همدان- ایرنا- پرونده بیستمین دوره بازی‌های آسیایی آیچی-ناگویا ۲۰۲۶ در حالی بسته شد که ورزش همدان با چهار نماینده زن در این رویداد بزرگ قاره‌ای حاضر شد اما تنها کیمیا زارعی توانست برای استان مدال‌آوری کند؛ نتیجه‌ای که در کنار درخشش این بانوی رویینگ‌کار، زنگ خطر جدی برای آینده ورزش قهرمانی همدان به ویژه در بخش مردان به صدا درآورده است.
به گزارش ایرنا، بازی‌های آسیایی ناگویا برای ورزش همدان یک رویداد دو وجهی بود؛ از یک سو درخشش خیره‌کننده کیمیا زارعی و کسب ۲ مدال ارزشمند طلا و نقره، بار دیگر ظرفیت بالای ورزشکاران همدانی در رشته‌های مدال‌آور را به نمایش گذاشت و از سوی دیگر، نبود حتی یک ورزشکار مرد از استان در ترکیب کاروان ایران، واقعیتی نگران‌کننده را پیش روی مدیران، مربیان و متولیان ورزش استان قرار داد.
همدان در این دوره از بازی‌ها چهار نماینده داشت که هر چهار نفر در بخش زنان بودند؛ کیمیا زارعی در رشته رویینگ، مریم بربط در جودو، ستایش ایلوخانی در تنیس روی میز و شیوا بختیاری در تیراندازی با کمان.
این ترکیب اگرچه نشان‌دهنده رشد حضور زنان همدانی در ورزش قهرمانی است اما از منظر دیگری یک هشدار جدی نیز محسوب می‌شود؛ چرا که ورزش استان همدان در دهه‌های گذشته همواره به داشتن ورزشکاران مرد مدال‌آور در رشته‌هایی همچون کشتی، قایقرانی، ووشو، کبدی و سایر رشته‌های رزمی و انفرادی شناخته می‌شد.
اکنون برای نخستین بار طی دست‌کم ۲ دهه اخیر، همدان در بازی‌های آسیایی هیچ نماینده مردی نداشت؛ اتفاقی که نمی‌توان آن را تنها یک نتیجه مقطعی یا حاصل شرایط یک دوره مسابقات دانست، باید آن را نشانه‌ای از تغییر در ساختار ورزش قهرمانی استان و ضرورت بازنگری جدی در سیاست‌های استعدادیابی، پرورش قهرمان و حمایت از ورزشکاران دانست.
کیمیا زارعی؛ یک نفر برای همه ورزش همدان
اگر قرار باشد یک نام به عنوان نماد ورزش همدان در بازی‌های آسیایی ناگویا ثبت شود، بدون تردید آن نام «کیمیا زارعی» است. بانوی رویینگ‌کار همدانی که سال‌ها در اردوهای تیم ملی حضور داشته و مسیر دشوار ورزش قهرمانی را طی کرده است، در ناگویا انتظارات را برآورده کرد و به یکی از موفق‌ترین ورزشکاران کاروان ایران تبدیل شد.
زارعی به همراه زینب نوروزی در رویینگ دونفره سبک وزن موفق به کسب مدال طلا شد و در رقابت‌های دونفره سنگین وزن نیز مدال نقره را به دست آورد تا نام این زوج قایقرانی در میان پرافتخارترین ورزشکاران کاروان ایران در بازی‌های آسیایی ناگویا قرار بگیرد.
این موفقیت برای ورزش همدان از اهمیت مضاعفی برخوردار است؛ چرا که زارعی در عمل بار مدال‌آوری استان را به تنهایی بر دوش کشید و در شرایطی که سه نماینده دیگر همدان نتوانستند به سکوی آسیایی برسند، پرچم ورزش استان را در مهم‌ترین رویداد ورزشی قاره بالا نگه داشت.
موفقیت زارعی البته اتفاقی نیست. این ورزشکار سال‌ها در اردوهای ملی حضور داشته، تجربه رقابت‌های بین‌المللی را به دست آورده و برای رسیدن به چنین جایگاهی مسیر طولانی و دشواری را پشت سر گذاشته است.
