تا به حال برایتان پیش آمده که چیزی را بخرید، از آن استفاده نکنید، اما وقتی می‌خواهید آن را بفروشید یا ببخشید، حس کنید خیلی باارزش است؟

باشگاه خبرنگاران جوان - مغز ما یک «تقلب» کوچک انجام می‌دهد؛ به محض اینکه صاحبِ چیزی می‌شویم (حتی اگر آن چیز فقط یک وسیله‌ی ساده باشد)، ارزشِ آن را در ذهنمان به صورت غیرواقعی بالا می‌بریم. ما آن کالا را با «خودمان» یکی می‌دانیم!

این یک خطای ذهنی است که در روانشناسی به آن می‌گوییم: «اثر مالکیت».

وقتی ما دچار این خطای ذهنی می‌شویم، دو چیز را نادیده می‌گیریم:

 هزینه‌ی پنهانِ مالکیت: ما فکر می‌کنیم فقط پولِ خرید را داده‌ایم، اما در واقعیت، با مالک شدنِ هر وسیله، هزینه‌های دیگری را هم به خودمان تحمیل کرده‌ایم:
هزینه‌ی فضا: آن وسیله بخشی از فضای خانه (و در نتیجه ارزش سرمایه‌ی شما) را اشغال کرده است.
هزینه‌ی نگهداری: زمان و انرژی که صرف تمیز کردن، تعمیر یا جابه‌جا کردن آن می‌کنید.
هزینه‌ی استهلاک: هر روز که آن وسیله در خانه می‌ماند، ارزشِ واقعی‌اش در حال کم شدن است.

هزینه‌ی فرصت: پولی که در یک وسیله‌ی بلااستفاده «حبس» شده است، دیگر نمی‌تواند در جای دیگری (مثل سرمایه‌گذاری یا خرید یک کالای واقعاً ضروری) رشد کند.
نتیجه‌گیری برای زندگی هوشمندانه: باید یاد بگیریم که میان «ارزشِ واقعی یک کالا» و «احساسِ ما نسبت به مالکیت آن» تفاوت قائل شویم.

در اقتصاد اشتراک‌ها، ما از این تله‌ی ذهنی فراتر می‌رویم؛ ما به جای اینکه درگیرِ «احساسِ مالکیت» روی وسایلی که فقط گاهی نیاز داریم شویم، بر روی «دسترسیِ راحت و کم‌هزینه» تمرکز می‌کنیم.

منبع: فارس