واحدهای نوساز در سال‌های نه چندان دور حدود ۸۰ درصد از معاملات مسکن تهران را به خود اختصاص می‌دادند. هم حجم عرضه واحد نوساز بالا بود و هم تقاضا برای واحد کلید نخورده در بازار فراوان. به تدریج با کاهش قدرت خرید در بازار، مشتریان به آپارتمان‌های قدیمی‌تر روی آوردند و کار تا جایی پیش رفت که این بار ۸۰ درصد از معاملات متمرکز بر واحدهای چند ساله بود. در سال‌های پررونق بازار نوساز، خانه‌های قدیمی‌تر معمولا سالیانه ۲ درصد افت ارزش یا استهلاک داشتند. اگر خانه نوساز مترمربعی ۱۰۰ میلیون تومان بود، خانه ۵ ساله ۱۰ درصد ارزانتر و به قیمت ۹۰ میلیون تومان بر مترمربع معامله می‌شد. همان‌طور که در نمودار بالا می‌بینیم در حال حاضر در تهران یک خانه ۲۰ ساله ۳۰ درصد ارزانتر از خانه نوساز مشابه خود معامله می‌شود. به عبارت دیگر، در اثر فشار تقاضا در خانه‌های چند ساله، نرخ افت مسکن از ۲ درصد به حدود ۱.۵ درصد در سال کاهش یافته است.

تفاوت خریدارها در منطقه یک تهران

البته همانطور که نمودار حرارتی نشان داده، شیب واقعی افت ارزش لزوما خطی نیست و می‌تواند در سال‌های مختلف از عمر بنا و در محله‌های مختلف رفتار متفاوتی از خود نشان دهد. به‌عنوان مثال نمودار دوم الگوی افت قیمت را در منطقه یک شهر تهران نشان داده است. در این منطقه بطور متوسط یک آپارتمان ۲۰ ساله حدود ۵۹ درصد آپارتمان نوساز مشابه خود ارزش دارد. به‌عبارت دیگر در منطقه یک افت ارزش سالیانه حتی اندکی بیش از ۲ درصد در سال است و اگر خانه نوساز مثلا ۱.۵میلیارد تومان بر مترمربع باشد، خانه مشابه آن با سن ۲۰ سال کمتر از ۹۰۰ میلیون تومان بر مترمربع معامله خواهد شد. هاله‌های قرمز رنگ میزان فراوانی داده‌ها را در هر محدوده قیمتی و هر بازه سنی بطور همزمان نشان می‌دهد. گرچه از موضوع بحث خارج است، ولی خارج از لطف نیست توجه کنیم چه حجمی از داده‌ها در منطقه یک از قیمت یک میلیارد تومان بر مترمربع عبور کرده‌ است.