عملکرد او نشان داد که اگر ورزشکار مستعد در رشته‌ای مدال‌آور شناسایی شود و سال‌ها تحت حمایت و برنامه‌ریزی قرار بگیرد، می‌تواند از ظرفیت‌های ورزش همدان فراتر رفته و حتی به یکی از چهره‌های اصلی ورزش ایران تبدیل شود.
اهمیت این موفقیت زمانی بیشتر می‌شود که بدانیم زارعی اکنون می‌تواند یکی از مهم‌ترین امیدهای ورزش همدان برای حضور در بازی‌های المپیک ۲۰۲۸ لس‌آنجلس نیز باشد.
اگر روند آماده‌سازی او بدون وقفه ادامه پیدا کند و حمایت‌های لازم از این قهرمان صورت بگیرد، این احتمال وجود دارد که زارعی بتواند سهمیه المپیک را برای استان به ارمغان بیاورد؛ اتفاقی که برای ورزش همدان پس از سال‌ها می‌تواند یک دستاورد بزرگ باشد.
اما موفقیت زارعی نباید باعث شود مشکلات ساختاری ورزش استان نادیده گرفته شود. باید از موفقیت او به عنوان یک الگوی موفق برای توسعه رشته‌های مدال‌آور استفاده کرد.
زنان جلوتر از مردان؛ اتفاقی که باید جدی گرفته شود
یکی از مهم‌ترین پیام‌های بازی‌های آسیایی ناگویا برای ورزش همدان، تغییر محسوس در ترکیب ورزشکاران اعزامی استان است. چهار ورزشکار همدانی حاضر در این بازی‌ها زن بودند و در مقابل، سهم مردان استان به صفر رسید. این اتفاق در شرایطی رخ داده که همدان در دوره‌های گذشته بازی‌های آسیایی سابقه قابل توجهی در بخش مردان داشته است.
در بازی‌های آسیایی گوانگژو ۲۰۱۰، جمال میرزایی و صادق گودرزی در کشتی موفق به کسب ۲ مدال طلا برای همدان شدند.
در بازی‌های آسیایی اینچئون ۲۰۱۴، میثم مصطفی جوکار در وزن ۸۴ کیلوگرم کشتی آزاد به مدال طلا رسید.
در بازی‌های آسیایی جاکارتا نیز حمید میرزایی نادر در کبدی مدال طلا و فرود ظفری در رشته ووشو مدال نقره کسب کردند.
در دوره گذشته بازی‌های آسیایی در هانگژو نیز محمدرضا کبودرآهنگی و میلاد جباری در ترکیب تیم ملی کبدی ایران به مدال نقره رسیدند.
این کارنامه نشان می‌دهد که بخش مردان ورزش همدان در دوره‌های گذشته یکی از پایه‌های اصلی مدال‌آوری استان در بازی‌های آسیایی بوده است. اما اکنون این بخش با خلأ جدی مواجه شده است. حتی محمدرضا کبودرآهنگی و میلاد جباری که در دوره گذشته بازی‌های آسیایی مدال نقره گرفته بودند، در آخرین مراحل از ترکیب تیم ملی کبدی برای ناگویا کنار گذاشته شدند تا همدان بدون نماینده مرد راهی این رویداد شود.
بنابراین نمی‌توان از کنار این اتفاق به سادگی گذشت. اینکه زنان استان در ورزش قهرمانی حضور پررنگ‌تری پیدا کرده‌اند، اتفاقی مثبت و ارزشمند است، اما این موضوع نباید به قیمت عقب‌نشینی بخش مردان تمام شود.
مدیریت ورزش استان باید بتواند همزمان با تقویت ورزش زنان، مسیر بازگشت ورزشکاران مرد به سطح اول ورزش کشور و آسیا را نیز هموار کند.
از گوانگژو تا ناگویا؛ فاصله‌ای که باید بررسی شود
نگاهی به نتایج ورزشکاران همدانی در چند دوره اخیر بازی‌های آسیایی، تصویری روشن از تغییر وضعیت ورزش استان ارائه می‌دهد. گوانگژو برای همدان با دو مدال طلای کشتی همراه بود. چهار سال بعد در اینچئون نیز یک مدال طلای دیگر در کشتی به دست آمد. در جاکارتا، مدال طلای حمید میرزایی نادر در کبدی و نقره فرود ظفری در ووشو امیدها را برای تداوم حضور ورزشکاران همدانی در سطح اول آسیا زنده نگه داشت.
