مجموعه‌ای از حجم‌های تیره‌رنگ در میان تپه‌های ساحلی نیوزیلند شکل گرفته‌اند؛ خانه‌ای که به‌جای تخریب کامل، از گذشته خود الهام گرفته است.
خانه بلک میلر (Black Miller House) در منطقه کایکورا (Kaikōura) نیوزیلند، مجموعه‌ای از حجم‌های معماری معاصر است که در دل چشم‌اندازی ساحلی و روی زمینی به مساحت ۳۲ هکتار قرار گرفته‌اند. استودیوی معماریThree Sixty Architecture به‌جای تخریب کامل ساختمان موجود، بخش‌های اصلی آن را حفظ کرد و با افزودن فضاهای تازه، اقامتگاهی متناسب با طبیعت و شرایط اقلیمی منطقه شکل داد. (ArchDaily)
این پروژه با مساحت ۴۱۵ مترمربع در سال ۲۰۲۴ به پایان رسید. طراحان در آن، بخش‌های قدیمی و جدید را در کنار یکدیگر قرار دادند تا ساختمان به‌جای یک حجم بزرگ و یکپارچه، به مجموعه‌ای از فضاهای مرتبط تبدیل شود. نتیجه، خانه‌ای است که ضمن حفظ ردپای گذشته، امکان زندگی راحت و ارتباط نزدیک‌تر با محیط اطراف را فراهم می‌کند.
حفظ ساختمان قدیمی و گسترش فضاهای تازه
ساختمان موجود، نقطه شروع طراحی تازه بود. معماران بخش‌هایی از سازه، قاب‌بندی‌ها و عناصر اصلی سقف را نگه داشتند؛ اما دیوارهای داخلی غیرضروری، کابینت‌ها و الحاقات کوچک‌تر را حذف کردند. این رویکرد امکان بازآرایی فضاها را فراهم کرد و در عین حال، میزان تخریب و دورریز مصالح را کاهش داد.
در طرح جدید، ساختمان به چند بخش پیوسته تقسیم می‌شود: بالی خطی برای اتاق‌خواب‌ها، هسته مرکزی که از بنای اولیه شکل گرفته و پاویونی برای نشیمن که به‌سمت چشم‌انداز و نور طبیعی جهت‌گیری دارد. این حجم‌های جدا از هم، مقیاس ساختمان را کوچک‌تر نشان می‌دهند و یادآور ساختمان‌های فرعی در مزارع و مناطق روستایی هستند.
نمای تیره و ترکیب مصالح بادوام
رنگ خاکستری نما، بخش‌های قدیمی و جدید را از نظر بصری به یکدیگر پیوند می‌دهد. معماران برای پوشش بیرونی از ورق‌های موج‌دار Colorsteel، چوب با پوشش تخته‌ای و اتصالات آلومینیومی همراه با شیشه‌های کم‌گسیل (Low-E) استفاده کردند. این مصالح علاوه بر هماهنگی با معماری روستایی منطقه، در برابر شرایط محیطی ساحل مقاومت مناسبی دارند.
سقف‌های شیب‌دار و موج‌دار و پوشش‌های غشایی نیز برای مدیریت بارندگی شدید و شکل‌های متنوع ساختمان در نظر گرفته شده‌اند. عایق‌کاری حرارتی، جداسازی صوتی و جزئیات مقاوم در پوسته ساختمان، آسایش ساکنان را در شرایط آب‌وهوایی متغیر افزایش می‌دهند.
پنجره‌هایی برای قاب گرفتن چشم‌انداز
هر بخش از خانه با توجه به نور، شرایط اقلیمی و منظره اطراف شکل گرفته است. پنجره‌های بیرون‌زده و خلاقانه در نمای ساختمان، نور متغیر روز را به داخل هدایت می‌کنند و در عین حال، قاب‌هایی برای تماشای تپه‌ها و چشم‌انداز طبیعی اطراف می‌سازند.
اتصال‌های سقف تخت میان حجم‌های مختلف، بخش‌های خانه را به یکدیگر مرتبط می‌کنند؛ اما مرز میان آن‌ها را از بین نمی‌برند. این شیوه طراحی به هر بخش اجازه می‌دهد متناسب با جهت تابش خورشید، وزش باد و تغییرات فصلی عمل کند و نیاز به سیستم‌های پیچیده برای تنظیم شرایط محیطی را کاهش دهد.
معماری سازگار با محیط و استفاده دوباره از ساختمان
استفاده دوباره از بخش‌های اصلی خانه قدیمی، کاهش دست‌کاری زمین و انتخاب مصالح بادوام و کم‌نیاز به نگهداری، از مهم‌ترین رویکردهای زیست‌محیطی این پروژه هستند. معماران به‌جای استفاده از فناوری‌های پیچیده، سراغ روش‌های ساخت ساده و آزموده‌شده رفتند تا ساختمان در شرایط دشوار محیط ساحلی عملکرد مناسبی داشته باشد.
خانه بلک میلر در نهایت، هم سرپناهی برای ساکنان و هم راهی برای تجربه بهتر چشم‌انداز طبیعی اطراف است. این پروژه نشان می‌دهد چگونه می‌توان با حفظ بخشی از گذشته یک ساختمان و افزودن فضاهایی متناسب با نیازهای امروز، معماری تازه‌ای خلق کرد که با محیط خود پیوندی عمیق داشته باشد.
