سیروس ابراهیم‌زاده، بازیگر قدیمی سینما، تئاتر و تلویزیون که با آن لحن و بیان شیوا نقش‌های ماندگاری را در خاطره‌ها ثبت کرده است، ۳۰ شهریورماه در امریکا از دنیا رفت و پیکرش چند روز قبل پس از پیگیری‌ها و انجام اقداماتی به ایران رسید تا در خاک میهن آرام بگیرد.
سیروس ابراهیم‌زاده حدود یک ماه بعد از درگذشتش، در حضور خانواده و جمعی از همکاران و دوستدارانش رهسپار منزل بدی شد.
مراسم تشییع پیکر این هنرمند صبح چهارشنبه، ۲۹ مهرماه در مقابل خانه هنرمندان ایران برپا شد.
ناهید کبیری (شاعر و همسر زنده یاد ابراهیم‌زاده)، احترام برومند، همایون اسعدیان(مدیرعامل خانه سینما)، مرضیه برومند، محمدمهدی عسگرپور (مدیرعامل خانه هنرمندان)، حسین پارسایی، اکبر رحمتی، افسانه چهره‌آزاد، رضا بابک، مهوش وقاری، شهره سلطانی، کورش سلیمانی، رسول نجفیان، مجید قناد، لیلی رشیدی، مریم معترف، منصور ضابطیان، فرزین محدث، حبیب اسماعیلی، مهدی شفیعی (معاون هنری وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی)، اتابک نادری (مدیرکل هنرهای نمایشی)، علیرضا حسینی، رائد فریدزاده (رییس سازمان سینمایی)، نگار اسکندرفر، قاسم زارع، ابراهیم وحیدزاده از جمله حاضران در مراسم بودند.
در این مراسم جمعی از مردم علاقه‌مند به این بازیگر قدیمی نیز حضور داشتند که این حضور را وظیفه خود در قبال خاطراتی از صدا و نقش‌های سیروس ابراهیم‌زاده می‌دانستند، این در حالی است که غیبت بسیاری از چهره‌های سینمایی که در سال‌های دور با این هنرمند همکاری داشتند، مشهود بود.
آیین بدرقه سیروس ابراهیم‌زاده ساعت ۱۰ صبح با رسیدن پیکر این هنرمند به محوطه خانه هنرمندان آغاز شد.
در ابتدای این مراسم که اجرای آن را مسعود فروتن برعهده داشت، کورش سلیمانی به نمایندگی از انجمن بازیگران خانه سینما گفت: آقای ابراهیم‌زاده عزیز به خاک خود و سرزمین مادری خوش آمدید.
او سپس متنی را قرائت کرد که در بخشی از آن ضمن اشاره به سابقه هنری این بازیگر آمده بود: پس از آن دوران درخشان بازیگری با آن لحن یگانه و خاص، همه با رضایتمندی از سیروس ابراهیم‌زاده یاد خواهند کرد و شما آقای ابراهیم‌زاده جایزه خود را از مردم گرفتید.
او افزود: طنز فاخر و منحصربفرد، لحن ویژه، یگانگی با نقش، آشنایی با گستره ادبیات و هنرهای دیگر جایگاه والایی به ایشان بخشیده بود.
سلیمانی همچنین بیان کرد: هیأت مدیره انجمن صنفی بازیگران سینمای ایران به همسر و فرزند این هنرمند، مردم شریف و همینطور آقای بابک این ضایعه را تسلیت می‌گویم. هر مرگ اشارتی است به حیاتی دیگر؛ پس بدرود و سلام آقای ابراهیم‌زاده نازنین.
در ادامه چهلتن از همکاران زنده‌یاد سیروس ابراهیم‌زاده خاطراتی را بیان کرد و بعد ابوالحسن تهامی‌نژاد، دوبلور فیلم و سریال درحالی که دستش آسیب دیده بود، با آن صدای رسای خود گفت: سیروس ابراهیم‌زاده چه بلند همتی داشت برای خفتن در خاک پاک میهن و آن هم به هنگام جدایی جان از تن و از این رو بر او درود می‌فرستم.
او افزود: سیروس ابراهیم‌زاده می‌کوشید نماد ابعاد والای انسانی باشد و به همین دلیل همه جا قدر دید. ما شخصیت بزرگی را از دست دادیم؛ شخصیتی که یک تن بود به چندین هنر آراسته، و دیگر کسی را همانند او بسیار نداریم.
تهامی‌نژاد سپس با قرائت متنی، به مرور آشنایی خود با سیروس ابراهیم‌زاده و دوران مشترک تحصیل و کاری‌شان پرداخت.
در بخشی دیگر از این مراسم، رضا بابک ابیاتی را در مدح این هنرمند خواند و نیز متن کوتاهی مرتبط با یک تئاتر را بازخوانی کرد.
سپس همایون اسعدیان، مدیرعامل خانه سینما با ابراز تأسف از اینکه فرصت همکاری با سیروس ابراهیم‌زاده را نداشته بیان کرد: روزی که خانم احترام برومند با من تماس گرفتند و این خبر تلخ را دادند، این خبر خوب را هم شنیدیم که خانواده قصد خاکسپاری پیکر ایشان را در ایران دارند و در این مسیر سازمان سینمایی و آقای فریدزاده، کنسولگری ایران در استانبول و مسئولین استان آذربایجان غربی همکاری زیادی کردند تا آمبولانس به بهشت زهرا رسید و خیال ما راحت شد.
امروز پیکر مرحوم سیروس ابراهیم‌زاده در کنار همکارانشان در قطعه هنرمندان به خاک سپرده می‌شود؛ جایی که خیلی‌ها گاهی سر میزنند و اسامی روی سنگ مزارها را مرور می‌کنند و یاد آنها همیشه در خاطر ما باقی می‌ماند.
در پایان این مراسم ناهید کبیری، همسر مرحوم سیروس ابراهیم‌زاده در سخنانی بیان کرد: سیروس گفته بود من جایزه‌ام را از مردم میگیرم و گرفت؛ همانطور که همیشه می‌گرفت. سیروس ابراهیم‌زاده حق داشت که همیشه بی‌تاب و بی‌قرار و دلواپس وطنش باشد اما در این سفر تلخ از بد حادثه راه بازگشت هم مسدود شده بود و یک جراحی ساده فرصت زندگی را که بسیار دوست می داشت از او گرفت.
با این حال من و پسرمان عادل تلاش کردیم او را با رساندن به ایران به آرزویش برسانیم.
او افزود: از خانم احترام برومند و رشیدی که از ابتدا تا اکنون یا من همراه بودند قدردانم و اینها میسر نبود جز با همراهی آقای اسعدیان و مسئولانی در کنسولگری ایران در استانبول، مرز بازرگان و ماکو.
او در آخر شعری را با مضمون بدرود و ابراز دلتنگی با همسرش قرائت کرد.