در هانگژو نیز کبدی ایران با حضور دو ورزشکار همدانی به مدال نقره رسید. اما در ناگویا، وضعیت به طور کامل متفاوت بود. نه تنها مدال‌آوری مردان همدان متوقف شد، بلکه هیچ ورزشکار مردی از استان در این رقابت‌ها حضور نداشت.
از این منظر، می‌توان بازی‌های ناگویا را یکی از ضعیف‌ترین دوره‌های حضور ورزش همدان در بازی‌های آسیایی طی سال‌های اخیر دانست؛ البته با این تفاوت مهم که در همین دوره، یک ورزشکار همدانی به تنهایی موفق شد دو مدال ارزشمند کسب کند. در سطح فردی، عملکرد کیمیا زارعی یک موفقیت بزرگ بود، اما در سطح ساختاری، تعداد پایین نمایندگان استان و حذف کامل مردان از کاروان، یک هشدار جدی محسوب می‌شود.
بربط و مدالی که از دست رفت
در میان چهار نماینده همدان، مریم بربط یکی از جدی‌ترین امیدهای استان برای کسب مدال بود. جودوی همدان طی سال‌های گذشته یکی از رشته‌های فعال استان بوده و بربط نیز به عنوان یکی از چهره‌های شاخص این رشته، با سابقه حضور در رقابت‌های بین‌المللی راهی ناگویا شد.
رقابت در جودو در سطح بازی‌های آسیایی آسان نیست؛ چرا که کشورهای صاحب‌نام شرق آسیا و سایر قدرت‌های قاره در این رشته سرمایه‌گذاری جدی دارند.
بربط اما شروع خوبی داشت. او در نخستین مبارزات خود برابر حریفانی از مغولستان و چین به پیروزی رسید و توانست خود را به جمع مدعیان برساند. این روند امیدها را برای کسب مدال افزایش داد، اما در مرحله نیمه‌نهایی برابر حریف ژاپنی شکست خورد.
با این حال، مشکل اصلی برای بربط در همین مسابقه رقم خورد؛ چرا که از ناحیه دست چپ دچار آسیب‌دیدگی شد و این مصدومیت شرایط او را برای مسابقه رده‌بندی دشوار کرد.
بربط در دیدار کسب مدال برنز نیز نتوانست به پیروزی برسد و در نهایت با قرار گرفتن در جایگاه پنجم به کار خود پایان داد.
پنجم شدن در بازی‌های آسیایی نتیجه‌ای قابل احترام است، اما برای ورزش همدان که به دنبال یک مدال دیگر بود، این نتیجه یادآور فاصله اندک میان موفقیت و ناکامی در ورزش قهرمانی است.
شاید اگر بربط با آسیب‌دیدگی مواجه نمی‌شد، داستان متفاوتی برای او و ورزش همدان رقم می‌خورد.
ستایش و تجربه‌ای برای آینده
ستایش ایلوخانی دیگر نماینده همدان در ناگوگویا بود؛ ورزشکاری جوان که حضورش در جمع بهترین‌های آسیا خود یک دستاورد مهم محسوب می‌شود. تنیس روی میز آسیا تحت سلطه قدرت‌های بزرگی همچون چین، ژاپن، کره جنوبی و سایر کشورهای شرق قاره قرار دارد و انتظار کسب مدال از یک ورزشکار جوان ایرانی در چنین شرایطی واقع‌بینانه نبود.
با این حال، حضور ایلوخانی در سه بخش مسابقات فرصت بزرگی برای کسب تجربه بین‌المللی بود. او در بخش دوبل زنان و میکس دوبل در ترکیب تیم ملی ایران حضور داشت، اما در نخستین مسابقات از گردونه رقابت‌ها کنار رفت. در بخش انفرادی اما شرایط متفاوت بود.
ایلوخانی در دیدار نخست در شرایطی که از حریف اندونزیایی خود عقب افتاده بود، بازگشتی تماشایی داشت و توانست با جبران اختلاف امتیاز، مسابقه را به سود خود تمام کند.
