رئیس سابق راکستار بازی Max Payne 3 را یک شکست می‌داند: «من کاملاً اشتباه کردم»

بازی مکس پین و دنباله آن، یعنی Max Payne 2: The Fall of Max Payne، دو مورد از جریان‌سازترین بازی‌های شوتر سوم‌شخص در تاریخ بازی‌های ویدیویی محسوب می‌شوند. این عناوین، استودیوی فنلاندی رمدی اینترتینمنت را به عنوان یکی از هیجان‌انگیزترین استودیوهای بازی‌سازی در کانون توجهات قرار دادند. بنابراین، ساخت قسمت سوم این سه‌گانه برای هر

بازی مکس پین و دنباله آن، یعنی Max Payne 2: The Fall of Max Payne، دو مورد از جریان‌سازترین بازی‌های شوتر سوم‌شخص در تاریخ بازی‌های ویدیویی محسوب می‌شوند.

این عناوین، استودیوی فنلاندی رمدی اینترتینمنت را به عنوان یکی از هیجان‌انگیزترین استودیوهای بازی‌سازی در کانون توجهات قرار دادند. بنابراین، ساخت قسمت سوم این سه‌گانه برای هر توسعه‌دهنده دیگری یک چالش بزرگ به حساب می‌آمد. با این حال، اگر عناوینی مانند GTA و Red Dead Redemption را در کارنامه خود داشته باشید، احتمالاً شانس خود را در این زمینه امتحان خواهید کرد.

این دقیقاً همان تفکری بود که دن هوسر، نایب‌رئیس سابق راکستار گیمز و نویسنده بازی Max Payne 3 در سر داشت و در حالی که از روند ساخت این بازی لذت برده بود، اکنون اعتراف می‌کند که این عنوان نتوانست آن‌طور که باید و شاید به هدف خود برسد. با وجود دریافت نقدهای مثبت، این بازی که در سال ۲۰۱۲ منتشر شد، از نظر تجاری عملکرد ضعیفی داشت و با استقبال گسترده بازیکنان مواجه نشد. اگرچه Max Payne 3 به نوبه خود یک بازی شوتر عالی است، اما برخی این سوال را مطرح کردند که آیا لحن این بازی با پیشینیان به‌شدت نوآر خود همخوانی دارد یا خیر؛ چرا که فضای تاریک، درون‌گرایانه و عجیب بازی‌های رمدی در نیویورک را با رویکردی پرهیجان‌تر، رنگارنگ‌تر و کاملاً اکشن جایگزین کرده بود.

هوسر در بخشی از ویژه برنامه IGN30 Icons به رسانه IGN گفت:

این یک بازی خطی بود، بنابراین نوشتن داستان برای آن با یک بازی جهان‌باز کمی تفاوت داشت و دارای ساختار مشخص‌تری بود. من واقعاً از آن تجربه لذت بردم. من عاشق کارهایی بودم که در بخش طراحی انجام دادیم؛ اینکه بازی صفحات بارگذاری نداشت، حسی شبیه به یک فیلم سینمایی ۱۲ ساعته را القا می‌کرد و همچنین برخی از کارهای بصری که با کلمات روی صفحه انجام دادیم. من احساس می‌کردم در حال خلق یک تجربه جذاب از یک نوآر دیجیتالی هستیم، اما اجماع نظر در آن زمان این بود که مردم از آن متنفر بودند.

هوسر در ادامه اعتراف کرد:

بنابراین من کاملاً اشتباه متوجه شده بودم. من سم لیک [خالق مکس پین] را به خوبی می‌شناسم؛ او آدم بسیار خوب و واقعاً بااستعدادی است. من فکر می‌کردم که ما کارمان را در ساخت یک بازی دیگر از مکس پین به خوبی انجام داده‌ایم. برخی از مردم آن را دوست داشتند؛ بسیاری دیگر نه. بنابراین ما اشتباه کردیم، یا بهتر است بگویم من اشتباه کردم. من شکست خوردم. سهم من در این پروژه موفقیت‌آمیز نبود. بازی به زیبایی ساخته شده است، اما آن‌قدر که باید موفق نبود. بنابراین می‌توانم بگویم بخش بزرگی از این شکست بر گردن من است؛ هم به عنوان یکی از تصمیم‌گیرندگان و هم به عنوان نویسنده، چرا که مردم واقعاً دلتنگ سبک نویسندگی او (سم لیک) شده بودند.

بازی Max Payne 3 قطعاً از نظر لحن با نسخه‌های پیش از خود تفاوت دارد، اما هنوز هم طرفداران و علاقه‌مندان زیادی دارد. بازی Max Payne 2 به دلیل داستان‌سرایی در دنیای تیره و تاریک خود، تا به امروز همچنان یکی از بازی‌های محبوب به شمار می‌رود؛ اما نمی‌توان انکار کرد که راکستار گیمز تقریباً یک دهه بعد، با بردن این شخصیت به برزیل، چیزهای جدید و چشم‌گیری را به این مجموعه اضافه کرد.

با این حال، استفاده از قابلیت کُند کردن زمان (Bullet Time) در این بازی هنوز هم مثل همیشه لذت‌بخش است و اگر این سطح از کیفیت و پرداخت بصری به نسخه‌های ریمیک دو قسمت اول این سه‌گانه که توسط رمدی در دست ساخت هستند نیز منتقل شود، برای تجربه آن‌ها باید لحظه‌شماری کرد. آخرین اخبار درباره این پروژه به بیش از یک سال پیش بازمی‌گردد؛ زمانی که این استودیو اعلام کرد بازی در مرحله تولید کامل قرار دارد و همکاری با راکستار گیمز همچنان نزدیک و سازنده است.