سه شنبه ۲۶ آبان، تیم ملی در بصره به مصاف عراق می رود.
تورنمنت بصره به حساسترین بازی خود رسید، تقابل ایران و عراق که دلیل اصلی رفتن به این کشور همسایه بود، آن هم زمینی، در واقع امیر قلعه نویی آن قدر به دو برد این فیفادی نیاز داشت که اگر شرط می کردند، پیاده هم می رفت!
امیر برد می خواهد تا بماند، می دانست که بردن لبنان و فلسطین کارش را راه نمی اندازد، پس بازی با عراق مهم است. برای بردن هم، باید گل زد و در برابر فلسطین، معلوم شد کماکان از این نظر به سردار آزمون وابسته ایم. حالا ایران دوباره در مصاف با رقیب دیرینه به یک «ایزی گیم» دیگر از سردار نیاز دارد!
در تمام دنیا، همسایه ها با هم رقابت دارند و بازی با عراق، از همان اولین بار در آغاز دهه ۴۰ همیشه مهم بوده، ان قدر که سردار در تلویزیون اعتراف کرد دکمه خروج ویلموتس را بعد باخت به عراق و خنده های مرد بلژیکی زده اند! چون او نمی دانسته این بازی و بردنش چقدر برای ما مهم است.
پس از آن اسکوچیچ آمد و سردار گل زد و عراق را بردیم و آن ایزی گیم مشهور و تاریخی را گذاشت، پستی که هنوز عراقی ها به دنبال تلافی آن و نتیجه آن بازی هستند. بازی ۶۰ ساله که دوستانه و رسمی اش، اصلا مهم نیست، کجا باشد و چه کسی درون زمین هم مهم نیست، هیچکدام از دو تیم نمی خواهند بازنده این بازی باشند.
در طول تاریخ ایران و عراق به کرات با هم روبرو و نتایجش را با یک سرچ ساده می توانید ببینید، اما کامپیوترها به شما نمی گویند چه تعصبی پشت این بازی خوابیده، همانطور که وضعیت فعلی قلعهنویی را هم محاسبه نمی کنند.
حرف های قبل بازی و شعارهای جوانگرایی را فراموش کنید، سه شنبه ۲۶ آبان از ساعت ۱۹:۴۵ در بصره، هیچ چیز دوستانه نیست!
