشی از اقدامات مطالعاتی و برنامه‌ریزی انجام شده است، گفت: می‌توان گفت حدود ۵۰ درصد از روند پیش‌بینی‌شده در این زمینه پیش رفته و بخش باقی‌مانده، بیش از هر چیز به تأمین منابع مالی و همکاری دستگاه‌های اجرایی وابسته است، شورای اسلامی شهر و شهرداری شیراز نیز برای مشارکت در حل این مشکل اعلام آمادگی کرده‌اند.
وی ابراز امیدواری کرد با همراهی دستگاه‌های متولی و مدیریت شهری شیراز، زمینه اجرای پروژه فراهم شود و افزود: در صورت تامین اعتبار و همکاری مجموعه‌های مسئول، پیش‌بینی می‌شود که در بازه زمانی حدود یک سال آینده بتوان وضعیت ورودی شهرک صنعتی بزرگ شیراز را از شرایط کنونی خارج کرد و عملیات بهسازی و ساماندهی مسیر را به نتیجه رساند.
مسیرهای جایگزین؛ از جرسقان تا پیوند با منطقه ویژه اقتصادی
مدیرعامل شرکت شهرک‌های صنعتی فارس با اشاره به وجود برخی راه‌های جایگزین در محدوده پیرامونی شهرک گفت: مسیرهایی از جمله مسیر جرسقان وجود دارد که آسفالت نیز شده است و می‌توان از ظرفیت آنها برای بهبود دسترسی در شرایط خاص بهره گرفت، این مسیرها به ویژه از منظر مدیریت بحران و پدافند غیرعامل اهمیت دارند و لازم است ظرفیت آنها در مطالعات مربوط به دسترسی شهرک مورد توجه قرار گیرد.
برنهاد افزود: مسیرهای دیگری نیز در محدوده پیرامونی، از جمله مسیر اسلام‌لو، مطرح است که می‌توان امکان استفاده از آنها را برای تسهیل دسترسی بررسی کرد، همچنین با توجه به مجاورت منطقه ویژه اقتصادی شیراز با شهرک صنعتی، ایجاد یک مسیر ارتباطی میان این دو مجموعه نیز می‌تواند به‌عنوان یکی از گزینه‌های قابل بررسی مورد توجه قرار گیرد.
وی تاکید کرد: البته استفاده از هر یک از این مسیرها باید بر اساس بررسی‌های کارشناسی و متناسب با شرایط ترافیکی، ایمنی و زیرساختی انجام شود، هدف آن است که دسترسی به شهرک صنعتی به یک مسیر محدود نباشد و در شرایط عادی و اضطراری، امکان تردد مناسب‌تری فراهم شود.
جاده‌های خاکی را نمی‌توان نادیده گرفت
مدیرعامل شرکت شهرک‌های صنعتی فارس درباره مسیرهای خاکی اطراف ورودی شهرک نیز گفت: وجود این مسیرها با مشکلاتی از جمله گردوغبار، آلودگی همراه است، اما در شرایطی که مسیر اصلی با ترافیک سنگین مواجه می‌شود و یا تصادف مسیر اصلی را مسدود می کند، برخی رانندگان ناچار به استفاده از راه‌های جایگزین می‌شوند که به همین دلیل، صرف مسدود کردن مسیرهای خاکی نمی‌تواند راه‌حل پایدار این مسئله باشد.
برنهاد ادامه داد: در برنامه ساماندهی و توسعه ورودی شهرک باید وضعیت این راه‌ها نیز دیده شود تا امکان اتصال اصولی آنها به مسیر اصلی و ساماندهی جریان تردد فراهم شود؛ همچنین می‌توان با بررسی‌های فنی، برای برخی شانه‌ها و مسیرهای جانبی تمهیداتی در نظر گرفت که از انتشار گردوغبار و آلودگی جلوگیری کند.
