تعدد بازیکنان آماده و سرشناس در ترکیب پرسپولیس، به‌ویژه در پست وینگر، مهدی تارتار را با چالشی متفاوت روبه‌رو کرده است؛ سرمربی سرخ‌پوشان در شرایطی از کیفیت دو بازیکن جوان تیمش تمجید می‌کند که تراکم مهره‌های هجومی، فرصت چندانی برای خودنمایی آنها باقی نگذاشته است.
به گزارش ایلنا، پرسپولیس در فصل جدید از نظر عمق ترکیب و تنوع گزینه‌های هجومی شرایط متفاوتی را تجربه می‌کند. حضور بازیکنان متعدد در برخی پست‌ها، دست مهدی تارتار را برای انتخاب ترکیب اصلی و تغییرات تاکتیکی باز گذاشته، اما همین ویژگی مثبت به یکی از دشوارترین چالش‌های سرمربی سرخ‌پوشان تبدیل شده است؛ چالشی که بیش از همه گریبان بازیکنان جوان و جویای نام را گرفته است.
پرسپولیس با در اختیار داشتن ۲۷ بازیکن، پیش از هر مسابقه ناچار است پنج نفر را از فهرست ۲۲ نفره کنار بگذارد. از طرفی، حتی در صورت استفاده از هر پنج تعویض، شش بازیکن نیمکت‌نشین نیز فرصت حضور در زمین پیدا نمی‌کنند. به این ترتیب، در شرایط عادی دست‌کم ۱۱ بازیکن از مجموعه نفرات تیم در هر مسابقه بدون فرصت بازی باقی می‌مانند؛ مسئله‌ای که مدیریت آن در طول یک فصل طولانی، به‌خصوص برای حفظ انگیزه بازیکنان، کار ساده‌ای نخواهد بود.
تارتار و اعترافی که از یک چالش خبر می‌دهد
سرمربی پرسپولیس پس از دیدار مقابل صنعت نفت آبادان، به یکی از مهم‌ترین پیامدهای این تراکم اشاره کرد. تارتار صراحتاً اعلام کرد که دلش برای محمدحسین صادقی و امیرحسین محمودی می‌سوزد؛ دو بازیکن جوانی که به گفته او در تمرینات عملکرد خوبی دارند، اما شرایط مسابقات اجازه نمی‌دهد به اندازه شایستگی‌شان فرصت بازی پیدا کنند.
این اظهارنظر از یک سو نشان می‌دهد عملکرد صادقی و محمودی از نگاه کادرفنی دور نمانده، اما از سوی دیگر واقعیتی مهم را آشکار می‌کند؛ خوب تمرین کردن و آماده بودن، در پرسپولیس فعلی الزاماً به معنای رسیدن به فرصت بازی نیست.
هر دو بازیکن در دیدار مقابل صنعت نفت روی نیمکت حضور داشتند، اما با وجود استفاده تارتار از تمام پنج تعویض خود، هیچ‌کدام وارد زمین نشدند.
برای محمدحسین صادقی، این دومین حضور متوالی روی نیمکت پس از چند مسابقه دوری از فهرست بود. امیرحسین محمودی نیز اگرچه در سه مسابقه فرصت بازی پیدا کرده، اما مجموع دقایق حضورش در زمین هنوز به ۴۵ دقیقه نرسیده است؛ آماری که نشان می‌دهد سهم این دو بازیکن از مسابقات فصل جاری تا چه اندازه محدود بوده است.
جناح راست؛ رقابتی که مدام سخت‌تر می‌شود
بخش مهمی از مشکل صادقی به تعداد گزینه‌های پرسپولیس در سمت راست خط حمله مربوط است.
محمدمهدی محبی در حال حاضر یکی از گزینه‌های اصلی این پست به شمار می‌رود و محمد عمری نیز با پشت سر گذاشتن دوران مصدومیت، دوباره وارد رقابت برای حضور در ترکیب شده است. اگرچه عمری در دیدار مقابل صنعت نفت در نقش مهاجم سایه به میدان رفت، اما همچنان قابلیت بازی در جناح راست را دارد.
از سوی دیگر، مهدی تیکدری نیز یکی از بازیکنانی است که می‌تواند در این منطقه مورد استفاده قرار بگیرد. شرایط تیکدری البته تا حدودی به وضعیت دفاع چپ پرسپولیس و میزان آمادگی ابوالفضل جلالی بستگی دارد. در صورت بازگشت جلالی به آمادگی کامل یا تقویت این پست در نیم‌فصل، احتمال استفاده هجومی‌تر از تیکدری افزایش پیدا می‌کند.
