وال استریت ژورنال:
وال استریت ژورنال نوشت: ایران برای مختل کردن جریان ازسرگرفته‌شده انتقال نفت از خلیج فارس و افزایش فشار بر دولت ترامپ، از تاکتیک‌های جنگ چریکی استفاده می‌کند.
ایران برای متوقف کردن جریان خروج نفت از تنگه هرمز، از تمام ظرفیت تسلیحاتی خود استفاده می‌کند و به تاکتیک‌های جنگ چریکی روی آورده است تا موقعیت حکومت را که به‌سرعت در این درگیری رو به تضعیف است، تقویت کند و در مذاکرات بن‌بست‌رسیده، فشار بیشتری بر دولت ترامپ وارد آورد.
به گفته مقام‌های منطقه‌ای، شرکت‌های امنیتی و تحلیلگران، تهران طی هفته‌های اخیر با استفاده از پهپادهای زیرآبی حامل مواد منفجره، شلیک نارنجک‌های ضدزره راکتی و اعزام نیروهایی برای چسباندن مین‌های مغناطیسی به بدنه کشتی‌ها، کارزاری نامتقارن را به راه انداخته است. این حملات کشتی‌هایی را هدف قرار می‌دهند که نفت را از خلیج فارس به سوی نفتکش‌های منتظر در آب‌های منطقه منتقل می‌کنند.
ارتش آمریکا تقریباً هر روز عملیاتی را برای کمک به خروج کشتی‌ها و محموله‌های نفت خام از تنگه هرمز انجام می‌دهد و هم‌زمان محاصره دریایی ایران را حفظ می‌کند. این تلاش پرهزینه، با وجود هزینه‌های سنگین، اخیراً توانسته است جریان انتقال نفت را به سطح پیش از جنگ بازگرداند.
تلاش جمهوری اسلامی برای مسدود کردن این مسیر خروج نفت، به جنگی پنهان در دل درگیری گسترده‌تر میان آمریکا و ایران تبدیل شده است؛ جنگی که با واکنش نظامی نیروهای آمریکایی، تأثیر مستقیمی بر قیمت جهانی انرژی گذاشته است.
سخنگوی وزارت خارجه ایران به درخواست برای اظهارنظر در این باره پاسخ نداد.
روز دوشنبه، آمریکا در چارچوب مجموعه‌ای از حملات محدود و اعلام‌نشده در آبراه هرمز، جزیره قشم ایران را هدف قرار داد. به گزارش وال‌استریت ژورنال، هدف این حملات متوقف کردن حملات ایران به دارایی‌های آمریکا و کشتی‌های در حال عبور بود.
نفت خام شاخص برنت روز سه‌شنبه در محدوده ۱۰۲ دلار در هر بشکه معامله شد و میانگین قیمت هر گالن بنزین نیز هم‌زمان با رأی دادن شهروندان آمریکایی در انتخابات میان‌دوره‌ای، به حدود ۴.۱۵ دلار رسید. این در حالی است که قیمت نفت پیش از آغاز جنگ اندکی بیش از ۷۰ دلار در هر بشکه بود.
گرگوری برو، تحلیلگر ارشد مسائل ایران و انرژی در گروه اوراسیا، گفت: «ایران می‌تواند خشونت را ادامه دهد، خطرات کشتیرانی را در سطح بالا نگه دارد، هزینه‌ها را افزایش دهد و قیمت نفت را بالا نگه دارد.»
دولت ترامپ اصرار دارد که کنترل تنگه هرمز را در اختیار دارد و ارتش آمریکا در منطقه اعلام کرده است که این آبراه از مین‌های ایرانی پاک‌سازی شده است.
ناو هواپیمابر یو‌اس‌اس جورج واشنگتن در ماه سپتامبر در دریای عرب از یک کشتی دیگر مواد غذایی و تدارکات دریافت می‌کند.
دریاسالار برد کوپر، فرمانده ستاد فرماندهی مرکزی آمریکا (سنتکام)، پس از پرواز بر فراز تنگه هرمز در هفته گذشته گفت که آمریکا همچنان گشت‌زنی‌های خود را در این آبراه باریک ادامه می‌دهد؛ آبراهی که پیش از آغاز درگیری، مسیر عبور ۲۰ درصد از عرضه جهانی نفت بود.
ماه اکتبر بالاترین تعداد حملات در تنگه هرمز از زمان آغاز جنگ را به ثبت رساند. مرکز عملیات تجارت دریایی بریتانیا (UKMTO)، وابسته به نیروی دریایی سلطنتی این کشور، بیش از ۳۵ حادثه را در این ماه ثبت کرده است. این مرکز اعلام کرد که از ابتدای ماه نوامبر تاکنون دست‌کم پنج کشتی هدف حمله قرار گرفته‌اند.
کارشناسان دریایی می‌گویند ایران همچنین استفاده از مین‌های چسبان را برای از کار انداختن کشتی‌ها از سر گرفته است؛ سلاحی که این کشور در سال ۲۰۱۹ نیز از آن استفاده کرده بود
هدف از این حملات، مختل کردن محموله‌های نفتی به‌صورت جداگانه در مسیر عبور از تنگه و احیای فضای ترسی است که در ابتدای درگیری بر صنعت کشتیرانی حاکم شده بود؛ زمانی که ایران شلیک به داخل این آبراه را آغاز کرد و تجارت دریایی در منطقه عملاً فلج شد.
توافقی که در ماه ژوئن میان ایران و آمریکا حاصل شد، برای مدت کوتاهی تنگه را بازگشایی کرد؛ اما ترامپ پس از آنکه دو کشور یکدیگر را به نقض توافق متهم کردند، محاصره بنادر ایران از سوی آمریکا را دوباره برقرار کرد.