وی با تاکید بر اینکه ساماندهی این محدوده باید به صورت یکپارچه انجام شود، افزود: وقتی راه جایگزین مناسب وجود نداشته باشد، فشار ترافیک بر مسیر اصلی افزایش می‌یابد و رانندگان به استفاده از راه‌های غیراستاندارد روی می‌آورند بنابراین، راهکار باید به‌گونه‌ای طراحی شود که هم ایمنی تردد تامین شود و هم مشکلات زیست‌محیطی و ترافیکی کاهش یابد.
مطالبه‌ای عمومی که به همکاری همه دستگاه‌ها نیاز دارد
مدیرعامل شرکت شهرک‌های صنعتی استان فارس با اشاره به ارائه برنامه‌هایی برای حل این مشکل به استانداری فارس گفت: در مقاطعی، برنامه جامعی برای ساماندهی ورودی شهرک صنعتی به استانداری فارس ارائه کردیم، اما شرایط دشوار اقتصادی، محدودیت منابع مالی و اولویت‌های ناشی از شرایط خاص کشور موجب شد این برنامه تاکنون به نتیجه مورد انتظار نرسد.
برنهاد با بیان اینکه مسئله دسترسی شهرک صنعتی صرفا به فعالان این مجموعه محدود نمی‌شود، اظهار کرد: شهروندان شیراز نیز از این محور استفاده می‌کنند و به همین دلیل، ساماندهی آن یکی از مطالبات عمومی شهر است، ورود شهرداری شیراز و مدیریت شهری می‌تواند زمینه‌ساز اتفاق مثبتی در این پروژه باشد.
وی از مسئولان راهداری، راه و شهرسازی، استانداری فارس، شورای اسلامی شهر و شهرداری شیراز خواست با هماهنگی و تقسیم مسئولیت، برای تامین اعتبار و اجرای طرح‌های لازم اقدام کنند و افزود: از همه دستگاه‌های مسئول درخواست داریم به این موضوع که اقدامی عام‌المنفعه و در راستای منافع عمومی شهر و استان است، ورود جدی داشته باشند تا بتوانیم شرایط دسترسی به شهرک صنعتی بزرگ شیراز را بهبود ببخشیم.
آسفالت پرچاله؛ مشکل از دروازه شهرک آغاز نمی‌شود و همان‌جا هم پایان نمی‌یابد
دشواری تردد در شهرک صنعتی بزرگ شیراز به محدوده ورودی آن ختم نمی‌شود، فعالان این مجموعه از کیفیت نامطلوب آسفالت و وجود چاله‌ها و ناهمواری‌ها در اغلب مسیرهای داخلی، به‌ویژه در محدوده ورودی تا میدان ششم، گلایه دارند.
در یک مجموعه صنعتی که رفت‌وآمد خودروهای سنگین، کامیون‌ها، وانت‌ها و خودروهای کارکنان به‌صورت روزانه انجام می‌شود، کیفیت روسازی معابر و نگهداری و ترمیم مداوم نقشی مهم در ایمنی، هزینه نگهداری خودروها و روانی تردد دارد، آسفالت نامرغوب و چاله‌های متعدد، علاوه بر کاهش سرعت حرکت، می‌تواند استهلاک وسایل نقلیه و احتمال بروز حوادث را افزایش دهد.
از این منظر، برنامه ساماندهی دسترسی شهرک صنعتی باید در کنار بهسازی ورودی، به وضعیت معابر داخلی نیز توجه کند، زیرا دسترسی مناسب، زنجیره‌ای پیوسته از مسیرهای ایمن و قابل استفاده است و ضعف هر حلقه می‌تواند کارکرد کل شبکه را تحت تأثیر قرار دهد.
تولید در انتظار راهی هم‌قدوقواره با ظرفیت خود
شهرک صنعتی بزرگ شیراز، با هزاران واحد تولیدی و ده‌ها هزار نیروی شاغل، تنها مجموعه‌ای از کارگاه‌ها و کارخانه‌ها نیست؛ بخشی از زیرساخت اقتصادی و اشتغال استان فارس است که عملکرد آن به شبکه‌ای از خدمات، حمل‌ونقل، تأمین مواد اولیه و دسترسی نیروی انسانی وابسته است.
