لیساندرو مارتینز، مدافع جنجالی منچستریونایتد، شخصیتی متفاوت از آنچه در زمین فوتبال نشان می‌دهد دارد.
اما احتمال دیگری هم وجود دارد. شاید منچستریونایتد به مسیر پرنوسان خود ادامه دهد و مارتینز راهی اسپانیا شود. در آن صورت نیز دو برداشت متفاوت باقی خواهد ماند؛ بازیکنی که مشکلات باشگاه را افشا کرد یا فوتبالیستی که برای جدایی زمینه‌سازی می‌کرد.
مارتینز روز پنجشنبه با عذرخواهی تلاش کرد به ماجرا پایان دهد، اما شخصیت او به اندازه رفتارهایش پیچیده است. مدافعی که در زمین فوتبال به خشونت و سرسختی شهرت دارد، خارج از آن از مدیتیشن، احساسات و حتی علاقه‌اش به گریه کردن صحبت می‌کند.
قصابی که اهل مدیتیشن است
مارتینز در دوران حضورش در آژاکس لقب «قصاب» را به دست آورد. او مدافعی جنگنده، تهاجمی و بی‌ملاحظه در نبردهای فوتبالی است و زمانی درباره سبک بازی خود گفته بود: «اگر لازم باشد از روی جنازه‌ها رد شوم، این کار را می‌کنم.»
یکی از افرادی که او را به‌خوبی می‌شناسد، به اتلتیک می‌گوید: «او آدمی آتشین‌مزاج و پرشور است و احتمالاً بیش از اندازه تندخوست.»
با این حال، کسانی که مارتینز را از نزدیک می‌شناسند، تصویر متفاوتی از او ارائه می‌دهند. او به مدیتیشن علاقه دارد، درباره اهمیت سلامت روان صحبت می‌کند و معتقد است روان‌درمانی می‌تواند به انسان در شناخت و مدیریت احساساتش کمک کند.
مارتینز همچنین برخلاف بسیاری از فوتبالیست‌ها، از بیان دیدگاه‌های اجتماعی و سیاسی خود در آرژانتین پرهیز نکرده و در باشگاه‌های قبلی نیز هنگام اختلاف نظر با مدیران، از مواضعش عقب ننشسته است.
دیگو لمه، رئیس باشگاه دفنسا ای خوستیسیا، درباره او می‌گوید: «همیشه روی جزئیات تمرکز داشت و دائماً دنبال بهترین شرایط بود. همیشه به آینده فکر می‌کرد و می‌خواست بداند چطور می‌تواند به اهدافش برسد. جاه‌طلبی نیروی محرکه اوست.»
کودکی با فقر و گرسنگی
مارتینز در شهر کوچک گوالگوای آرژانتین بزرگ شد. خانواده او در زمینی متعلق به مادربزرگش زندگی می‌کردند و پدر و مادرش با انجام کارهای مختلف و نظافت مدرسه محلی، هزینه‌های زندگی را تأمین می‌کردند. شرایط مالی چنان دشوار بود که گاهی شام خانواده تنها مقداری نان یا چند بیسکویت ساده بود.
او در مصاحبه‌ای در سال ۲۰۲۵ گفته بود: «می‌دانم سختی کشیدن و گرسنگی یعنی چه. وقتی به سال‌های نخست زندگی‌ام نگاه می‌کنم، می‌بینم که اصلاً شرایط آسانی نداشتم. همین گذشته امروز به من قدرت می‌دهد تا بیرون بروم و با دنیا روبه‌رو شوم.»
لیساندرو در کودکی همراه پسرعموهایش شاخه‌های درخت اکالیپتوس را با قمه قطع می‌کرد و با بستن آنها به یکدیگر، دروازه فوتبال می‌ساخت.
استعدادش باعث شد به نیوولز اولد بویز بپیوندد، اما دوری از خانواده برایش دشوار بود. در ۱۲ و ۱۳ سالگی دو بار به خوابگاه باشگاه رفت و هر بار پس از یک هفته به خانه برگشت. سرانجام در ۱۴ سالگی توانست بر دلتنگی غلبه کند و در باشگاه بماند.
