شهرکرد - ایرنا - راضیه تاجور دانشجوی دکترای علوم شناختی دانشگاه اصفهان، مسیر پرفراز و نشیب تحصیل خود را از روستای رستم‌آباد شهرستان اردل تا دانشگاه دولتی اصفهان طی کرده است؛ مسیری که به گفته او با وجود توانمندی‌های بالا، حمایت‌های سازمان بهزیستی از دانشجویان نابینا و کم‌بینا به‌ویژه در دانشگاه‌های دولتی بسیار ناچیز است.
به گزارش ایرنا، تحصیل در مقطع دکترا برای هر دانشجویی نیازمند تلاش بسیار است، اما برای راضیه تاجور دانشجوی نابینای دکترای رشته علوم شناختی دانشگاه اصفهان، این چالش‌ها رنگ و بوی دیگری دارد؛ او که اصالتش از روستای رستم‌آباد شهرستان اردل در چهارمحال و بختیاری است، دارای یک خواهر و یک برادر کم‌بینا و نابینا است و توانسته با پشتکار و تلاش، تحصیلات خود را در دانشگاه دولتی اصفهان در مقطع دکترا ادامه دهد.
این دانشجوی دکترا در گفت‌وگو با خبرنگار ایرنا با انتقاد از عملکرد سازمان‌های متولی مانند بهزیستی در حمایت از افراد نابینا و کم‌بینا اظهار داشت: متاسفانه حرکت‌های موثری برای این قشر انجام نمی‌شود و توانخواهان در بسیاری از حوزه‌ها به استقلال عمل نمی‌رسند.
وی افزود: نیاز است اقداماتی انجام شود که این افراد مستقل شوند و حمایت‌هایی صورت گیرد که برای شکوفایی این قشر باشد؛ نه اینکه تنها حمایت‌ها به صورت نمایشی و مقطعی باشد.
این دانشجوی دکترا با تاکید بر ضرورت حمایت از دانشجویان و کارآفرینان نابینا، افزود: یک فرد دانشجو یا کارآفرین نابینا باید بتواند با همتایانی که آسیب بینایی ندارند در یک محیط به شرایط مطلوب دست پیدا کند و در کمال آرامش وظایف تحصیلی و پژوهشی خود را انجام دهد.
دغدغه پژوهش؛ حلقه مفقوده حمایت‌ها
تاجور با انتقاد از اینکه بهزیستی دغدغه پژوهشی برای دانشجویان ندارد گفت: ما قشر کم‌بینا و نابینا حمایت‌های خاصی که ویژه این قشر برای انجام کارهای پژوهشی باشد، تاکنون ندیده‌ایم.
وی با اشاره به اینکه حمایت از دانشجویان دانشگاه‌های دولتی در مقایسه با سایر دانشگاه‌ها بسیار ناچیز است افزود: سازمان بهزیستی از تسهیلات رایگان دانشجویان حمایت کرده است، اما بیشترین حمایت‌ها برای پرداخت شهریه دانشجویان سایر دانشگاه‌هاست و حمایت کمتری از دانشجویان دانشگاه‌های دولتی انجام می‌شود.
این دانشجوی دانشگاه اصفهان تاکید کرد: حمایت‌های سازمان بهزیستی از هر توانخواه در هر جایگاهی که است انجام شود و از همه اقشار برای تحصیلات تکمیلی حمایت شود، اما نه به هر قیمتی؛ چراکه در حال حاضر شاهد هستیم برخی افراد بدون داشتن توانایی و ظرفیت لازم برای ادامه تحصیل، تنها به دنبال کسب مدرک هستند.
وی هشدار داد: در صورتی که این حمایت‌ها سازماندهی نشود، یکسری افراد تحصیل‌کرده تربیت می‌شوند که تنها به دنبال بازار کار هستند و این موضوع توقعات جامعه هدف را برای ایجاد اشتغال افزایش می‌دهد.
آموزش مهارت‌های پژوهشی؛ نیاز مغفول‌مانده
تاجور با اشاره به چالش‌های پژوهشی خود در مقطع دکترا گفت: در حال حاضر با استفاده از صفحه‌خوان و کمک گرفتن از هوش مصنوعی تا حدی توانسته‌ام کارهای پژوهشی، تحقیقاتی و تهیه رساله خود را انجام دهم، اما در برخی حوزه‌ها همچنان با مشکل مواجه هستیم.
وی افزود: در دانشگاه‌ها دغدغه‌ای وجود ندارد که یک فرد دارای آسیب‌بینایی چگونه باید مقاله بنویسد یا پاورپوینت تهیه کند و ما این مهارت‌ها را با آزمون و خطا یاد می‌گیریم.
این دانشجوی دکترا خواستار برگزاری دوره‌های مختلف کار با نرم‌افزارهای تخصصی برای دانشجویان دکترا و سایر مقاطع شد و تصریح کرد: نیاز پژوهشی یک فرد آسیب‌بینایی بسیار مهم است و باید دوره‌هایی برگزار شود تا فرد بتواند این توانایی را کسب کند و در همه بحث‌ها فعال باشد و خودش کارها را مستقل انجام دهد.