این پیروزی نشان داد که این ورزشکار از نظر روحی و فنی ظرفیت حضور در رقابت‌های بزرگ را دارد. اما در مرحله یک‌شانزدهم نهایی با حریفی از ژاپن مواجه شد؛ ورزشکاری در سطح بالای رنکینگ جهانی که عبور از او برای ایلوخانی جوان کار بسیار دشواری بود.
شکست برابر این حریف پایان کار ایلوخانی در ناگویا بود، اما تجربه حضور در چنین سطحی می‌تواند سرمایه‌ای برای آینده او باشد.
اگر این تجربه با برنامه‌ریزی درست، حضور مستمر در اردوهای ملی و شرکت در تورنمنت‌های بین‌المللی تکمیل شود، ایلوخانی می‌تواند در سال‌های آینده یکی از چهره‌های اصلی تنیس روی میز زنان ایران باشد.
بختیاری و واقعیتی درباره رشته‌های مدال‌آور
شیوا بختیاری نیز چهارمین نماینده همدان در ناگویا بود که در رشته تیراندازی با کمان در ترکیب تیم ملی زنان ایران حضور داشت. تیراندازی با کمان از جمله رشته‌هایی است که ظرفیت مدال‌آوری بالایی دارد و کشورهای مختلف آسیایی سرمایه‌گذاری قابل توجهی در آن انجام داده‌اند.
بختیاری در ناگویا نتوانست آن‌گونه که انتظار می‌رفت ظاهر شود و در همان مراحل ابتدایی از ادامه مسابقات بازماند. نتیجه او نشان می‌دهد که تنها حضور یک ورزشکار در ترکیب تیم ملی برای رسیدن به مدال کافی نیست. ورزشکار باید در سال‌های منتهی به بازی‌های آسیایی، برنامه تمرینی مستمر، امکانات تخصصی، اردوهای باکیفیت و حضور در مسابقات بین‌المللی داشته باشد.
در رشته‌هایی مانند تیراندازی با کمان، کوچک‌ترین اختلاف در کیفیت تجهیزات، مربیگری، تجربه مسابقه و آمادگی ذهنی می‌تواند سرنوشت یک ورزشکار را تغییر دهد.
همدان از نظر استعداد در این رشته ظرفیت مناسبی دارد و باید از هم‌اکنون برای ساختن نسل بعدی ورزشکاران این رشته اقدام شود.
شاید مهم‌ترین پرسش پس از پایان بازی‌های آسیایی ناگویا این باشد که چرا استانی با سابقه‌ای طولانی در کشتی، ووشو، کبدی و رشته‌های رزمی، این بار هیچ ورزشکار مردی در کاروان آسیایی نداشت؟ پاسخ این پرسش را نمی‌توان در یک عامل خلاصه کرد.
کاهش منابع مالی، تغییر اولویت‌های خانواده‌ها، دشواری مسیر قهرمانی، مهاجرت استعدادها به استان‌های دیگر، کمبود حمایت از ورزشکاران نخبه، مشکلات مربوط به اسپانسرینگ و نبود برنامه بلندمدت برای پرورش قهرمان، از جمله عواملی است که می‌تواند در این روند اثرگذار باشد.
ورزش قهرمانی امروز بدون حمایت مالی و برنامه علمی تقریبا غیرممکن است.
ورزشکاری که قرار است در سطح آسیا رقابت کند، باید سال‌ها تمرین کند، اردو برود، تجهیزات مناسب داشته باشد، مسابقه بین‌المللی تجربه کند و از نظر تغذیه، پزشکی، روان‌شناسی و بدنسازی نیز تحت حمایت باشد.
اگر چنین چرخه‌ای در استان شکل نگیرد، طبیعی است که استعدادهای موجود در نهایت یا از ورزش حرفه‌ای فاصله بگیرند یا برای ادامه مسیر به استان‌ها و باشگاه‌های برخوردارتر مهاجرت کنند.
کبدی؛ هشداری که نباید نادیده گرفته شود
کبدی یکی از رشته‌هایی است که همدان در آن طی سال‌های اخیر نمایندگان موفقی داشته است. محمدرضا کبودرآهنگی و میلاد جباری در بازی‌های آسیایی هانگژو موفق به کسب مدال نقره شدند و انتظار می‌رفت حضور آنها در دوره بعد نیز تداوم داشته باشد.
