جوان آنلاین«: اثری که هم اینک در معرفی آن سخن می‌رود، همانگونه که بر عنوان خویش آورده، یادنامه‌ای است برای مرجع عالیقدر و فقیه محقق حضرت آیت‌الله سیدموسی شبیری زنجانی. «جامع علم و عمل»، از سوی سیدمحمدمهدی رفیع پور تهرانی و محمدجواد شعبانی مفرد تدوین شده و مؤسسه کتابشناسی شیعه به انتشار آن همت گماشته است. حجت‌الاسلام والمسلمین رضا مختاری رئیس این مؤسسه در دیباچه این کتاب آورده است:
«فقیه بارع و محقق، اسوه تقوا و فضیلت، زاهد فرشته خصال، آموزگار فقاهت و تدقیق، نمونه بارز سلف صالح، تجسم فروتنی، بی‌ریایی، بی‌هوایی، صفا، صمیمیت، خلوص، دلسوزی و مهرورزی، حضرت آیت‌الله حاج سیدموسی شبیری زنجانی (طیب الله ثراه وجعل الجنه منقلبه و مثواه)، حدود نیمه شب دوشنبه ۳۰ شهریور سال جاری از میان ما پر کشید و به ملکوت اعلی پیوست. ارتحال آن بزرگوار برای این ناچیز که از اواخر سال ۱۳۵۶ (سال اول طلبگی) یا اوایل سال ۱۳۵۷ - آنگاه که مدرسه فیضیه به دستور ساواک بسته بود و ایشان نماز ظهر و عصر را در مسجد امام حسن عسکری (ع) اقامه می‌کرد- تا چهار شب قبل از وفات اندوهبار، أعنی آخرین باری که به دفترشان تشریف آوردند، شب پنج‌شنبه ۲۶ شهریور ۱۴۰۵، یعنی حدود ۵۰ سال به قدر لیاقت و استعداد خود از محضر آن بزرگوار بهره‌مند و مستفید و حدود ۳۵ سال همسایه بوده‌ام، بسی دردناک و غیر قابل وصف است. آثار بهره مندی از خرمن علمِ این دانشی مرد سترگ در نوشته‌های این ناچیز مشهود است و ظاهراً اولین بار در مقاله بررسی اعلام المکاسب - که درست ۴۰ سال پیش در شماره شش مجله کیهان اندیشه (خرداد و تیر ۱۳٦٥) منتشر شد- از برخی آرا تراجمی ایشان یاد کردم و همواره از محفل انس و معقل قدس ایشان سرمست و مبتهج بوده و اندکی از بسیار و نمی‌از یمِ دریای فضائل و خصال ستوده ایشان را در مصاحبه‌ها و سخنرانی‌ها و نوشته‌ها بیان کرده‌ام و اینک در آستانه چهلمین روز ارتحال برای ادای اندکی از حق تعلیم و تربیت و استادی ایشان اثر حاضر تقدیم خیل مشتاقان و شاگردان ایشان می‌شود. کتاب حاضر در دو بخش تدوین شده است: بخش اول طلیعه که پس از ارتحال جانسور این مرد بزرگ، به پیشنهاد این ناچیز و به همت همکار گرامی و با سابقه جناب مستطاب آقای محمدجواد شعبانی مفرد فراهم آمده است. بخش دوم سال‌ها پیش و در زمان حیات پر برکت آیت‌الله شبیری، به همت فاضل محترم جناب مستطاب آقای سیدمحمد مهدی رفیع‌پور تهرانی گردآوری شده، ولی به دلایلی در زمان حیات آیت‌الله، نشر آن میسر نشد. آیت‌الله شبیری از ترویج و مطرح شدن خود به شدت پرهیز می‌کرد و به دستور ایشان، دفتر بیت و فرزندان گرامی‌شان به این قبیل کار‌ها (که نتیجه‌اش نوعی ترویج ایشان بود) روی خوش نشان نمی‌دادند و همکاری نمی‌کردند. حتی چند بار عده‌ای درصدد برآمدند تا مستندی تلویزیونی برای ایشان تهیه کنند و در اوایل یا اواسط کار به دلیل همراهی نکردن ایشان رها کردند و این هم درسی مهم از دروس عملی این مربی بزرگ است. مشی، منش، روش و سلوک سکوت و سخن مجلس و محفل ایشان از بهترین درس‌های اخلاق و نفس همنشینی و در محضر ایشان بودن، انسان ساز و عبرت آموز بود....»