شکست انتخاباتی جمهوری‌خواهان،رقابت بر سر جانشینی ترامپ را وارد مرحله‌ای تازه کرده؛چهره‌های بلندپرواز برای فتح کاخ سفید صف کشیده‌اند اما پیش از رقابت با دموکرات‌ها باید تکلیفشان را با میراث سیاسی رئیس‌جمهوری روشن کنند که هنوز بر حزب سایه انداخته است.

شکست جمهوری‌خواهان در انتخابات میان‌دوره‌ای، رقابت برای جانشینی ترامپ را زودتر از موعد به کانون سیاست آمریکا کشانده است؛ رقابتی که نامزدهای احتمالی آن هنوز نمی‌دانند با میراث سیاسی رئیس‌جمهور همراه شوند یا از آن فاصله بگیرند.

ونس؛ وارث ترامپیسم یا قربانی نزدیکی به ترامپ؟

«جی‌دی ونس»، معاون ۴۲ ساله رئیس‌جمهور، در موقعیتی متناقض قرار دارد. او یکی از نزدیک‌ترین چهره‌ها به جریان «اول آمریکا» و مدافع اصلی میراث سیاسی ترامپ محسوب می‌شود، اما همین نزدیکی ممکن است به بزرگ‌ترین مانع انتخاباتی‌اش تبدیل شود. کاهش محبوبیت ترامپ و شکست جمهوری‌خواهان در انتخابات میان‌دوره‌ای، ونس را با این پرسش روبه‌رو کرده که تا چه اندازه باید مسئولیت عملکرد دولت را بپذیرد.

تلاش او برای نسبت دادن شکست‌های انتخاباتی به عواملی مانند جنگ ایران، نشانه‌ای از همین نگرانی است. با این حال، ونس نمی‌تواند به‌سادگی از دولتی فاصله بگیرد که خود معاون رئیس‌جمهور آن است.

روبیو و دی‌سانتیس؛ گزینه‌های جایگزین در اردوگاه راست

«مارکو روبیو»، وزیر امور خارجه ۵۵ ساله، یکی دیگر از گزینه‌های جدی جمهوری‌خواهان است. او با پرهیز از قرار گرفتن در جناح مشخصی از حزب، تلاش کرده فضای مانور سیاسی خود را حفظ کند. پیشینه لاتین‌تبار روبیو نیز می‌تواند برای جمهوری‌خواهانی که به دنبال بازپس‌گیری آرای هیسپانیک‌ها هستند، یک مزیت انتخاباتی باشد؛ هرچند احتمال نامزدی او در سال ۲۰۳۲ نیز مطرح است.

در مقابل، «ران دی‌سانتیس»، فرماندار فلوریدا، با وجود ناکامی در رقابت ۲۰۲۴ همچنان از ظرفیت سیاسی برخوردار است. موفقیت جمهوری‌خواهان فلوریدا در انتخابات اخیر، پشتوانه‌ای برای او محسوب می‌شود؛ اما اختلافات داخلی کارزار قبلی و ناتوانی در جلب حمایت گسترده، همچنان نقاط ضعف او هستند. انتقاد دی‌سانتیس از جنگ ایران و توصیف شکست‌های انتخاباتی حزب به‌عنوان ضربه‌ای شدید، نشان می‌دهد او نیز به دنبال فاصله‌گذاری با برخی تصمیمات دولت است.

جمهوری‌خواهان پس از ترامپ؛ رقابت جانشینان در سایه شکست انتخاباتی

کروز، سندرز و یانگکین؛ رقابت بر سر پایگاه رأی

«تد کروز»، سناتور تگزاس، نیز سودای حضور در رقابت ۲۰۲۸ را دارد. شکست جمهوری‌خواهان در تگزاس و از دست رفتن یک کرسی سنا به سود دموکرات‌ها، فضای سیاسی را برای او پیچیده‌تر کرده است. وفاداری کروز به ترامپ همچنان پابرجاست، اما انتقادهایش از طولانی شدن جنگ ایران نشان می‌دهد حتی چهره‌های نزدیک به رئیس‌جمهور نیز نسبت به پیامدهای سیاست خارجی دولت بی‌نگرانی نیستند.

«سارا سندرز»، فرماندار آرکانزاس و سخنگوی مطبوعاتی سابق ترامپ، از محبوبیت در پایگاه سنتی رئیس‌جمهور برخوردار است، اما گسترش نفوذ خود به خارج از این پایگاه برایش دشوار خواهد بود. «گلن یانگکین»، فرماندار سابق ویرجینیا، نیز با ترکیبی از تجربه اقتصادی و رویکرد میانه‌رو، گزینه‌ای متفاوت است؛ هرچند همین ویژگی‌ها ممکن است در رقابت درون‌حزبی محافظه‌کاران به نقطه‌ضعف تبدیل شود.

جمهوری‌خواهان میان وفاداری و عبور از ترامپ

«نیکی هیلی»، سفیر سابق آمریکا در سازمان ملل، آخرین چهره مطرح این معادله است. او فعلاً نامزدی در ۲۰۲۸ را رد کرده، اما رویکرد سنتی جمهوری‌خواهانه‌اش می‌تواند نماینده بخشی از حزب باشد که خواهان فاصله گرفتن از ترامپیسم است. با این حال، مخالفت‌های گذشته او با ترامپ، مانعی جدی برای جلب حمایت پایگاه رئیس‌جمهور محسوب می‌شود.

مسئله اصلی جمهوری‌خواهان در مسیر انتخابات ۲۰۲۸، صرفاً انتخاب یک نامزد نیست؛ بلکه تعیین تکلیف با میراث سیاسی ترامپ است. شکست میان‌دوره‌ای نشان داد تداوم ترامپیسم بدون هزینه نیست، اما هنوز هیچ نشانه‌ای وجود ندارد که پایگاه جمهوری‌خواه آماده عبور کامل از او باشد. رقابت جانشینی در این حزب، پیش از آنکه بر سر نامزد نهایی باشد، نبردی بر سر آینده هویت سیاسی جمهوری‌خواهان است.