حمایت خانواده؛ عامل مهم در موفقیت
تاجور با اشاره به اینکه برادرش نیز در مقطع کارشناسی بالینی مشغول تحصیل است گفت: حمایت خانواده از ما برای تحصیل بسیار مناسب است و همین حمایت‌ها باعث شد که ما بتوانیم در مسیر تحصیل و پیشرفت قرار بگیریم.
وی با تاکید بر اینکه همه نباید در یک حوزه خاص پژوهشی و آموزشی وارد شوند اظهار داشت: هرکس در حوزه توانایی، علاقه و رسالتی که می‌تواند برای خودش، اطرافیان و جامعه داشته باشد، وارد شود.
این دانشجوی نابینا توصیه کرد: افراد دارای معلولیت به طور حتم در حوزه توانایی و استعدادهای خودشان حرکت کنند که در این صورت موفق خواهند شد؛ اگر توانایی، استعداد و علاقه نسبت به کاری داشته باشیم، پشتکار می‌تواند به آن اضافه شود، اما اگر ادامه دادن مسیر بر اساس عشق و علاقه نباشد، موفقیت پایدار نخواهد بود.
وی با تاید بر لزوم تسلط دانشجویان نابینا بر سیستم کامپیوتر، گوشی و هوش مصنوعی، گفت: نیاز است حوزه‌های پژوهشی بچه‌ها همراه با تسلط بر فناوری‌های نوین باشد و مطالعه کتاب و مقالات نیز در برنامه آنها قرار گیرد.
انتقاد از برچسب‌زنی و حرکت‌های نمایشی
تاجور با اشاره به اینکه حمایت خانواده‌ها از فرزندان دارای معلولیت متفاوت است گفت: برخی خانواده‌ها فرزندان دارای معلولیت خود را باور می‌کنند و به آنها امکان ظهور و بروز می‌دهند، اما برخی دیگر به دلایل مختلف، اجازه حضور در حوزه‌های مختلف را نمی‌دهند.
وی از خانواده‌ها خواست بر اساس توانایی و استعدادهای فرزندان خود، به‌ویژه افراد دارای معلولیت اجازه دهند فرزندانشان در زمینه‌های مختلف فعالیت بیشتری داشته باشند تا بتوانند توانایی و استعداد خود را بروز دهند و از انزوا خارج شوند.
این دانشجوی دکترا با انتقاد از برچسب‌زنی به افراد دارای معلولیت اظهار داشت: این برچسب‌زنی که بار منفی دارد، باید تعدیل شود و افراد خودشان را به عنوان یک وجود مانند همه انسان‌های دیگر بدانند؛ مانند تفاوت‌های فرهنگی، قومیتی، مذهبی و رنگ پوست که در کنار هم به تناسب توانمندی و علاقه فعالیت خود را انجام می‌دهند.
تاجور از مسوولان و تمام کسانی که برای اقشار دارای معلولیت حرکت‌های به طور کامل نمایشی انجام می‌دهند، خواست از این کار بپرهیزند و به تناسب رشد و پیشرفت جامعه هدف پیش بروند.
وی برگزاری سالانه گرامیداشت روز عصای سفید را فرصتی برای شناسایی افراد دارای معلولیت به یکدیگر، الگوگیری از هم و تبیین توانایی و توانمندی جامعه هدف در میان مردم دانست و گفت: باید برای افراد با نیازهای ویژه به اندازه بقیه افراد جامعه احترام قائل باشند تا آنها بتوانند در زندگی فردی، اجتماعی، شغلی، هنری و فردی، افرادی مثبت و سازنده باشند، اعتماد به نفس آنها حفظ شود و به سمت بهزیستی و بهینه‌زیست حرکت کنیم.
مدیرکل بهزیستی چهارمحال و بختیاری گفت: در حال حاضر هفت هزار تفر از توانخواهان استان دارای معلولیت نابینا و کم بینا هستند که در مجموع یک چهارم جامعه توانخواه استان هستند.
معصومه محمدی افزود: از این تعداد ۴ هزار و ۶۰۰ نفر دانش‌آموز و ۵۰۰ نفر دانشجو هستند و حمایت‌های خاص برای کمک هزینه تحصیلی، وسایل وتجهیزات آموزشی و کمک آموزشی مانند ویس رکوردر و پلیر و کتاب‌های خط بریل و سایر خدمات انجام می‌شود.
به گفته وی، پرداخت شهریه دانشجویی، کمک هزینه ایاب و ذهاب و همچنین در صورتی که توانخواهی کار تحقیقاتی پژوهشی انجام داده باشد در قالب تجلیل ها و یا موردی بلاعوض از آنها حمایت می‌شود.
به گزارش ایرنا ، راضیه تاجور، دختر نابینای اردلی که اکنون در یکی از معتبرترین دانشگاه‌های کشور در مقطع دکترا تحصیل می‌کند، نمونه‌ای از توانمندی‌های بالقوه‌ای است که در صورت حمایت‌های هدفمند و تخصصی می‌تواند شکوفا شود.