موسا رضوی کارگردان فیلم کوتاه «قوها ایستاده می‌خوابند» با اشاره به این‌که لوکیشن فیلم، یک کارگاه تولید اسباب‌بازی‌های فکری است گفت: «فیلم درباره مادری مجرد است که با پسرش زندگی می‌کند، اما سرپناهی ندارد. زن در تلاش است مکانی برای سکونت خود و فرزندش پیدا کند تا این‌که در یک کارگاه مشغول به کار می‌شود. زن متوجه می‌شود که شرایط کارگاه به‌گونه‌ای است که می‌تواند به‌صورت پنهانی در انبار آن زندگی کند یا دست‌کم شب‌ها به همراه فرزندش در آن‌جا بخوابد.»

به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین به نقل از مهر، موسا رضوی کارگردان فیلم کوتاه «قوها ایستاده می‌خوابند» درباره ایده اولیه این فیلم گفت: ایده اصلی این فیلم از یک لوکیشن خاص شکل گرفت. از آن‌جا که این فیلم کاملاً مستقل ساخته شده و هیچ مجموعه‌ای کمک مالی در تولید آن نداشته است، استفاده از این لوکیشن برایم اهمیت زیادی داشت. به همین دلیل، مدت زیادی درباره آن فکر کردم و در نهایت داستان را براساس ویژگی‌های همان فضا نوشتم.

وی درباره ویژگی‌های لوکیشن فیلم توضیح داد: لوکیشن فیلم کوتاه «قوها ایستاده می‌خوابند» یک کارگاه تولید اسباب‌بازی‌های فکری است. ترجیح دادم داستان را در آن فضا روایت کنم و به این ترتیب، ایده اولیه به شکل داستان فیلم درآمد.

این فیلمساز درباره داستان فیلمش یادآور شد: فیلم درباره مادری مجرد است که با پسرش زندگی می‌کند، اما سرپناهی ندارد. دلیل بی‌خانمانی او اهمیت چندانی در روایت ندارد؛ چراکه با افرادی از این دست در جامعه زیاد مواجه می‌شویم. این زن در تلاش است مکانی برای سکونت خود و فرزندش پیدا کند و در همین مسیر به دنبال کار می‌گردد تا اینکه در یک کارگاه مشغول به کار می‌شود. این زن متوجه می‌شود که شرایط کارگاه به‌گونه‌ای است که می‌تواند به‌صورت پنهانی در انبار آن زندگی کند یا دست‌کم شب‌ها به همراه فرزندش در آنجا بخوابد. بنابراین تلاش می‌کند از این موقعیت استفاده و شرایطی برای ماندن مخفیانه در کارگاه فراهم کند.

این فیلمساز درباره رویکرد پرداختن به یک زن در فیلمش بیان کرد: به دلیل شرایط خانوادگی و فضایی که در آن رشد کرده‌ام، تا حدودی با این گروه از افراد و شرایط زندگی، دغدغه‌ها و افکار آنها آشنا هستم. از سوی دیگر، ویژگی‌های آن کارگاه از نظر دراماتیک برایم اهمیت داشت و می‌خواستم موقعیتی خلق کنم که علاوه بر برخورداری از ظرفیت‌های داستانی، بتواند ابعاد مختلف زندگی چنین افرادی را نیز به تصویر بکشد.

وی ادامه داد: در ابتدا به این فکر می‌کردم که شخصیت اصلی فیلم مرد باشد، اما به این نتیجه رسیدم که با چنین انتخابی، استحکام دراماتیک داستان به اندازه‌ای که می‌خواستم شکل نمی‌گیرد. به همین دلیل، ترجیح دادم شخصیت اصلی یک زن باشد. همچنین تصور می‌کردم برای شکل‌گیری موقعیت مورد نظر و نمایش تلاش و جسارت این شخصیت، بهتر است فرزندی نیز همراه او باشد. در نهایت، شخصیت اصلی فیلم به زنی تبدیل شد که به همراه فرزندش برای بهبود شرایط زندگی خود تلاش می‌کند.

از کارگاه اسباب‌بازی تا قصه یک مادر تنها؛ جشنواره محل ساختن ارتباط است

رضوی درباره حضورش در جشنواره فیلم کوتاه تهران اظهار کرد: سال‌هاست که در حوزه فیلمسازی فعالیت می‌کنم. فعالیت خود را از سال ۱۳۷۸ در انجمن سینمای جوانان اصفهان آغاز کردم و نخستین فیلمم را به‌صورت تجربی ساختم. پس از آن به تهران آمدم و در آژانس‌های تبلیغاتی مشغول به کار شدم. فعالیت حرفه‌ای‌ام را با تدوین آغاز کردم، سپس به ساخت تیزر پرداختم و پس از آن چند فیلم کوتاه تجربی دیگر ساختم. با این حال حضور در جشنواره فیلم کوتاه تهران، نخستین تجربه من به‌عنوان فیلمساز در یک جشنواره مهم سینمایی است. از این اتفاق بسیار خوشحالم و حضور در چنین رویدادی برایم انگیزه‌بخش است، چراکه می‌توانم مسیر فیلمسازی را با انگیزه بیشتری ادامه دهم.

وی تصریح کرد: به‌عنوان فیلمسازی که مسیر دشواری را برای رسیدن به این مرحله طی کرده است، معتقدم یکی از نیازهای اولیه فیلمسازان، امکان ارتباط با تهیه‌کنندگان، سرمایه‌گذاران و افرادی است که به حوزه تولید فیلم کوتاه علاقه‌مند هستند. جشنواره می‌تواند بستری فراهم کند تا فیلمسازان ایده‌های خود را مطرح کنند، با افراد فعال در این حوزه آشنا شوند و زمینه تولید آثار بعدی خود را فراهم کنند. فیلمنامه فیلم کوتاه بعدی‌ام را حدود یک تا دو سال پیش آماده کرده‌ام و ساخت آن برایم اهمیت زیادی دارد. امیدوارم بتوانم از فرصت حضور در جشنواره برای معرفی این فیلمنامه و فراهم کردن شرایط تولید آن استفاده کنم.

رضوی در پایان با اشاره به اهمیت اکران فیلم کوتاه متذکر شد: یکی از مهم‌ترین اتفاقاتی که هر فیلمسازی می‌تواند تجربه کند، تماشای اثر خود روی پرده سینما در کنار مخاطبان است. در حال حاضر این فرصت برای من فراهم شده است که فیلمم را در جشنواره همراه با دیگر تماشاگران و علاقه‌مندان سینما روی پرده ببینم. به نظرم این تجربه یکی از ارزشمندترین دستاوردهایی است که یک فیلمساز می‌تواند از نمایش اثرش به دست آورد.