معماران دانمارکی کارگاهی کوچک برای سفالگری طراحی کرده‌اند که با سقف سبز، نمای چوبی و مصالح طبیعی، به‌خوبی با باغ اطراف هماهنگ می‌شود.
کارگاه سفالگری کپنهاگ پروژه‌ای از دفتر معماری جسپر کوسک است که در منطقه والبی، در پایتخت دانمارک، قرار دارد. این فضای ۱۳ مترمربعی در گوشه زمین و زیر درخت سیب ساخته شده است و با وجود ابعاد محدود، بخش‌های موردنیاز برای کار سفالگر را در خود جای می‌دهد. نمای جنوبی بنا در میان درختان و گیاهان باغ دیده می‌شود؛ پنجره‌ها در طول روز انعکاس فضای سبز را به نمایش می‌گذارند و شب‌ها، نور داخل کارگاه محیط اطراف را روشن می‌کند. (ArchDaily)
طراحان در این پروژه بر استفاده از مصالح طبیعی و زیستی تمرکز کرده‌اند تا ردپای کربن ساختمان کاهش یابد. انتخاب مصالح مقاوم که با گذشت زمان ظاهر مطلوب خود را حفظ می‌کنند، یکی دیگر از اصول اصلی طراحی بوده است.
ترکیب آجر رسی، چوب و نمای سیاه
مصالح نمای کارگاه با توجه به موقعیت آن در زمین انتخاب شده‌اند. دیوارهای رو به مرز زمین از بلوک‌های رسی ساخته شده‌اند و سطح بیرونی آن‌ها را اندود کرده‌اند و با رنگ سیاه پوشانده‌اند. در سمت باغ و خانه، نمای چوبی سیاه‌رنگ قرار دارد که با الیاف چوب عایق‌کاری شده است. پنجره‌ها و درهای ساخته‌شده از چوب بلوط روغن‌خورده نیز با این ترکیب هماهنگی دارند.
این تفاوت در مصالح، علاوه بر پاسخ‌گویی به موقعیت بنا، ظاهر کارگاه را از جهات مختلف تغییر می‌دهد. نمای تیره در کنار گیاهان و درختان باغ قرار می‌گیرد و چوب طبیعی پنجره‌ها و درها، جزئیات گرم‌تری به ساختمان می‌بخشد.
سقف سبز و جمع‌آوری آب باران
سقف کارگاه را پوششی از گیاهان سدوم تشکیل می‌دهد؛ گیاهانی که در فضای سبز کم‌عمق سقف به کار می‌روند. از تراس مرتفع خانه می‌توان این سقف را در میان درختان دید؛ به‌گونه‌ای که ساختمان کوچک در چشم‌انداز باغ جای می‌گیرد.
طراحان برای مدیریت آب باران نیز راهکاری ساده در نظر گرفته‌اند. آب از سقف به کمک زنجیری هدایت می‌شود و در بشکه‌ای جمع‌آوری می‌شود تا بعدا برای آبیاری باغ به کار برود. این راهکار، آب باران را به منبعی قابل‌استفاده برای نگهداری فضای سبز تبدیل می‌کند.
فضای داخلی با رنگ‌های گرم و مصالح طبیعی
در فضای داخلی، سقف و دیوارهای تخته‌چندلا، بلوک‌های رسی نمایان، قفسه‌های چوبی و نیمکت توکار، ترکیبی گرم و ساده ایجاد می‌کنند. بخشی از بنا نیز با اندود رسی پوشیده شده است. طراحان به‌جای استفاده از تزئینات متعدد، بافت و رنگ خود مصالح را به عنصر اصلی طراحی تبدیل کرده‌اند.
نیمکت داخلی به‌عنوان سطح کار برای چرخ‌های سفالگری استفاده می‌شود و یک میز کار توکار نیز در بخش شرقی، در امتداد پنجره، قرار دارد. این چیدمان به استفاده بهتر از فضای محدود کمک می‌کند و بخش‌های مختلف کارگاه را در دسترس سفالگر نگه می‌دارد.
ارتباط مستقیم کارگاه با باغ
کوره سفالگری و سینک استیل در بخش شمالی کارگاه قرار دارند و فضای کار را برای مراحل مختلف ساخت سفال آماده می‌کنند. در سمت جنوبی، یک درِ تاشو تعبیه شده است که می‌توان آن را کاملا باز کرد تا فضای داخلی به باغ متصل شود.
با بازشدن در، سفالگر می‌تواند ابزارها و چرخ‌های سفالگری را به فضای بیرون منتقل کند و در روزهای مناسب از باغ نیز برای کار استفاده کند. این ارتباط مستقیم، مرز میان فضای کار و محیط طبیعی را کاهش می‌دهد و امکان استفاده انعطاف‌پذیرتر از کارگاه کوچک را فراهم می‌کند.
کارگاه سفالگری کپنهاگ نمونه‌ای از طراحی فضایی کوچک با تکیه بر مصالح طبیعی، استفاده بهینه از محیط و ارتباط با فضای سبز است. در این پروژه، سقف گیاهی، جمع‌آوری آب باران و انتخاب مصالح کم‌اثرتر بر محیط‌زیست در کنار نیازهای عملی یک کارگاه قرار گرفته‌اند.