اقتصادنیوز: احمد صادقیان، مدیرعامل شرکت آهن و فولاد غدیر ایرانیان، با تأکید بر ضرورت افزایش بهره‌وری و بازیابی انرژی گفت: در شرایط فعلی، دو مسیر اصلی برای مواجهه با بحران انرژی وجود دارد؛ نخست، افزایش تولید و بهبود توزیع انرژی و دوم، صرفه‌جویی و ارتقای بهره‌وری در واحدهای صنعتی.
به گزارش اقتصادنیوز، بیست و هشتمین دوره سمپوزیوم و نمایشگاه بین‌المللی فولاد 1405، هفته گذشته در شهر اصفهان برگزار شد.
فعالان صنعت فولاد در حاشیه این سمپوزیوم و در پنل تخصصی گروه رسانه‌ای دنیای اقتصاد، با عنوان «زمستان پرریسک فولاد؛ راهبرد صنعت برای عبور از بحران انرژی چیست؟»، با هشدار نسبت به تشدید ناترازی انرژی و پیامدهای آن بر تولید، صادرات و رقابت‌پذیری این صنعت، بر ضرورت توسعه متوازن زیرساخت‌ها و اصلاح سیاست‌های انرژی تأکید کردند.
اقتصادنیوز: فعالان صنعت فولاد در پنل تخصصی گروه رسانه ای دنیای اقتصاد، با هشدار نسبت به تشدید ناترازی انرژی و پیامدهای آن بر تولید، صادرات و رقابت‌پذیری این صنعت، بر ضرورت توسعه متوازن زیرساخت‌ها و اصلاح سیاست‌های انرژی تأکید کردند.
احمد صادقیان، مدیرعامل شرکت آهن و فولاد غدیر ایرانیان، با تأکید بر ضرورت افزایش بهره‌وری و بازیابی انرژی در این نشست گفت: در شرایط فعلی، دو مسیر اصلی برای مواجهه با بحران انرژی وجود دارد؛ نخست، افزایش تولید و بهبود توزیع انرژی و دوم، صرفه‌جویی و ارتقای بهره‌وری در واحدهای صنعتی.
وی با اشاره به اقدامات انجام‌شده در مجموعه غدیر ایرانیان اظهار کرد: در کارخانه گلوله‌سازی این مجموعه، مصرف آب به حدود ۵۰ درصد استانداردهای مورد استناد جهانی و کاتالوگ‌های تجهیزات کاهش یافته است. همچنین اقداماتی برای کاهش مصرف برق و گاز از طریق بهبود فرایندها و تجهیزات انجام شده است.
صادقیان بازیابی حرارت اتلافی در واحدهای آهن اسفنجی و استفاده از فناوری‌های نوین را از راهکارهای افزایش بهره‌وری انرژی دانست و گفت: در برخی فرایندهای تولید آهن اسفنجی می‌توان با بازیابی گازهای خروجی، بخشی از حرارت تلف‌شده را به انرژی الکتریکی تبدیل کرد و مجدداً در چرخه تولید به کار گرفت.
وی همچنین با انتقاد از روش‌های یکسان تخصیص انرژی در دوره‌های محدودیت، تصریح کرد: تخصیص انرژی بر مبنای درصدی ثابت از دیماند یا مصرف دوره‌های گذشته، لزوماً به حفظ تولید در کل زنجیره فولاد منجر نمی‌شود.
به گفته صادقیان، سیاست تخصیص انرژی باید به‌گونه‌ای بازنگری شود که تولید محصول نهایی و بازدهی کل زنجیره حفظ شود، نه اینکه صرفاً سهم مصرف واحدهای صنعتی به‌صورت یکسان کاهش یابد.