بر اساس نتایج یک پژوهش جدید از مؤسسه ICES که با هدایت یکی از محققان دانشگاه تورنتو انجام شده، بیمارانی که در بیمارستان تحت مراقبت پزشکان زن قرار می‌گیرند، در مقایسه با افرادی که پزشکان مرد مسئول درمان آن‌ها هستند، کمتر با خطر مرگ یا بستری مجدد مواجه می‌شوند. این یافته‌ها نشان می‌دهند مراقبت پزشکان
بر اساس نتایج یک پژوهش جدید از مؤسسه ICES که با هدایت یکی از محققان دانشگاه تورنتو انجام شده، بیمارانی که در بیمارستان تحت مراقبت پزشکان زن قرار می‌گیرند، در مقایسه با افرادی که پزشکان مرد مسئول درمان آن‌ها هستند، کمتر با خطر مرگ یا بستری مجدد مواجه می‌شوند.
این یافته‌ها نشان می‌دهند مراقبت پزشکان زن ممکن است با پیامدهای کوتاه‌مدت و بلندمدت بهتری برای بیماران بستری‌شده به دلیل بیماری‌های شایع همراه باشد. نتایج این پژوهش در شماره ماه اکتبر نشریه JAMA Network Open منتشر شده است.
دکتر آنجلا جرات، پژوهشگر مؤسسه ICES و دانشیار دپارتمان بیهوشی و پزشکی درد در دانشکده پزشکی دانشگاه تورنتو، گفت:
تحقیقات پیشین عمدتاً بر بیماران جراحی و صرفاً پزشک پذیرش‌کننده تمرکز داشته‌اند. یافته‌های ما به مجموعه پژوهش‌های رو به رشدی اضافه می‌شوند که ارتباط میان جنسیت پزشک و پیامدهای درمانی بیماران را بررسی می‌کنند. این مطالعه شواهد موجود را فراتر از مراقبت‌های جراحی گسترش می‌دهد و طیف وسیع‌تری از بیماری‌های داخلی و سایر پزشکان را در بر می‌گیرد.
در این مطالعه، اطلاعات مؤسسه ICES درباره ۹۵۸ هزار و ۱۵۰ فرد بزرگسال بستری‌شده به دلیل یکی از هفت بیماری شایع، از جمله سکته قلبی حاد و ذات‌الریه، بررسی شد. بازه زمانی مورد بررسی از اول ژانویه ۲۰۰۸ تا ۳۱ دسامبر ۲۰۲۲ را شامل می‌شد.
از میان این بیماران، ۲۵۹ هزار و ۷۵۹ نفر تحت درمان پزشکان زن و ۶۹۸ هزار و ۳۹۱ نفر تحت مراقبت پزشکان مرد قرار داشتند. از آنجا که در طول دوره بستری ممکن است مسئولیت درمان بیمار میان چند پزشک جابه‌جا شود، پژوهشگران پیامدهای درمانی را بر اساس جنسیت پزشک اصلی مسئول بیمار و همچنین میزان دریافت مراقبت از پزشکان زن در طول بستری ارزیابی کردند.
میزان مرگ‌ومیر ۳۰ روزه در بیمارانی که پزشکان زن از آن‌ها مراقبت کرده بودند، کمتر از گروه تحت درمان پزشکان مرد بود؛ این آمار به‌ترتیب ۱۲.۳ و ۱۳.۷ درصد گزارش شد. نرخ بستری مجدد در بیمارستان نیز در گروه نخست اندکی پایین‌تر بود و به ۱۸.۶ درصد در برابر ۱۸.۹ درصد رسید. همچنین، دریافت مراقبت بیشتر از پزشکان زن در دوران بستری با کاهش ۷ درصدی احتمال مرگ طی ۳۰ روز ارتباط داشت. الگوهای مشابهی نیز در بررسی پیامدهای ۹۰ روزه و یک‌ساله مشاهده شد.
یکی از توضیحات احتمالی برای این تفاوت، شیوه ارتباط پزشکان زن با بیماران و توجه بیشتر آن‌ها به نیازهای فردی هر بیمار عنوان شده است. همچنین ممکن است پزشکان زن زمان بیشتری را به بیماران اختصاص دهند، بیشتر از درمان‌های توصیه‌شده در دستورالعمل‌های پزشکی استفاده کنند، با همکاران خود مشورت داشته باشند و بیماران را بیشتر در تصمیم‌گیری‌های درمانی مشارکت دهند.
جرات در ادامه گفت:
هدف این پژوهش ترجیح دادن یک گروه از پزشکان بر گروه دیگر نیست، بلکه شناسایی روش‌ها و رفتارهایی است که می‌توانند کیفیت مراقبت‌های درمانی را در سراسر نظام سلامت ارتقا دهند. یکی از نقاط قوت مهم این مطالعه آن است که برخلاف مراقبت‌های جراحی، پزشکانی که مسئول درمان بیماران بستری‌شده به دلیل بیماری‌های داخلی هستند، معمولاً بر اساس برنامه‌های چرخشی تعیین می‌شوند، نه ترجیحات بیماران یا پزشکان ارجاع‌دهنده. این موضوع به کاهش سوگیری در ارجاع بیماران کمک می‌کند.
پژوهشگران انجام مطالعات بیشتر را ضروری می‌دانند تا مشخص شود آیا تفاوت جنسیت پزشکان بر شیوه ارائه مراقبت‌های بالینی تأثیر می‌گذارد یا خیر. همچنین باید بررسی شود که آیا نتایج به‌دست‌آمده در سایر مراکز درمانی داخل کشور و بیمارستان‌های کشورهای دیگر نیز قابل تعمیم هستند.