ایران طی هفته‌های اخیر اعلام کرده است که مین‌هایی که نیروهایش در تنگه کار گذاشته‌اند، به کشتی‌های تجاری آسیب رسانده‌اند. این ادعاها، به گفته مقام‌های کشورهای حاشیه خلیج فارس، با هدف ایجاد وحشت در میان شرکت‌های کشتیرانی و ایجاد تردید درباره تلاش‌های آمریکا برای مین‌روبی مطرح می‌شوند؛ هدف نهایی نیز مختل کردن جریان انتقال نفت است.
مقام‌های منطقه‌ای گفتند که ایران از اواخر ماه اوت با استفاده از پهپادهای دریایی زیرآبی حامل مواد منفجره، به چندین کشتی تجاری حمله کرده است. مقام‌های تهران درباره ماهیت مشخص این حملات توضیحی نداده‌اند؛ اقدامی که احتمالاً بخشی از تلاش ایران برای القای این تصور است که هنوز مین‌هایی در سراسر تنگه وجود دارد.
کارشناسان دریایی می‌گویند ایران همچنین استفاده از مین‌های چسبان را برای از کار انداختن کشتی‌ها از سر گرفته است؛ سلاحی که این کشور در سال ۲۰۱۹ نیز از آن استفاده کرده بود.
روز جمعه، در آب‌های تنگه هرمز و درست در شمال عمان، یک قایق کوچک به سمت سمت چپ یک نفتکش نزدیک شد و دو ماده انفجاری را در قسمت بیرونی بدنه کشتی، بالاتر از خط آب، نصب کرد. بر اساس اعلام مرکز عملیات تجارت دریایی بریتانیا، انفجارهای بعدی باعث آتش‌سوزی در موتورخانه کشتی شد و آن را به‌طور موقت از کار انداخت.
نیروی دریایی آمریکا اعلام کرده بود که ایران در سال ۲۰۱۹ نیز از مین‌های چسبان علیه کشتی‌ها در نزدیکی سواحل امارات متحده عربی استفاده کرده بود؛ زمانی که تنش‌ها پس از خروج دونالد ترامپ از توافق هسته‌ای با تهران افزایش یافت.
با افزایش حجم نفتی که از تنگه خارج می‌شود، دامنه و موقعیت جغرافیایی حملات ایران نیز گسترش یافته است. این حملات دیگر تنها نفتکش‌ها را هدف قرار نمی‌دهند، بلکه کشتی‌های کانتینری، کشتی‌های حمل کالاهای فله و کشتی‌های حامل گاز را نیز شامل می‌شوند؛ حتی کشتی‌هایی که در نقاط دیگری از خلیج فارس و خارج از تنگه لنگر انداخته‌اند.
گرگوری برو، تحلیلگر گروه اوراسیا، گفت ایران به‌جای تکیه بر رادارهای ساحلی آسیب‌پذیر که بارها هدف حملات هوایی آمریکا قرار گرفته‌اند، اکنون بیشتر از دیده‌بان‌های انسانی استفاده می‌کند.
خدمه قایق‌های کوچک که به‌صورت مخفیانه در میان قایق‌های ماهیگیری پرتعدادی که در آب‌های هرمز تردد می‌کنند، فعالیت دارند، می‌توانند کشتی‌های در حال عبور را زیر نظر بگیرند و اطلاعات مربوط به اهداف را به اپراتورهای موشک‌ها و پهپادها منتقل کنند. شناسایی و مختل کردن چنین شبکه نظارتی‌ای برای نیروهای آمریکایی دشوار است.
یک مقام عرب که با حملات ایران آشنایی دارد، گفت این قایق‌ها اغلب در اطراف مناطقی که حملاتی علیه کشتی‌های تجاری در آن‌ها رخ داده است، پرسه می‌زنند.
آلسیو پاتالانو، کارشناس جنگ دریایی در کالج کینگز لندن، گفت: «ایران می‌تواند با هزینه‌ای اندک خسارات قابل‌توجهی وارد کند؛ در حالی که توانایی این کشور برای انجام حملات از نقاط متعدد ساحلی، شناسایی و جلوگیری از این حملات را برای نیروهای آمریکایی دشوارتر و زمان‌برتر می‌کند.»
افزایش حملات هم‌زمان با نشانه‌هایی از متوقف شدن روند بهبود اخیر تردد کشتی‌ها در تنگه هرمز رخ داده است؛ هرچند آمارهای اخیر مربوط به جریان انتقال نفت مقدماتی هستند و ممکن است در بازنگری‌های بعدی افزایش یابند.
بر اساس داده‌های شرکت ردیابی کشتی‌ها و محموله‌های نفتی کپلر (Kpler)، میانگین جریان انتقال نفت از تنگه هرمز، با احتساب انتقال محموله‌ها از کشتی به کشتی دیگر، در هفته منتهی به اول نوامبر به حدود ۷.۸ میلیون بشکه در روز رسید؛ رقمی که حدود ۴۵ درصد سطح پیش از جنگ است.
این در حالی است که حجم انتقال نفت خام در اوایل ماه اکتبر به نزدیکی سطح پیش از جنگ رسیده بود.
هزینه تجارت دریایی نیز به‌شدت افزایش یافته است. بر اساس گزارش آژانس بین‌المللی انرژی، نهاد بین‌دولتی مستقر در پاریس، هزینه حمل هر بشکه نفت خام از خلیج فارس به آسیا در اواسط ماه اکتبر به حدود ۳۷ دلار رسید؛ رقمی که بیش از پنج برابر سطح پیش از جنگ است.