برآوردهای مطرح‌شده از سوی فعالان این مجموعه، از تردد روزانه بیش از ۵۰ هزار خودرو حکایت دارد؛ حجمی که ضرورت بازنگری در ظرفیت مسیرهای دسترسی را بیش از پیش آشکار می‌کند.
همچنین، بنا بر آمارهای غیررسمی مطرح‌شده درباره این مجموعه، حدود سه هزار نفر از اتباع خارجی نیز در شهرک صنعتی مشغول به کار هستند؛ موضوعی که بر گستردگی جامعه فعال در این محدوده می‌افزاید.
در چنین شرایطی، ادامه اتکا به یک مسیر اصلی برای ورود مستقیم از سمت مرکز شیراز، بدون تعیین تکلیف راه‌های جایگزین و تامین اعتبار طرح‌های بهسازی، نمی‌تواند پاسخگوی نیازهای بلندمدت مجموعه باشد.
از سوی دیگر، هیچ طرحی صرفا با برگزاری نشست‌ها و تدوین نقشه‌ها به نتیجه نمی‌رسد، برای حل این مشکل، لازم است دستگاه‌های مسئول درباره سهم هر نهاد در تامین اعتبار، مسئولیت اجرای پروژه، زمان‌بندی عملیات و سازوکار نظارت بر پیشرفت آن به توافقی روشن برسند.
پایان ترافیک، آغاز یک تصمیم
هر صبح، پیش از آنکه صدای دستگاه‌های تولید در کارگاه‌ها و کارخانه‌های شهرک صنعتی بزرگ شیراز بلند شود، صدای بوق خودروها در ورودی این مجموعه به گوش می‌رسد، پشت هر خودرو، کارگری منتظر آغاز شیفت، کارمندی نگران ساعت حضور، صنعتگری چشم‌به‌راه رسیدن نیروی کار یا راننده‌ای گرفتار در زنجیره حمل‌ونقل کالا نشسته است.
برای این افراد، راه دسترسی مناسب یک مطالبه تجملی نیست؛ بخشی از حق برخورداری از زیرساختی متناسب با فعالیت اقتصادی و زندگی روزمره است.
برای صنعتگران نیز مسیر ایمن و روان، از الزامات استمرار تولید و کاهش هزینه‌های پنهان فعالیت صنعتی به شمار می‌رود.
اکنون که طرح‌هایی برای تعریض ورودی، بهسازی مسیر و بررسی راه‌های جایگزین مطرح شده، مسئله اصلی عبور از مرحله مطالعات و وعده‌ها و رسیدن به مرحله تصمیم اجرایی است، تصمیمی که در آن، مسئولیت‌ها مشخص، منابع مالی پیش‌بینی و زمان‌بندی اجرای پروژه اعلام شود.
شهرک صنعتی بزرگ شیراز برای ادامه فعالیت و پاسخگویی به نیازهای رو به رشد خود، به راهی متناسب با وسعت تولید و اشتغالش نیاز دارد، راهی که نه فقط در روزهای عادی، بلکه در زمان بروز حادثه نیز قابل اتکا باشد.
ترافیک هر صبح، یادآور یک پرسش قدیمی است؛ چگونه مجموعه‌ای با این حجم از فعالیت اقتصادی، همچنان برای دسترسی اصلی به شیراز به یک مسیر وابسته مانده است؟
پاسخ این پرسش را باید در اقدام هماهنگ دستگاه‌های مسئول جست‌وجو کرد؛ اقدامی که اگر به‌موقع انجام شود، می‌تواند از اتلاف ساعت‌های کاری، کاهش ایمنی و تشدید نارضایتی شاغلان بکاهد و دسترسی به یکی از مراکز مهم تولید استان فارس را به سطحی متناسب با جایگاه اقتصادی آن برساند.
راه شهرک صنعتی بزرگ شیراز، تنها یک جاده نیست بلکه شریان ارتباطی هزاران واحد تولیدی و ده‌ها هزار نیروی کار است و باز کردن گره این شریان، تصمیمی در حمایت از تولید، ایمنی و منافع عمومی شهروندان شیراز خواهد بود.