او در ۱۹ سالگی نخستین بازی رسمی خود را انجام داد، اما ورود خوان مانوئل لوپ به نیمکت نیوولز مسیرش را تغییر داد. مربی جدید فوتبال ساده و بدون ریسک می‌خواست، در حالی که مارتینز به بازی‌سازی از عقب زمین اعتقاد داشت.
مارتینز تعریف می‌کند که وقتی در تمرین توپی بلند را کنترل کرد، مربی تمرین را متوقف کرد تا او را سرزنش کند: «می‌خواست توپ را فقط دور کنم. اصلاً خبری از فوتبال نبود. من تصمیم گرفتم به سبک خودم ادامه بدهم، اما او دوست نداشت ریسک کنم.»
مارتینز که احساس می‌کرد قد ۱۷۵ سانتی‌متری‌اش نیز باعث شده فرصت کمتری به او داده شود، با رئیس باشگاه، ادواردو برمودس، ملاقات کرد و درخواست جدایی داد. پس از گفت‌وگو با سرمربی، سرانجام اجازه خروج گرفت.
او بعدها گفت: «آن سختی‌ها به من یاد دادند برای چیزی که می‌خواهم بجنگم.»
پسری که کنار بزرگ‌ترها نشست
مقصد بعدی مارتینز، دفنسا ای خوستیسیا بود؛ باشگاهی کوچک‌تر که به رقابت با تیم‌های بزرگ شهرت داشت.
دیگو لمه، مدیر ورزشی وقت باشگاه، خاطره‌ای از نخستین روزهای حضور مارتینز تعریف می‌کند. مدافع جوان وارد سالن غذاخوری شد، به گروه‌های مختلف بازیکنان نگاه کرد و بدون تردید به سمت میزی رفت که بازیکنان باتجربه تیم آنجا نشسته بودند. از همان زمان، بیشتر با آنها معاشرت می‌کرد.
مارتینز در فصل ۱۹-۲۰۱۸ نقش مهمی در عملکرد غیرمنتظره دفنسا ای خوستیسیا داشت؛ تیمی که در نهایت پس از راسینگ نایب‌قهرمان آرژانتین شد.
در همین دوران، استعدادیاب‌های آژاکس بازی‌های او را زیر نظر گرفتند. در یکی از گزارش‌های ارسالی به باشگاه هلندی آمده بود: «مثل فولاد سرسخت است و با تمام وجود بازی می‌کند.»
گزارش دیگری در سپتامبر ۲۰۱۸ او را این‌گونه توصیف می‌کرد: «لیساندرو تیز، جنگنده و در مواقع ضروری بسیار سرسخت است. ذهنیت واقعی یک برنده را دارد و همیشه صددرصد توانش را می‌گذارد.»
مارتینز سرانجام راهی آژاکس شد و در سال ۲۰۲۲ به منچستریونایتد پیوست. با این حال، پایان دوران حضورش در آمستردام نیز بدون تنش نبود.
پس از کناره‌گیری مارک اوورمارس از مدیریت فنی آژاکس و جدایی اریک تن‌هاخ، گری همسترا به‌طور موقت مسئولیت امور فنی را بر عهده گرفت. بر اساس گزارش روزنامه تلگراف هلند، زمانی که مارتینز خواستار انتقال به منچستریونایتد شد، همسترا در موافقت با درخواستش تردید کرد و مدافع آرژانتینی در رویارویی با او، عبارتی بسیار توهین‌آمیز به کار برد.
«عاشق گریه کردن هستم»
کریستین رومرو، هم‌تیمی مارتینز در آرژانتین، او را «قدیس» صدا می‌زند. این لقب نه به رفتار او در زمین، بلکه به گرایش‌های معنوی‌اش مربوط است.