اما کنار گذاشته شدن این دو ورزشکار از ترکیب نهایی تیم ملی کبدی، در نهایت به حذف کامل همدان از بخش مردان بازی‌های آسیایی ناگویا منجر شد. این اتفاق باید برای مدیران ورزش استان یک درس مهم داشته باشد. ورزشکار زمانی می‌تواند جایگاه خود را در تیم ملی حفظ کند که پشت سر او یک جریان مستمر از رقابت، تمرین و پشتیبانی وجود داشته باشد.
نمی‌توان انتظار داشت ورزشکاری پس از کسب مدال آسیایی بدون حمایت و برنامه‌ریزی مناسب، چهار سال بعد نیز همان جایگاه را حفظ کند. بنابراین لازم است برای ورزشکاران مستعد همدان در رشته‌های تیمی، مسیر رشد از رده‌های پایه تا تیم ملی تعریف شود. همدان هنوز ظرفیت قهرمان‌سازی دارد و با وجود همه نگرانی‌ها، وضعیت ورزش استان را نباید ناامیدکننده توصیف کرد.
موفقیت کیمیا زارعی بهترین نمونه برای اثبات این ادعاست. رویینگ، قایقرانی، تیراندازی، کشتی، ووشو، کاراته و کبدی از جمله رشته‌هایی هستند که می‌توانند در سال‌های آینده برای همدان مدال‌آور باشند.
در رشته رویینگ، وجود استعدادهای مستعد و تجربه موفق زارعی یک مزیت بزرگ برای استان است. اگر زیرساخت‌های آبی و تمرینی، تجهیزات تخصصی و استعدادیابی در این رشته تقویت شود، همدان می‌تواند به یکی از قطب‌های رویینگ کشور تبدیل شود. ظرفیت سد اکباتان و سایر امکانات موجود در استان نیز می‌تواند در این مسیر مورد استفاده قرار گیرد.
تجربه زارعی نشان داده است که سرمایه‌گذاری در رویینگ می‌تواند بازده قابل توجهی داشته باشد.
بازگشت به کشتی؛ از گذشته درس بگیریم
کشتی همچنان یکی از مهم‌ترین رشته‌های مدال‌آور برای همدان است. نام‌هایی همچون جمال میرزایی، صادق گودرزی و میثم مصطفی جوکار بخشی از تاریخ ورزش استان در بازی‌های آسیایی هستند. این گذشته نشان می‌دهد که استعداد کشتی در همدان وجود داشته و هنوز نیز می‌تواند وجود داشته باشد.
مشکل اصلی، ایجاد زنجیره‌ای پایدار از کشتی پایه تا قهرمانی آسیا و جهان است. باشگاه‌ها، هیات‌های ورزشی، آموزش و پرورش و اداره ورزش و جوانان باید در این مسیر هماهنگ عمل کنند. اگر استعدادهای کشتی از سنین پایین شناسایی و تا سطح ملی همراهی شوند، همدان می‌تواند بار دیگر به جمع استان‌های مدال‌آور این رشته بازگردد.
ووشو نیز از رشته‌هایی است که همدان سابقه مدال‌آوری آسیایی در آن دارد. مدال نقره فرود ظفری در بازی‌های آسیایی جاکارتا نشان داد که ورزشکاران همدانی می‌توانند در سطح اول آسیا با حریفان قدرتمند رقابت کنند.
کاراته نیز از ظرفیت‌های دیگر استان است. وجود ورزشکاران مستعد در شهرهایی مانند کبودراهنگ و سایر نقاط استان نشان می‌دهد که برای این رشته نیز می‌توان برنامه‌ریزی بلندمدت داشت. اما نکته کلیدی این است که نباید تنها پس از ظهور یک قهرمان، به فکر حمایت از او افتاد. قهرمان محصول یک فرآیند چندساله است و باید از رده نونهالان و نوجوانان برای حضور در بازی‌های آسیایی و المپیک آینده برنامه داشت.
