در گفت و گو با سرمربی تیم بسکتبال آکادمی سحر آخرین وضعیت مصدومان تیم پس از تصادف مخصوصا پریا مهرمند را بررسی کردیم.
بازگشت تیم بسکتبال زنان آکادمی سحر از آبادان به تهران با حادثه‌‌ای تلخ همراه بود.
به گزارش روزنامه اعتماد، واژگونی اتوبوس حامل این تیم در مسیر برگشت از هفته دوم لیگ برتر جامعه ورزش را در بهت فرو برد. پس از این حادثه و انتقال تعدادی از بازیکنان و کادر فنی به بیمارستان‌های شوش و گلستان اهواز شایعاتی نگران‌‌کننده درباره وضعیت وخیم یک عضو تیم و احتمال قطع پای یکی از بسکتبالیست‌‌های جوان و با استعداد دهان به دهان می‌چرخید. در پی این شرایط بحرانی با سحر آغنده، سرمربی تیم گفت‌وگو کردیم. آغنده در این مصاحبه اختصاصی با «اعتماد» خبرهای امیدوارکننده‌‌ای از وضعیت مصدومان ارائه داد که در ادامه می‌خوانید.
گفته شده یکی از بازیکنان تیم‌تان شرایط جسمی خوبی ندارد. ابتدا توضیحی درباره شرایط او می‌دهید؟
پریا مهرمند هست که متاسفانه بافت نرم پای راستش به دلیل فشاری که به پای او زیر وزن اتوبوس وارد شده آسیب دیده. در زمان تصادف پای او بالا بوده و پای او از شیشه بیرون آمده و زمان چپ کردن اتوبوس وزن اتوبوس روی پاهایش فشار آورده است و مردم زحمت کشیدند به موقع آوردندش بیرون. چون متخصص نبودند تاثیر زیادی روی بافت نرم پای او داشته و حالا تحت درمان است تا سلامتی‌اش را به دست بیاورد. خدا را شکر که تیم متخصص خوبی روی سر او است و امیدوارم هرچه سریع‌تر اخبار رو به بهبود او را بشنویم.
حال خودتان و اعضای خانواده چطور است؟
خب من سرم و بینی‌ام شکسته است و پسرم به دلیل ضربه‌ای که از پشت به او برخورد کرد و خون‌مردگی که به سمت چپ او وارد شده بود در آی‌سی‌یو بود و همسرم هم که لگنش شکسته و جراحی سختی داشته است حالا خدا را شکر رو به بهبود هستیم و الان دارم می‌روم پیش پریا جان. شرایط دردناکی است و یک شبه رو به بهبود کامل نمی‌رویم اما خدا را شکر حتی درباره پریا هم خبرهای خوبی می‌شنوم.
می‌گفتند پای پریا قرار است قطع شود؟
شب اول صحبتش بود. شریان پای او قطع شده بود و خون رسانی به بافت نداشته اما توانستند پیوند شریان را اوکی کنند. تا آنجا که خبر دارم این خبر فقط برای شب اول بود و خبری از قطع پا نیست.
از روز حادثه جزییات بیشتری تعریف می‌کنید؟
خب ما جمعه بازی مان با آبادان تمام شد و اگر برنامه مان بازگشت با اتوبوس بود که همان جمعه برمی‌گشتم و یک شب هم در آبادان نمی‌ماندم تا بخواهم با قطار برگردم آژانس هواپیمایی زحمت کشید برای ما قطار گرفته بود اما با توجه به مسیر طولانی خواستار قطار بهتری شدم اما متاسفانه آن قطار کنسل شده بود و پیامکی برای‌مان نیامده بود تا برنامه‌ریزی کنیم و وقتی آنجا رسیدم متوجه شرایط شدم. مسوولی که آنجا بود می‌گفت به من ربطی ندارد و شرکت باید به شما پیامک می‌داد و هیچ گونه همکاری با ما نکردند. بعد گفتند بلیت‌ها را به شما پس می‌دهیم و ما ماندیم و یک شرایطی که خاص بود و باید به خرمشهر می‌رفتیم تا راه بیفتیم و تصمیم‌گیری برای اینکه چه کار کنیم و بچه‌ها چندتایی کار داشتند و اصرار به بازگشت سریع داشتند اما نظر خودم این بود با توجه به بازی بعدی‌مان با سپاهان همین آبادان بمانیم و تمرین کنیم و از آنجا مستقیم راهی اصفهان شویم. اما بچه‌ها می‌گفتند حتما به تهران بازگردیم تا در آن فاصله دو، سه روز به کارهای‌شان برسند و برای همین باعث تصمیم جمعی شد و با در نظر گرفتن اداره راهداری که بلامانع اعلام کرد با اتوبوس دربست برگشتیم. در آن شرکت اتوبوسرانی هم اصرار کردیم که راننده جاده را بشناسد و رفتار با ورزشکاران را بشناسد که به ما اطمینان خاطر دادند. اما بعد از دو ساعت و نیم استارت سفرمان این اتفاق برای مان رخ داد.
خودتان که در این سانحه حضور داشتید مقصر را چه کسی می‌دانید؟
واقعا نمی‌دانم چه بگویم شاید یک خطای انسانی بود. من خیلی رانندگی می‌کنم اما خطای انسانی می‌دانم. مقصر هم راننده اعلام شده است. گزارش‌های پلیس راهور و پلیس قضایی و تمام اینها را دارم و در همه راننده مقصر شناخته شده است. عدم محافظت ازگروه جمعی به عنوان مسوولیت اجتماعی و تخلف از حداکثر سرعت مجاز و عدم کنترل اتوبوس.
در لحظه سانحه بیشتر به فکر نجات جان بچه خودتان بودید یا اعضای تیم؟
نمی‌توانم بگویم بچه‌ام برای من مهم نبود اما کل تیم. همسر و بچه‌ام هم از اعضای تیم بودند اما این طور نبود بگویم که فقط بچه خودم. تنها چیزی که فکر نکردم خودم بودم و وقتی خون بینی‌ام بند آمد و سرم را بخیه زدند راه افتادم به طرف بچه‌های تیم تا ببینم حال بچه‌هایی که با من آوردند چطور است.
فقط حال پریا خیلی بد بود؟
من اصلا او را ندیدم چون آخر اتوبوس گیر کرده بود! به گفته بچه‌ها و همسرم که به هوش بود گفتند از اتوبوس پرت شدم به بیرون! ما که جلو بودیم و آسیب‌مان خیلی بد بود را به بیمارستان شوش بردند تا احیا کنند آنهایی که حالت بیهوشی داشتند و پریا هم آخرین نفری بود که از اتوبوس بیرون آوردند با گروه دوم به بیمارستان بردند.
صحبت خاصی دارید؟
خیلی‌ها کنارمان بودند حالا کمتر و بیشتر. یا تعدادی در حد سرکشی و تعدادی بیشتر وقت گذاشتند. نیاز به حمایت روانی این جور مواقع خیلی مهم است. انواع مسوولان بودند؛ از اهواز و آبادان و مسوولان فدراسیون و وزارت ورزش و سازمان پزشکی ورزشی گرفته تا حتی دکتر ستوده. همه کنارمان بودند تا خوب شویم اما رسیدگی‌ها متفاوت بود. یکی در حد سر زدن و یکی بیشتر سر می‌زد و حتی یکی برای‌مان غذا می‌گرفت! خلاصه که بخیر گذشت.