مارتینز مرتب درباره انرژی، مثبت‌اندیشی و اهمیت آرامش ذهن صحبت می‌کند. او در مصاحبه‌ای با روزنامه لاناسیون در سال ۲۰۲۴ گفته بود: «روان‌درمانی و مدیتیشن را دوست دارم. مدیتیشن می‌کنم تا در درون خودم به آرامش برسم و زندگی را از جایگاهی آرام مشاهده کنم. همیشه هم بر اهمیت کمک گرفتن از متخصص برای مدیریت درست احساسات تأکید می‌کنم.»
او بخش مهمی از تغییرات شخصیتی‌اش را مدیون شریک زندگی خود، موریل لوپس بنیتس، می‌داند.
مارتینز در مصاحبه‌ای گفته بود: «قبلاً دوست داشتم در خیابان‌ها وقت بگذرانم و کمی تنبل بودم. آشنایی با موریل همه‌چیز را تغییر داد؛ از دوستانم گرفته تا فعالیت‌هایم.»
او در گفت‌وگویی دیگر در ماه مه، توضیح جالب‌تری ارائه کرد: «قبلاً خیلی مردسالار بودم. تقریباً با همین طرز فکر بزرگ شده بودم و هیچ‌وقت نتوانسته بودم جنبه زنانه وجودم را پرورش بدهم؛ اینکه چطور خودم را ابراز کنم و عشق نشان بدهم.»
سپس اضافه کرد: «همیشه فکر می‌کردم گریه کردن نشانه ضعف است. او همه این چیزها را به من یاد داد. عاشق گریه کردن هستم. عاشق محبت کردن هستم.»
مارتینز در مسائل اجتماعی نیز مواضع خود را پنهان نکرده است. او از جنبش «موج سبز» برای حقوق سقط جنین در آرژانتین حمایت کرد و پس از یکی از موفقیت‌های این جنبش نوشت: «امروز به‌عنوان یک کشور گام بزرگی به جلو برداشتیم.»
او در سال ۲۰۲۰ نیز گفته بود: «من در دنیای واقعی زندگی می‌کنم. بعضی‌ها می‌گویند مراقب حرف‌هایم باشم، اما فقط می‌خواهم کنار کسانی باشم که به کمک نیاز دارند.»
رؤیایی که در منچستر به بحران رسید
مارتینز نخستین روز حضورش در مجموعه تمرینی کارینگتون را به‌خوبی به خاطر دارد.
او در مصاحبه‌ای در سال ۲۰۲۴ گفته بود: «احساس خاصی داشتم، انگار جریان برق از بدنم عبور کرد. به خودم گفتم اینجا جایی برای برنده شدن است.»
مدافع آرژانتینی پس از قهرمانی در جام جهانی، امیدوار بود منچستریونایتد نیز به دوران پرافتخار خود بازگردد. او به قهرمانی‌های جام اتحادیه و جام حذفی اشاره می‌کرد و می‌خواست یونایتد دوباره یکی از بزرگ‌ترین تیم‌های جهان شود.
اما اتفاقات اخیر نشان می‌دهد که این رؤیا با واقعیتی متفاوت روبه‌رو شده است.
منابع آگاه به اتلتیک گفته‌اند مارتینز مدت‌هاست از پیشرفت نکردن مذاکرات تمدید قراردادش ناراضی است. او هنگام پیوستن از آژاکس جزو پردرآمدترین بازیکنان باشگاه نبود و تاکنون پیشنهاد تازه‌ای برای بهبود شرایط قراردادش دریافت نکرده است.
قرارداد فعلی او تابستان آینده به پایان می‌رسد، هرچند منچستریونایتد اختیار تمدید یک‌ساله آن را دارد. گفته می‌شود در صورت جدایی، مارتینز به انتقال به اسپانیا علاقه‌مند است و مادرید را ترجیح می‌دهد.
با این حال، منابع نزدیک به بازیکن تأکید می‌کنند انتقادهای اخیر او ارتباطی با قرارداد یا آینده شخصی‌اش نداشته است.
یکی از افراد آشنا با شرایط باشگاه می‌گوید: «لیساندرو مدت زیادی بود که به حرف‌هایی که زد فکر می‌کرد.»