بازی‌های آسیایی ۲۰۳۰؛ چهار سال فرصت برای جبران
بازی‌های آسیایی هر چهار سال یک بار برگزار می‌شود و این فاصله زمانی برای ورزش همدان هم تهدید است و هم فرصت. بیست‌ویکمین دوره بازی‌های آسیایی طبق برنامه در سال ۲۰۳۰ در دوحه قطر برگزار خواهد شد. چهار سال زمان کمی نیست. اما اگر قرار باشد چهار سال دیگر نیز ورزش استان با همین رویکرد فعلی وارد بازی‌های آسیایی شود، نمی‌توان انتظار تغییر چشمگیر داشت.
برنامه‌ریزی برای دوحه باید از همین امروز آغاز شود. نخست باید فهرستی از استعدادهای ۱۵ تا ۲۰ ساله استان در رشته‌های مدال‌آور تهیه شود. سپس برای هر رشته، مسیر مشخصی از مسابقات استانی تا کشوری، اردوهای ملی و رقابت‌های بین‌المللی تعریف شود.
ورزشکاران مستعد باید حمایت مالی مشخص داشته باشند و مربیان آنها نیز از حمایت لازم برخوردار شوند. همچنین باید شاخص مشخصی برای ارزیابی عملکرد هیات‌های ورزشی تعیین شود؛ اینکه هر هیات طی چهار سال چند ورزشکار به تیم ملی معرفی کرده و چه تعداد از آنها به سطح آسیایی رسیده‌اند.
هدف نباید فقط حضور باشد؛ یکی از مشکلات ورزش قهرمانی این است که گاهی حضور در مسابقات به عنوان هدف نهایی در نظر گرفته می‌شود. ورزشکار باید برای رقابت، پیشرفت و مدال‌آوری آماده شود.
البته در برخی رشته‌ها مانند تنیس روی میز یا تیراندازی با کمان، حضور یک ورزشکار جوان در سطح آسیا خود دستاورد مهمی است؛ اما این حضور باید بخشی از یک مسیر باشد. ستایش ایلوخانی می‌تواند نمونه‌ای از همین مسیر باشد. حضور او در ناگویا نباید پایان کار باشد، بلکه باید آغاز دوره‌ای جدید برای حضور مستمر در مسابقات بین‌المللی باشد.
مریم بربط نیز با توجه به رسیدن به مرحله نیمه‌نهایی نشان داد فاصله او با سکوی آسیا زیاد نیست. اگر مصدومیت و جزئیات دیگر را کنار بگذاریم، حضور او در جمع چهار نفر برتر نشان می‌دهد که ظرفیت مدال‌آوری در جودوی همدان وجود دارد.
نسخه نجات ورزش همدان؛ سرمایه‌گذاری هدفمند
ورزش همدان برای بازگشت به جمع استان‌های مدال‌آور نیازمند سرمایه‌گذاری هدفمند است، نه تنها افزایش هزینه. باید مشخص شود کدام رشته‌ها ظرفیت واقعی مدال‌آوری دارند. در چنین شرایطی می‌توان روی رشته‌هایی مانند رویینگ، قایقرانی، تیراندازی با کمان، کشتی، ووشو و کاراته سرمایه‌گذاری بیشتری انجام داد.
در کنار آن، کبدی نیز باید به عنوان یک رشته تیمی مهم مورد توجه قرار گیرد. همدان استعدادهای خوبی در این رشته دارد و تجربه مدال نقره هانگژو نیز نشان داده است که این ظرفیت واقعی است. حمایت از باشگاه‌ها نیز در این میان اهمیت فراوانی دارد.
نبود حامی مالی در ورزش استان یکی از مشکلاتی است که در سال‌های اخیر بارها خود را نشان داده است. وقتی تیم‌ها و ورزشکاران به دلیل مشکلات مالی از حضور در لیگ‌های کشوری کنار می‌روند، طبیعی است که چند سال بعد خروجی آن را در تیم‌های ملی و بازی‌های آسیایی ببینیم.
لیگ‌های کشوری در واقع بخشی از زنجیره تولید قهرمان هستند. اگر این زنجیره قطع شود، نباید انتظار داشت ورزشکار ناگهان در سطح آسیا ظاهر شود.
در میان همه اتفاقات ناگویا، شاید مهم‌ترین پیام برای ورزش همدان این باشد که یک ورزشکار می‌تواند مسیر یک رشته را تغییر دهد. کیمیا زارعی اکنون فقط یک قهرمان نیست؛ او می‌تواند الگوی نسل جدید دختران همدانی باشد. دختری که سال‌ها در اردوهای ملی تمرین کرد، در مسابقات بین‌المللی تجربه اندوخت و سرانجام در بازی‌های آسیایی دو مدال گرفت.
