سرمربی آلومینیوم نسبت به قرار گرفتن نامش در جمع گزینه‌های تیم المپیک ایران واکنش نشان داد.
به گزارش "ورزش سه"، نمایش تیم فوتبال امید ایران در مسابقات آسیایی ناگویا که منجر به حذف در مرحله گروهی این رقابت‌ها شد، پایان کار حسین عبدی را به همراه داشت تا فدراسیون فوتبال سراغ گزینه‌های جدید برود که پیروز قربانی به دلیل عملکرد موفقش طی سالیان اخیر در فجر شهید سپاسی شیراز و آلومینیوم اراک در این جمع قرار گرفت.
پیروز قربانی در نشست خبری قبل از بازی آلومینیوم و ملوان، در واکنش به مطرح شدن نامش برای هدایت تیم امید ایران گفت: خیر، این یک افتخار بزرگ است، اما من تمایلی ندارم و کارم را انجام می‌دهم و دوست دارم در محیطی باشم که در آن آرامش داشته باشم و اگر آرامش داشته باشم، فکرم را فقط و فقط روی کاری که وظیفه‌ام است و سرویس دادن و آماده کردن تیمم می‌گذارم.
او ادامه داد: من در محیط‌هایی کار کرده‌ام که به‌قدری بی‌نظم و شلوغ بوده که امروز ارزش این آرامش فکری را برای مربی درک می‌کنم و خدا را شکر تا اینجای کار این آرامش در آلومینیوم اراک برای من فراهم بوده و در فجر سپاسی هم در مقاطع زیادی وجود داشت که باعث شد تمرکزم روی کارم باشد و لطف جامعه فوتبال نسبت به من وجود دارد، اما من فقط کارم را انجام می‌دهم و هنوز هم از خودم راضی نیستم.
سرمربی آلومینیوم در ادامه به نقد ساختار فنی فوتبال کشور و حواشی پس از ناکامی تیم امید پرداخت: بعد از حذف کاملاً قابل پیش‌بینی تیم امید از بازی‌های آسیایی، خیلی‌ها اظهار نظر کردند و دلم به حال مظلومیت فوتبال سوخت که هر کسی به خودش اجازه داد صحبت کند، در حالی که به نظر من مشکل ما به هیچ عنوان بازیکنان نیستند و با احترام به همه رشته‌ها، استعداد جوانان کشور ما در فوتبال از تمام رشته‌های ورزشی بیشتر است و مشکل ما کادر فنی و سرمربی است؛ یعنی منِ مربی باید بهترین سرویس را به بازیکن بدهم.
قربانی یادآور شد: البته منظورم مشخصاً کادر تیم امید نیست، اما همه می‌پرسند چرا تیم امید نتیجه نگرفت، در حالی که یک‌بار باید از خودتان بپرسید اصلا چرا باید نتیجه می‌گرفت و مگر چه کاری انجام داده بودیم که انتظار نتیجه داشتیم؟ صرفِ داشتن بازیکن خوب که کافی نیست و در تمام دنیا تفکرات سرمربی تیم را می‌سازد و یک مربی می‌تواند بازیکن یک میلیونی را 10 میلیاردی کند و بالعکس. مربی دیگر بازیکن 10 میلیاردی را به بازیکنی معمولی تبدیل نماید، پس وقتی تیم امید زمانی برای تمرین نداشت، چطور توقع مدال داشتید؟