سفیر اسبق جمهوری اسلامی ایران در ترکمنستان تأکید کرد که از نگاه تهران، بی‌اعتمادی به واشنگتن مهم‌ترین مانع در مسیر مذاکرات است.
باشگاه خبرنگاران جوان؛ آرزو رئوفی‌راد - محمدرضا فرقانی، سفیر اسبق جمهوری اسلامی ایران در گفتوگو با باشگاه خبرنگاران جوان اظهار کرد: حملات نظامی در جریان روند دیپلماتیک، اعتماد جمهوری اسلامی ایران به مذاکره به‌عنوان راهکاری برای حل اختلافات را به‌شدت کاهش داده است. از این رو، تهران برای ورود به هرگونه گفتوگو به اقدام‌های عملی و تعهدات قابل راستی‌آزمایی از سوی آمریکا نیاز دارد.
وی با اشاره به برخی مطالبات مطرح‌شده از سوی ایران افزود: رفع تحریم‌ها، آزادسازی دارایی‌های ایران، پایان دادن به اقدامات نظامی، جبران خسارت‌های ناشی از جنگ و تعهد به عدم مداخله در امور داخلی کشور، از جمله موضوعاتی هستند که به گفته وی، باید در چارچوب هرگونه توافق احتمالی مورد توجه قرار گیرند.
سفیر اسبق جمهوری اسلامی ایران در ترکمنستان همچنین با اشاره به تحولات منطقه تأکید کرد: از نگاه تهران، هرگونه توافق پایدار باید به توقف درگیری‌ها در جبهه‌های مختلف منطقه‌ای منجر شود.
وی افزود که ایران در عین پیگیری راهکار‌های دیپلماتیک، آمادگی دفاع از خود را حفظ خواهد کرد.
تنگه هرمز؛ مؤلفه‌ای راهبردی در معادلات منطقه‌ای
فرقانی در بخش دیگری از اظهارات خود، تنگه هرمز را یکی از مؤلفه‌های مهم راهبردی ایران در معادلات منطقه‌ای و بین‌المللی دانست و گفت: اهمیت این آبراه در انتقال انرژی و تأمین نیاز‌های بازار‌های جهانی، جایگاه آن را در محاسبات اقتصادی و امنیتی جهان برجسته کرده است.
وی با تأکید بر اهمیت حاکمیت ایران در تنگه هرمز اظهار کرد: از دیدگاه جمهوری اسلامی ایران، هرگونه ترتیبات مرتبط با این آبراه باید با در نظر گرفتن حقوق و ملاحظات حاکمیتی ایران صورت گیرد. وی همچنین این موضوع را از محور‌های مهم مورد نظر تهران در هرگونه مذاکره احتمالی با آمریکا دانست.
فرقانی در ادامه با اشاره به پیامد‌های اقتصادی اختلال در تردد دریایی و انتقال انرژی از تنگه هرمز تصریح کرد: تحولات این منطقه می‌تواند بر قیمت سوخت، هزینه‌های حمل‌ونقل، رشد اقتصادی و شرایط بازار‌های جهانی تأثیر بگذارد؛ موضوعی که اهمیت امنیت کشتی‌رانی و ثبات منطقه را برای اقتصاد بین‌المللی دوچندان می‌کند.
وی در پایان تأکید کرد: از نگاه جمهوری اسلامی ایران، دستیابی به هرگونه توافق با آمریکا مستلزم کاهش بی‌اعتمادی، اجرای تعهدات عملی و توجه به ملاحظات امنیتی و حاکمیتی ایران است و بدون فراهم شدن این شرایط، چشم‌انداز مذاکرات با موانع جدی مواجه خواهد بود.