برای سال‌ها، حمایت از اسرائیل یکی از خطوط قرمز نسبتاً باثبات در سیاست آمریکا بود؛ موضوعی که حتی اختلافات عمیق جمهوری‌خواهان و دموکرات‌ها نیز به‌ندرت آن را متزلزل می‌کرد. اما انتخابات اخیر نشانه‌هایی از تغییر این وضعیت را آشکار کرد. این بار، نامزدهایی که مخالفت با کمک‌های نظامی به تل‌آویو و انتقاد از عملکرد دولت بنیامین نتانیاهو را در مرکز کارزار انتخاباتی خود قرار داده بودند، در چند ایالت به پیروزی رسیدند. اهمیت این اتفاق فقط در جابه‌جایی کرسی‌های کنگره نیست؛ بازتاب آن در رسانه‌های صهیونیستی نشان می‌دهد پررنگ شدن مسئله فلسطین در سیاست داخلی آمریکا، به دغدغه‌ای جدی در محاسبات سیاسی تل‌آویو تبدیل شده است.
ترس صهیونیست‌ها از مخالف‌ترین کنگره تاریخ
روزنامه اسرائیلی هاآرتص در گزارشی با عنوان «موج ضداسرائیلی در آمریکا؛ کنگره‌ای که می‌تواند مخالف‌ترین کنگره تاریخ علیه اسرائیل باشد»، تصویری نگران‌کننده از ترکیب مجلس جدید برای اشغالگران ترسیم کرده است. نویسنده این گزارش، از افزایش شمار قانون‌گذارانی می‌گوید که مخالفت با سیاست‌های اسرائیل را به بخش برجسته مبارزات انتخاباتی خود تبدیل کرده‌اند؛ چهره‌هایی که از فیلادلفیا تا دیترویت و از مین تا تگزاس، راه خود را به ساختار قانون‌گذاری آمریکا باز کرده‌اند.
در میشیگان، عبدل‌السید با شکست مایک راجرز به نخستین مسلمان راه‌یافته به سنای آمریکا تبدیل شد. او در جریان کارزار انتخاباتی خود، خواستار پایان کمک‌های نظامی واشنگتن به اسرائیل شده و تأکید کرده بود منابع مالیات‌دهندگان آمریکایی باید صرف آموزش، بهداشت و زیرساخت‌های داخلی شود، نه تأمین هزینه جنگ. السید در سخنرانی پیروزی نیز گفت پول آمریکایی‌ها نباید برای تأمین مالی آپارتاید، نسل‌کشی و جنگ هزینه شود.
در ایالت مین، تروی جکسون توانست سوزان کالینز، سناتور باسابقه و حامی اسرائیل را شکست دهد. جکسون مخالفت با کمک نظامی به تل‌آویو را به یکی از وعده‌های صریح خود تبدیل کرده و گفته بود به انتقال پول مالیات‌دهندگان آمریکایی به ارتش اسرائیل رأی نخواهد داد.
در نیویورک، داریلیزا آویال شوالیه به مجلس نمایندگان آمریکا راه یافت. او که پیش‌تر در اعتراضات علیه نسل‌کشی در نوار غزه شرکت کرده و خواستار توقف صادرات تسلیحات آمریکا به تل‌آویو شده بود، پس از کسب کرسی مجلس نمایندگان، در حالی که چفیه فلسطینی بر گردن داشت، پیروزی خود را جشن گرفت. همچنین کلر والدز، چهره نزدیک به جریان سیاسی زهران ممدانی، به مجلس ایالتی نیویورک راه یافت؛ او نیز از منتقدان جدی عملیات نظامی اسرائیل در غزه است و از توقف کمک‌های نظامی آمریکا حمایت می‌کند. در پنسیلوانیا نیز کریس راب، قانون‌گذار محلی از فیلادلفیا به کنگره راه یافت؛ چهره‌ای که مخالفت با آیپک و حمایت از تحریم تسلیحاتی اسرائیل را در کارزار خود برجسته کرده بود.
علاوه بر کنگره فدرال، این موج به مجالس ایالتی نیز امتداد یافته است؛ در نیویورک «ابر کاواس» فعال اجتماعی فلسطینی‌تبار، با پیروزی در انتخابات سنای ایالتی نیویورک به عنوان نخستین زن مسلمان و فلسطینی‌تبار به این مجلس ایالتی راه یافت. همچنین «روا رمان» که پیش‌تر به عنوان نخستین آمریکایی فلسطینی‌تبار به مجلس نمایندگان ایالت جورجیا راه یافته بود، حضور چهره‌های منتقد سیاست‌های اسرائیل را در نهادهای قانون‌گذاری ایالتی برجسته‌تر کرد. مجموعه این پیروزی‌ها از ورود طیفی متنوع‌تر از منتقدان سیاست‌های تل‌آویو به ساختار سیاسی آمریکا حکایت دارد؛ طیفی که دیگر نمی‌توان آن را صرفاً به چند چهره حاشیه‌ای در جناح چپ دموکرات‌ها محدود کرد.
مسئله‌ای فراتر از چند کرسی
با این حال، نباید پیروزی دموکرات‌ها و منتقدان اسرائیل را به معنای تغییر یکپارچه افکار عمومی آمریکا دانست. گرانی و افزایش هزینه‌های زندگی ناشی از تبعات تجاوز علیه ایران و دیگر مسائل داخلی نیز در نتیجه انتخابات نقش داشته‌اند. افزون بر این، همه نمایندگان منتخب دموکرات موضع یکسانی درباره اسرائیل ندارند و رهبران سنتی این حزب همچنان از حامیان روابط نزدیک واشنگتن و تل‌آویو به شمار می‌روند. برای تل‌آویو، شاید نگران‌کننده‌تر از چند کرسی برای حامیان فلسطین، همین تغییر در فضای سیاسی آمریکا باشد؛ فضایی که در آن، حمایت بی‌قیدوشرط از اسرائیل بیش از گذشته در معرض پرسش قرار گرفته است.