دانشمندان با پای مصنوعی و دوربین پرسرعت، حمله سفره‌ماهی‌ها را بررسی می‌کنند تا راهی برای کاهش آسیب به شناگران پیدا کنند.
به نقل از نشنال جئوگرافیک، افزایش دمای آب اقیانوس آرام در پی پدیده ال نینو، سفره‌ماهی‌های بیشتری را به سواحل کالیفرنیا کشانده است. حضور هم‌زمان این جانوران و شمار زیادی از گردشگران در آب‌های گرم، تعداد آسیب‌های ناشی از نیش آن‌ها را افزایش داده است. در دو ساحل بولسا چیکا و هانتینگتون، شمار این آسیب‌ها از ابتدای سال ۲۰۲۶ تاکنون از ۳٬۵۰۰ مورد گذشته؛ رقمی که تقریبا دو برابر کل موارد ثبت‌شده در سال ۲۰۲۵ است.
پژوهشگران دانشگاه ایالتی کالیفرنیا در لانگ‌بیچ برای شناخت بهتر این پدیده، رفتار سفره‌ماهی‌های گرد را بررسی می‌کنند. این گونه به آب‌های گرم و آرام علاقه دارد و معمولا در ماسه‌های کف دریا پنهان می‌شود. دانشمندان نگران‌اند که افزایش دمای آب، هم تعداد این جانوران را بیشتر کند و هم سرعت ضربه دم آن‌ها را افزایش دهد.
آزمایش با پای مصنوعی
پژوهشگران آزمایشگاه STABB برای بررسی قدرت و سرعت ضربه سفره‌ماهی‌ها، از دوربین پرسرعت و یک پای مصنوعی سیلیکونی استفاده می‌کنند که به میله‌ای چوبی متصل است. آن‌ها پا را به‌آرامی به سمت سفره‌ماهی پنهان‌شده در ماسه پایین می‌آورند تا واکنش جانور را ثبت کنند. این پای مصنوعی ظاهری شبیه پای زامبی دارد و از فروشگاه لوازم هالووین تهیه شده است.
پژوهشگران واکنش سفره‌ماهی‌ها را در آب با دمای حدود ۱۲ تا ۱۳ درجه سانتی‌گراد و ۲۰ تا ۲۲ درجه سانتی‌گراد مقایسه می‌کنند. نتایج اولیه احتمال می‌دهد که در آب گرم‌تر، انقباض سریع‌تر عضلات به ضربه شدیدتر دم منجر شود؛ بااین‌حال، برای تأیید این فرضیه به آزمایش‌های بیشتری نیاز است.
سفره‌ماهی هنگام احساس خطر، دم خود را با حرکتی قوسی به سمت مهاجم پرتاب می‌کند و خار آن می‌تواند پوست را سوراخ کند. غلاف اطراف خار نیز حاوی سم است که وارد زخم می‌شود. درد این آسیب گاهی به نیش زنبور شباهت دارد و گاهی بسیار شدیدتر است. قرار دادن محل آسیب در آب گرم، یکی از روش‌های رایج برای تسکین درد است.
ساخت پوشش محافظ برای موج‌سواران
این پژوهش‌ها فقط به شناخت رفتار سفره‌ماهی‌ها محدود نمی‌شوند. دانشمندان با همکاری شرکتی به نام DragonSkin، روی ساخت پوشش‌های محافظ پا برای موج‌سواران کار می‌کنند. در آزمایشگاه، دستگاه‌ها خار سفره‌ماهی را به مواد مختلف فشار می‌دهند تا مشخص شود چه مقدار از خار و سم می‌تواند از پوشش عبور کند و چه نیرویی برای نفوذ لازم است.
پژوهشگران همچنین گزارش‌های نجات‌غریق‌ها را بررسی می‌کنند تا بفهمند آسیب‌ها بیشتر در کدام بخش ساحل رخ می‌دهند. داده‌های اولیه نشان می‌دهد احتمال گزیدگی در سواحل ماسه‌ای و اطراف مصب رودخانه‌ها بیشتر است؛ هرچند نبود آمار دقیق از تعداد افرادی که در هر زمان از ساحل استفاده می‌کنند، تحلیل خطر را دشوار می‌کند.
تا زمانی که پوشش‌های محافظ به نتیجه برسند، دانشمندان روش ساده‌ای را توصیه می‌کنند: هنگام راه‌رفتن در آب کم‌عمق، پاها را به‌آرامی روی ماسه بکشید و قدم‌های کوتاه بردارید. این حرکت که به «راه‌رفتن لغزشی سفره‌ماهی» معروف است، ماسه اطراف جانور پنهان‌شده را به حرکت درمی‌آورد و به او فرصت می‌دهد پیش از تماس با پا دور شود.