همشهری آنلاین - ثریا روزبهانی، روزنامه نگار: سال ۱۳۷۲ بود که در دامنه‌های البرز و در بلندای محله دارآباد، موزه‌ای پا گرفت که برای نسل‌هایی از تهرانی‌ها به یکی از نخستین پنجره‌های آشنایی با تنوع زیستی ایران تبدیل شد. سال‌ها گذشت، خاطره اردو بازی‌های مدرسه، لمس پوست حیوانات تاکسیدرمی شده و تماشای پرندگانی در قفس، لایه‌ای از نوستالژی خاک‌گرفته روی این مجموعه نشاند، اما با گذر زمان، مخاطب امروز دیگر تنها به تماشای چند پیکره خشکیده یا تانک‌های شیشه‌ای راضی نبود.
بازگشایی دروازه شکاف زمین با رد پای دایناسور ایرانی
باغ راه یا تاریخ زنده گیاهان
سفری به اعماق آب‌های شیرین
آکواریوم موزه دارآباد از جمله بخش‌های در دست اقدام برای اجرای بازطراحی با ایده‌های صاحب ساختار و هویتی منسجم است. وی درادامه روایتگر این ساز و کار است: «در این بخش، تمرکز بیشتر بر گونه‌های آب شیرین قرار گرفته، اما روایت به ماهی‌ها ختم نمی‌شود. در این مرحله پایه‌ها و دیواره‌های پیرامونی با بهره‌گیری از تکنیک‌های هنری و نقوش و فسیل‌هایی از کهن‌ترین موجودات دریایی تا فسیل گیاهان و خزندگان نخستین را در بر گرفته است تا صرفا یک عملیات فنی برای پوشش سطحی نباشد و با هدف شاخص‌تری مانند استفاده از ماهیتی هنری و دست‌ساز داشته تا با ظرافت، خلاقیت و هنر دست هنرمندان، یک اثر هنری منحصربه‌فرد خلق کند. همچنین مخاطب متوجه می‌شود هرگونه آبزی آیا متعلق به زیستگاه طبیعی رودخانه‌هاست یا اصلاح‌شده زینتی و پرورشی. جالب است بدانید که تمام اطلاعات علمی با هدایت متخصصان و پژوهشگران تدوین شده و ما آن را در قالب گرافیک محیطی جذاب و با لحن قصه‌گو روایت شده تا هیچ داده‌ای گنگ و بدون پیوستار تاریخی رها نشود.»
بذر علم در ذهن کودکان، رسالت نهایی موزه
گفته معاون نوآوری و خلاقیت هلدینگ ایران‌فان این دگرگونی بزرگ بدون همراهی مدیریت شهری ممکن نبود. شهرداری منطقه یک تهران دوشادوش تیم‌های تخصصی و اجرایی قرار گرفته تا با گره‌گشایی از زیرساخت‌های کهنه، مراحل توسعه این اثر ارزشمند میراثی و گردشگری پایتخت را سرعت ببخشد، اما چشم‌انداز آینده دارآباد به همین‌جا ختم نمی‌شود؛ این مسیر تا تبدیل شدن کامل به موزه تاریخ طبیعی ادامه دارد. بازآرایی و قصه‌پردازی بر روی تالارهای تاکسیدرمی موجود و همچنین افزوده شدن بخش شگفت‌انگیز «جهان پنهان» که به زودی پرده از اسرار میکروسکوپی قارچ‌ها، بافت‌های خاص گیاهی و موجودات نادیده طبیعت برمی‌دارد، بخشی از این چشم انداز به شمار می‌روند. هدف نهایی این تلاش‌های شبانه‌روزی را دوست‌محمدیان در یک جمله خلاصه می‌کند.
جمله‌ای که فلسفه وجودی مجموعه‌هایی چون ژوراسیک پارک، هیومن پارک و اقیانوس پارک را نیز در خود دارد: «کل ماموریت ما روی یک باور می‌چرخد. اگر کودکی پا به دارآباد بگذارد و با جرقه‌ای که در این موزه روشن می‌شود، فردا رشته تحصیلی یا مسیر زندگی‌اش تغییر کند، ما به هدفمان رسیده‌ایم یا اگر بزرگسالی از این درگاه رد شود و انگیزه پیدا کند شب به کتابخانه برود و درباره لایه‌های زمین یا انقراض گونه‌ها بخواند، ما رسالتمان را انجام داده‌ایم. دارآباد نباید یک ویترین خاموش بماند، دارآباد باید زنده، الهام‌بخش و راوی هویت طبیعی این سرزمین باشد.»