چرا مارتینز علیه مدیران موضع گرفت؟
مارتینز روز سه‌شنبه از سیاست نقل‌وانتقالاتی منچستریونایتد انتقاد کرد، اما نارضایتی او تنها به خرید بازیکنان محدود نمی‌شود.
به گفته منابع نزدیک به این مدافع، او پس از شکست ۳ بر ۲ مقابل برایتون در جام اتحادیه در ماه سپتامبر نیز ناراحت بود و اعتقاد داشت تیم با رویکردی بیش از اندازه محتاطانه وارد مسابقه شده است. او پیش از دیدار با اتلتیکومادرید هم از برخی مسائل ناراضی بود.
منابع نزدیک به رختکن یونایتد از احساس کمبود رهبری در مجموعه کارینگتون خبر داده‌اند. به‌ویژه بازیکنان باتجربه معتقدند جیسون ویلکاکس، مدیر فنی باشگاه، در پنجره نقل‌وانتقالات تابستانی عملکرد رضایت‌بخشی نداشته است.
مارتینز همچنین از مشکلات اجرایی و برنامه‌ریزی برخی سفرهای خارج از خانه در سال‌های اخیر ناراضی بوده و اعتقاد دارد نظارت کافی از سوی مدیران وجود نداشته است.
این حساسیت برای او دلیل دیگری هم دارد؛ مارتینز قصد دارد پس از پایان دوران بازی، مدیر ورزشی شود و به همین دلیل به مسائل مدیریتی باشگاه توجه ویژه‌ای نشان می‌دهد.
او پیش از این نیز هنگام بازگشت از مصدومیت، با روبن آموریم، سرمربی سابق یونایتد، رودررو شده بود، زیرا احساس می‌کرد روند بازگشتش به ترکیب اصلی به‌درستی مدیریت نمی‌شود.
با وجود این رفتارهای تند، نزدیکان مارتینز معتقدند انگیزه اصلی او کمک به باشگاه است. یکی از آنها می‌گوید: «او در رختکن به دیگران کمک می‌کند و بسیار صریح حرف می‌زند.»
دیگو لمه نیز از شاگرد سابقش دفاع می‌کند: «او تازه مسابقه‌اش تمام شده بود و هنوز ضربان قلبش بالا بود. احتمالاً آن حرف‌ها را با این امید زد که به تیم کمک کند و باعث شود رقابتی‌تر شود.»
لمه درباره بیانیه بعدی مارتینز نیز می‌گوید: «به نظرم تا حدی از حرف‌هایش دفاع کرده، هرچند می‌داند شاید آنها را به شکل درستی بیان نکرده و زمان و مکان مناسبی انتخاب نکرده است. فارغ از اینکه امروز دیگران چه فکری می‌کنند یا مدیران چقدر عصبانی هستند، فکر می‌کنم نیت خوبی داشته است.»
او ادامه می‌دهد: «مارتینز کسی است که می‌خواهد باشگاه را به جلو ببرد، شرایط منچستر را تغییر دهد و این تیم را دوباره به اوج برساند.»
البته همه با روش او موافق نیستند. برخی رفتار مارتینز را تلاشی برای فراهم کردن زمینه جدایی می‌دانند و به شباهت آن با انتقادهای کریستین رومرو، دوست نزدیک او، اشاره می‌کنند که پیش از انتقال تابستانی از تاتنهام به اتلتیکومادرید مطرح شده بود.
با این حال، انتقادهای مارتینز از وضعیت باشگاه با دیدگاه بسیاری از هواداران منچستریونایتد همخوانی دارد. حتی اگر این اعتراض‌ها تغییری ایجاد نکند، بعید است هواداران حاضر در اولدترافورد به خاطر بیان این حرف‌ها علیه او موضع بگیرند.
سرنوشت این اختلاف هنوز روشن نیست؛ درست مانند شخصیت مدافعی که در زمین فوتبال «قصاب» نامیده می‌شود، اما بیرون از آن به آرامش، مدیتیشن و ابراز احساسات اعتقاد دارد.
منبع: اتلتیک