گزارش جنجالی نیویورک‌تایمز؛ شیطنت یا واقعیت؟
نیویورک‌تایمز در گزارشی دیگر مدعی شد که ایران دیپلمات‌ها و کارکنان آمریکایی را «هدف مشروع» (Fair Game) خود خوانده است. اما کدام دیپلمات ها در بانک اهداف هستند؟
به گزارش خبرفوری، نیویورک‌تایمز در گزارشی مدعی شده که دولت آمریکا به دلیل اطلاعاتی مبنی بر اینکه ایران در «مراحل پیشرفته» برنامه‌ریزی برای حملات علیه آمریکایی‌ها قرار دارد، سطح هشدار کارکنان خود را در سراسر خاورمیانه افزایش داد و نیروهای غیرضروری و خانواده‌هایشان را از عربستان سعودی خارج کرد. بر اساس این گزارش، جی کلیتون، مدیر اطلاعات ملی آمریکا، در یادداشتی به وزیر خارجه مارکو روبیو هشدار داده که آژانس‌های امنیتی آمریکا «اطلاعاتی دریافت کرده‌اند که ایران تلاش‌های خود برای هدف قرار دادن پرسنل آمریکایی را به‌طور قابل‌توجهی افزایش داده است».
یک روز بعد، نیویورک‌تایمز در گزارشی دیگر مدعی شد که ایران دیپلمات‌ها و کارکنان آمریکایی را «هدف مشروع» (Fair Game) خود خوانده است.
کدام افراد در بانک اهداف ایران هستند؟
در خصوص نام‌های دیپلمات‌های آمریکایی، گزارش نیویورک‌تایمز اطلاعاتی نداده و از هیچ دیپلمات یا مقام آمریکایی به نام یاد نکرده و صرفاً به «دیپلمات‌ها، سفیران و پرسنل دولتی» به صورت کلی اشاره کرده است. با این حال، در فضای رسانه‌ای منطقه‌ای، نام‌هایی چون استیو ویتکاف (فرستاده ویژه ترامپ و مذاکره‌کننده ارشد)، البریج کولبی (مسئول ارشد سیاست‌گذاری پنتاگون) و مایکل دیمینو (از دستیاران ارشد کولبی) به عنوان چهره‌های مرتبط با پرونده ایران مطرح می‌شوند. باید توجه داشت که این نام‌ها پیشتر در گزارش‌های ژوئن ۲۰۲۶ درباره ادعای جاسوسی اسرائیل از مقامات آمریکایی مطرح شده بودند و ارتباط دادن مستقیم آن‌ها به «فهرست اهداف ایران» در گزارش اکتبر، خود بخشی از گمانه‌زنی رسانه‌ای است، نه مطلبی که نیویورک‌تایمز مستقیماً آن را تأیید کرده باشد.
تردیدهای جدی درباره گزارش نیویورک تایمز
سه نکته اعتبار این گزارش را با تردید جدی روبه‌رو می‌کند. نخست، کل ادعا بر گفته‌های دو منبع بی‌نام استوار است که هیچ مدرک یا سندی ارائه نکرده‌اند و امکان راستی‌آزمایی اظهاراتشان وجود ندارد. دوم، مقامات رسمی ایران نه تنها این ادعا را تأیید نکرده‌اند، بلکه در گذشته گزارش‌های مشابه نیویورک‌تایمز را «ساختگی» یا «جنگ روانی» خوانده‌اند؛ الگویی که در گزارش‌های پیشین نیز مشاهده شده و رسانه‌های آمریکایی را به «روایت‌سازی در حاشیه بحران» متهم کرده‌اند. سوم، خودِ نیویورک‌تایمز است که اذعان کرده «توان حمله ایران به آمریکا و سایر کشورها محدود است». این اعتراف نشان می‌دهد که حتی منبع اصلی گزارش نیز در مورد قطعی بودن عملیات شک دارد.
هدف نیویورک‌تایمز چیست؟
گزارش‌های اخیر نیویورک‌تایمز در خلأ منتشر نشده اند. بر اساس متن یکی از گزارش‌ها، آمریکا و اسرائیل پس از انتخابات میان‌دوره‌ای، طرح‌هایی برای موج جدیدی از حملات به ایران آماده کرده‌اند و ترامپ هنوز تصمیم نهایی را نگرفته است. در چنین فضایی، انتشار گزارش‌هایی درباره «برنامه ایران برای ترور دیپلمات‌ها» می‌تواند هم فشار روانی بر تهران ایجاد کند، هم بهانه‌ای برای تشدید تدابیر امنیتی و محدودسازی دیپلماسی فراهم آورد، و هم افکار عمومی داخلی آمریکا را برای اقدام نظامی احتمالی آماده‌تر کند. این الگو در گذشته نیز بارها تکرار شده است: ابتدا یک گزارش مبتنی بر منابع ناشناس، سپس افزایش تدابیر امنیتی، و آنگاه استفاده سیاسی از فضا برای پیشبرد سیاستی تهاجمی‌تر.
در واقع، آنچه مسلم است این است که جمهوری اسلامی ایران هیچ‌یک از ادعاهای مطرح‌شده درباره «فهرست ترور دیپلمات‌های آمریکایی» را رسماً تأیید نکرده و مقامات رسمی کشورمان تاکنون به طور مستقیم به این گزارش واکنش نشان نداده‌اند. گزارش نیویورک‌تایمز بر پایه دو منبع بی‌نام و بدون ارائه شواهد قابل راستی‌آزمایی بنا شده است. بنابراین، تا زمانی که شواهد مستقل و مقامات رسمی ایران این ادعاها را تأیید نکنند، این گزارش را باید با احتیاط فراوان و در چارچوب جنگ روایت‌ها و فضاسازی رسانه‌ای دید.