حوزه / در خانه کوچک علی (علیه‌السلام)، نور نماز آن حضرت چنان در آسمان می‌درخشد که فرشتگان را به تماشا می‌خوانَد؛ و خداوند، سرور بندگان خویش را به خود، نشان فرشتگان می‌دهد.
گزارش خبرگزاری حوزه، گاهی یک صحنه ساده، عمقِ رابطه بنده با پروردگار را به‌خوبی هر روایتی فاضله نشان می‌دهد. تصویر پیشِ رو، پرده‌ای از عبادت امیرمؤمنان علی (علیه‌السلام) را می‌گشاید؛ عبادتی که از «دلِ خاشع» و «بدنِ لرزان از خوف خدا» برمی‌خیزد و در ملکوت، چون تابناک‌ترین ستاره می‌درخشد. خواندن این روایت، فرصتی است برای تأمل در این پرسش که نماز ما، در مقیاس خانه خودمان، چه نوری دارد؟
در خانه کوچک علی (علیه‌السلام)، وقتی به نماز می‌ایستد، نورش برای فرشته‌های آسمان مانند نور ستاره‌هاست برای اهل زمین، شبیه پر نورترین ستاره! خدا به فرشته‌هایش می‌گوید: «فاطمه من را نگاه کنید، سرور بندگان من است. بند بند بدنش از خوف من می‌لرزد و با قلب خاشع به عبادت من آمده است.