با چنین شرایطی، محمدحسین صادقی ممکن است در رقابت برای حضور در جناح راست حتی به چهارمین گزینه کادرفنی تبدیل شود؛ جایگاهی که رسیدن به ترکیب اصلی را برای یک بازیکن جوان بسیار دشوار می‌کند.
جناح چپ؛ بیفوما و اورونوف، دو مانع بزرگ محمودی
شرایط در سمت چپ خط حمله نیز چندان متفاوت نیست.
تیوی بیفوما با نمایش‌های تأثیرگذار خود در فصل جاری توانسته اعتماد کادرفنی را جلب کند و به یکی از مهره‌های مهم پرسپولیس در فاز هجومی تبدیل شود. عملکرد این بازیکن به اندازه‌ای رضایت‌بخش بوده که حتی اوستون اورونوف، یکی از ستاره‌های شناخته‌شده سرخ‌پوشان، برای رسیدن به ترکیب اصلی با رقابتی جدی مواجه شده است.
در چنین فضایی، امیرحسین محمودی باید برای کسب فرصت بازی با دو بازیکن خارجی باتجربه رقابت کند؛ شرایطی که جایگاه او را در سلسله‌مراتب انتخاب‌های تارتار تحت تأثیر قرار داده است.
مسئله برای محمودی زمانی دشوارتر می‌شود که بدانیم محدودیت تعویض‌ها و شرایط تاکتیکی هر مسابقه نیز می‌تواند شانس حضور او را کاهش دهد. طبیعی است که در بازی‌های نزدیک و حساس، سرمربی بیشتر به استفاده از بازیکنان باتجربه تمایل داشته باشد؛ تصمیمی که هرچند از منظر نتیجه‌گرایی قابل درک است، اما به قیمت کاهش فرصت پیشرفت بازیکنان جوان تمام می‌شود.
دغدغه شیرین یا زنگ خطر برای آینده؟
تعدد بازیکنان باکیفیت برای هر سرمربی یک امتیاز محسوب می‌شود، اما این امتیاز تنها زمانی به سود تیم خواهد بود که مدیریت مناسبی بر رقابت درون ترکیب وجود داشته باشد.
تارتار از یک طرف باید با بهترین نفرات خود برای کسب نتیجه و حفظ جایگاه پرسپولیس در بالای جدول تلاش کند و از طرف دیگر، مراقب باشد بازیکنان جوان تیم به دلیل نیمکت‌نشینی‌های طولانی، انگیزه و روند پیشرفت خود را از دست ندهند.
تمجید علنی از صادقی و محمودی شاید بتواند تا اندازه‌ای به حفظ روحیه آنها کمک کند، اما برای بازیکنی که در آغاز مسیر حرفه‌ای قرار دارد، هیچ حمایتی نمی‌تواند جای دقایق واقعی حضور در مسابقه را بگیرد.
پرسپولیس در سال‌های اخیر بازیکنان جوان مستعدی را به فوتبال ایران معرفی کرده و اکنون نیز دو مهره قابل توجه در اختیار دارد که برای نشان دادن توانایی‌هایشان بیش از هر چیز به فرصت نیاز دارند.
با این حال، تراکم ستاره‌ها در دو جناح خط حمله باعث شده مسیر پیشرفت صادقی و محمودی بیش از گذشته به تصمیم‌های تاکتیکی تارتار، مصدومیت یا محرومیت رقبا و احتمالاً برنامه چرخش بازیکنان وابسته باشد.
واقعیت این است که داشتن نیمکتی قدرتمند، یکی از نشانه‌های قدرت پرسپولیس محسوب می‌شود؛ اما اگر قرار باشد بازیکنان جوان و آماده تنها تماشاگر رقابت ستاره‌ها باشند، همین نقطه قوت می‌تواند به یک چالش جدی در مدیریت سرمایه‌های آینده باشگاه تبدیل شود.
برای مهدی تارتار، مسئله دیگر فقط انتخاب بهترین یازده نفر نیست؛ او باید راهی پیدا کند که پرسپولیس در کنار بهره‌برداری از ستاره‌های امروز، فرصت ساختن بازیکنان فردای خود را نیز از دست ندهد.