پرسپولیس با یک خلاء تاکتیکی بزرگ، ۳ امتیاز حساس خانگی را تقدیم فولاد کرد.
هر چقدر یک اتفاق بزرگتر باشد، دلایل دخیل در رقم خوردن آن بیشتر است. وقتی تیم بزرگ و پرطرفدار پرسپولیس در خانه مغلوب می شود، آن هم زمانی که صدرنشین و در بهترین شرایط فنی و روحی است، دیگر نمی توان گفت فقط یک دلیل باعث این نتیجه شده و سایر ایرادات بازنده و توانمندی های برنده را نادیده گرفت.
در توانایی تیم خوب فولاد هیچ تردیدی وجود ندارد. آنها با شناخت کامل از پرسپولیس، برای هر دقیقه از بازی و هر شرایط، تمرین کرده و به خوبی قدر فرصت‌ها را دانستند. به همان اندازه که نمی‌توان کل این موفقیت را به حساب مطهری و فولاد نوشت، از ایرادات فنی نفرات و تاکتیکی پرسپولیس هم نباید به سادگی گذشت.
پرسپولیس دومین باخت فصل را با حداقل نتیجه، آن هم در دقایق آخر تجربه کرد. دیگر نمی توان به الگوی تکرار شونده درون و برون خانه، نام اتفاق گذاشت. قطعاً مهدی تارتار بعد بازی و در همان رختکن یقه مقصران گل فولاد را گرفته و نیازی به نتیجه آنالیزها نداشت! و در بازی های بعد مشخص می شود او چه راهکاری برای جلوگیری از تکرار این مشکل خواهد داشت.
کافیست یک بار دیگر به صحنه گل فولاد نگاه کنید. اولین مشکل، فضای خالی پشت مجید عیدی بود که مثل بازی های قبل، در دقایق آخر برای مشارکت در حمله، جلو کشیده بود. فولادی‌ها به خوبی این فضا را دیدند و توپ را به آنجا فرستادند. بازیکن فولاد توپ را گرفت، چند ده متر حرکت کرد، کلی نمایش داد، تاخیر ایجاد کرد تا همبازیانش برسند و در تمام این ثانیه های باارزش، کسی روی پای او نرفت!!
سپس با خیال راحت سر را بالا کرد و در عرض، توپ را پشت قوس جریمه فرستاد، آن هم روی زمین و دریایی وسیع، بدون محافظ و مراقب! ما ندیدیم کسی برای تصاحب توپ، یا قطع پاس یا حداقل، ایجاد مزاحمت برای زننده ضربه استارت بزند!
در عوض، وحید امیری که دیگر جوان نیست تا بتواند استارت‌های سریع بزند، با آرامش و خیال راحت خود را از سمت راست زمین به مرکز یک سوم دفاعی پرسپولیس رساند، در راه سر بالا کرد و آرایش خطی مدافعان سرخ را دید، جای نیازمند و نقطه کور دید او و دفاع را پیدا کرد و درنهایت، با آرامش، یک کات داخل با پای تخصصی -یعنی چپ- زد و شادی هم نکرد!
در تمام این لحظات هیچ اثری از هافبک یا هافبک های دفاعی پرسپولیس در زمین نبود! آنها نه فقط پست خود را ترک و براحتی فرصت استفاده از موج دوم حمله و توپ های سوم سرگردان وسط زمین -یعنی خطرناک ترین منطقه بازی در فوتبال- را به پا به سن گذاشته های ناآماده در فولاد دادند که حتی اصل پوشش و فشار روی بازیکن صاحب توپ را هم رعایت نکردند!
بازهم تاکید داریم که ایراد یک بازیکن یا تاکتیک یک تیم به معنای زیر سوال بردن حریف نیست. بازیکن ۳۹ ساله که از پارگی رباط بعد یکسال دوری از زمین برگشته، چرا و چطور در آن دریای بیکران مقابل دفاع پرسپولیس، تنها و بدون مراقب بود؟ هافبک دفاعی کجا بود؟ چرا کسی این فضای عظیم خالی را ندید و برای رساندن خود به منطقه، استارت نزد؟
تارتار که خود هافبک دفاعی و متخصص دکترین دفاع در فوتبال ماست، قطعا در همان رختکن یقه مقصران این گل را گرفته و در بازیهای بعد، همه او را خواهیم شناخت!
در همین ارتباط: ویدیو| گل فوق العاده سه امتیازی وحید امیری به پرسپولیس