سینماپرس: «پوران درخشنده» با اشاره به چشم انداز سینمای نوجوان در بدنه سینمای کشور گفت: به نظر من ما بسیار عقب هستیم. آن‌قدر فاصله گرفته‌ایم که در حالی‌که کودکان و نوجوانان با سرعت در حال رشد و تغییر هستند، ما در جهت مخالف در حال حرکتیم. شناختی وجود ندارد، دغدغه‌ای نیست. سینمایی که دغدغه نداشته باشد، کارکرد خود را از دست می‌دهد. سینما باید حرفی برای گفتن داشته باشد. اگر تنها هدف سرگرم‌کردن مخاطب باشد و پس از خروج از سالن هیچ تأثیر و پرسشی در ذهن بیننده باقی نماند، آن فیلم رسالتی نداشته است.
«پوران درخشنده» کارگردان سینما در گفت و گو با خبرنگار سینماپرس با اشاره به فقدان پژوهش در تولید آثار مربوط به مخاطب نوجوان اظهار داشت: مشکل اصلی این است که ما دنیای نوجوان را نمی‌فهمیم، یا شاید نمی‌خواهیم به آن وارد شویم. برای درک دنیای نوجوان باید پژوهش کرد، باید کار میدانی انجام داد، باید این گروه سنی را شناخت. باید بدانیم برای چه بازه سنی، از چند سال تا چند سال، قصد فیلم‌سازی داریم و سپس تمام ویژگی‌ها، خواسته‌ها و علایق آن نسل را درک کنیم.
وی افزود: نوجوان امروزی تفاوت زیادی با نسل‌های گذشته دارد؛ همان‌طور که کودکان امروزی با نسل قبل فرق دارند. با این حال، هیچ محتوای فرهنگی یا هنری متناسب با نیازهایشان برایشان فراهم نکرده‌ایم.
او ادامه داد: فیلم‌سازی برای کودک یا نوجوان فقط ساخت یک اثر ساده نیست؛ نیازمند پژوهش، مطالعه و ارتباط واقعی با آن‌هاست. باید وارد مدارس شد، به میان خانواده‌ها رفت و با نوجوانان صحبت کرد. این کار یک فرآیند زمان‌بر و پژوهشی است که همه بخش‌های آن به یکدیگر پیوسته‌اند.
کارگردان فیلم های سینمایی «هیس! دخترها فریاد نمی زنند» و «خواب های دنباله دار» در مورد ضرورت تولید آثار برای نوجوانان تصریح نمود: امروز در شرایطی قرار داریم که باید نیازهای این قشر را بشناسیم، بدانیم چه می‌خواهند، چه دغدغه‌هایی دارند و دنبال چه هستند. به باور من، شناخت نسل نوجوان باید از دوران کودکی آغاز شود. یعنی ابتدا باید آموزش و شناخت از کودک شروع شود تا در ادامه، به درک نوجوانی برسیم. هر یک از این مراحل، نیازها و محتوای مخصوص خود را دارند.
درخشنده با انتقاد از فیلمنامه نویسان حوزه نوجوان که کمتر در نگارش فیلمنامه از نظر متخصصان و کارشناسان امور تربیتی کمک می‌گیرند؛ بیان کرد: من واقعاً نمی‌دانم چرا چنین کاری نمی‌کنند. اما خودم در هر پروژه‌ای که انجام می‌دهم، با پژوهش پیش می‌روم و معتقدم پژوهش اساس کار ماست؛ زیرا تا زمانی که شناخت درستی از دنیای انسان‌ها نداشته باشیم، نمی‌توانیم روایتگر مناسبی برای آن گروه سنی باشیم.
این سینماگر با بیان این مطلب که امسال نکته اصلی سخنم همین است که ما نباید فقط جشنواره برگزار کنیم؛ اظهار داشت: باید برای جشنواره «خوراک» داشته باشیم. وقتی در جشنواره تنها چند فیلم کودک و نوجوان حضور دارند و اغلب آن‌ها نیز تولید امسال نیستند، نشان می‌دهد که در این حوزه غفلت کرده‌ایم. در واقع، شاید دو یا سه فیلم جدید داشته باشیم.
وی افزود: سینمای کودک مهم‌ترین بخش هر سینمای ملی است، زیرا اساس آن بر شناخت دنیای کودکان و آماده‌سازی آنان برای زندگی استوار است. با این حال، چقدر در این زمینه کار کرده‌ایم؟ تقریباً هیچ! ما کار فرهنگی نکرده‌ایم، در حالی که این حوزه به سرمایه‌گذاری جدی نیاز دارد. حتی معتقدم برای تولید فیلم‌های کودک و نوجوان باید یارانه (سوبسید) پرداخت شود. چرا باید تصور کنیم فیلم کودک صرفاً هزینه‌بر است؟ اگر با شناخت درست و نگاه پژوهشی ساخته شود، می‌تواند بسیار پرفروش نیز باشد.
کارگردان فیلم سینمایی «رویای خیس» تصریح نمود: در نهایت، نقش والدین در این میان بسیار حیاتی است. همه‌چیز از خانواده آغاز می‌شود: پدر، مادر و فرزندان. وقتی والدین دنیای فرزندان خود را نمی‌شناسند و تنها به رفع نیازهای اولیه آن‌ها بسنده می‌کنند، مفهوم تربیت از بین می‌رود. برای مثال، مادری که تنها در لحظه گریه نوزاد، صرفاً برای ساکت کردنش به او شیر می‌دهد، با مادری که هنگام شیر دادن با فرزندش حرف می‌زند، نوازشش می‌کند و مهر می‌ورزد، تفاوت بسیاری دارد. همین تفاوت‌ها در تربیت و شکل‌گیری شخصیت کودک اثرگذار است و سینما می‌تواند بازتاب‌دهنده و ترویج‌دهنده این مفاهیم باشد.
درخشنده در مورد چشم انداز سینمای نوجوان در بدنه سینمای کشور متذکر شد: به نظر من ما بسیار عقب هستیم. آن‌قدر فاصله گرفته‌ایم که در حالی‌که کودکان و نوجوانان با سرعت در حال رشد و تغییر هستند، ما در جهت مخالف در حال حرکتیم. شناختی وجود ندارد، دغدغه‌ای نیست.
وی افزود: سینمایی که دغدغه نداشته باشد، کارکرد خود را از دست می‌دهد. سینما باید حرفی برای گفتن داشته باشد. اگر تنها هدف سرگرم‌کردن مخاطب باشد و پس از خروج از سالن هیچ تأثیر و پرسشی در ذهن بیننده باقی نماند، آن فیلم رسالتی نداشته است.
«پوران درخشنده» در پایان این گفت و گو خاطرنشان ساخت: در مورد گزاره‌ی «هنر برای هنر» هم باید بگویم شخصاً آن را قبول ندارم. من به «هنر برای جامعه» باور دارم. هدف من آگاهی‌بخشی است. هنر باید در خدمت جامعه باشد، ضمن آن‌که اوقات فراغت را پربار می‌کند، باید اندیشه و پیامی هم برای مخاطب به همراه داشته باشد.