اگر مسوولان ورزش استان از این ظرفیت استفاده کنند، موفقیت زارعی می‌تواند به افزایش استقبال نوجوانان از رشته‌هایی مانند رویینگ و قایقرانی منجر شود. حتی می‌توان برای او نقش سفیر استعدادیابی این رشته در استان تعریف کرد تا تجربه و انگیزه‌اش به نسل جدید منتقل شود. البته مهم‌تر از همه، حفظ خود قهرمان است. مسیر رسیدن از بازی‌های آسیایی به المپیک بسیار دشوار است و زارعی برای رسیدن به لس‌آنجلس ۲۰۲۸ به حمایت مستمر نیاز دارد. اگر این حمایت در میانه مسیر متوقف شود، یکی از مهم‌ترین فرصت‌های ورزش همدان از دست خواهد رفت.
رهاورد:
بازی‌های آسیایی ناگویا برای همدان به پایان رسیده است، اما پیام‌های آن تازه آغاز شده‌اند. یک قهرمان ۲ مدال گرفته، سه ورزشکار تجربه آسیایی به دست آورده‌اند، یک ورزشکار تا آستانه مدال پیش رفته و در مقابل، بخش مردان استان برای نخستین بار در سال‌های اخیر بدون نماینده مانده است. این تصویر باید در اتاق‌های تصمیم‌گیری ورزش همدان جدی گرفته شود.
نمی‌توان تنها به مدال‌های کیمیا زارعی دل خوش کرد و از کاهش حضور مردان چشم پوشید. همچنین نباید عملکرد سایر ورزشکاران را تنها با معیار مدال سنجید؛ چرا که ستایش ایلوخانی و دیگر ورزشکاران جوان استان با حضور در چنین سطحی تجربه ارزشمندی کسب کرده‌اند که می‌تواند در سال‌های آینده به موفقیت تبدیل شود. اما شرط آن، برنامه‌ریزی است.
ورزش همدان برای دوحه ۲۰۳۰ نباید از سال ۲۰۲۹ یا ۲۰۲۸ آغاز به کار کند. چهار سال آینده باید به چهار سال ساختن قهرمان تبدیل شود. قهرمانانی که امروز در سالن‌های کوچک، زمین‌های ورزشی، باشگاه‌های محلی، پیست‌ها و استخرها تمرین می‌کنند، ممکن است چهار سال دیگر نمایندگان همدان در بزرگترین رویداد ورزشی قاره باشند.
اگر امروز آنها دیده نشوند، فردا شاید دیگر فرصتی برای جبران وجود نداشته باشد. ضرورت تغییر نگاه از «قهرمان‌محوری» به «قهرمان‌سازی». یکی از درس‌های مهم ناگویا برای ورزش همدان، ضرورت عبور از نگاه قهرمان‌محور و حرکت به سمت قهرمان‌سازی است.
در نگاه قهرمان‌محور، زمانی که یک ورزشکار به تیم ملی می‌رسد، همه امکانات برای موفقیت او بسیج می‌شود. اما در نگاه قهرمان‌ساز، از سال‌ها قبل برای ساختن چندین ورزشکار در هر رشته برنامه‌ریزی می‌شود. ورزش همدان امروز به چنین تغییری نیاز دارد.
نباید همه امید استان در یک رشته یا یک ورزشکار خلاصه شود. این همان نقطه‌ای است که نقش هیات‌های ورزشی، مربیان، باشگاه‌ها، آموزش و پرورش، دانشگاه‌ها، بخش خصوصی و اداره ورزش و جوانان اهمیت پیدا می‌کند.
اگر برنامه‌ریزی از همین امروز آغاز شود، می‌توان انتظار داشت که کاروان همدان در بازی‌های آسیایی ۲۰۳۰ بسیار متفاوت باشد. هدف می‌تواند افزایش تعداد سهمیه‌های آسیایی، بازگشت ورزشکاران مرد به ترکیب کاروان، افزایش تعداد رشته‌های اعزامی و در نهایت افزایش تعداد مدال‌های استان باشد.
در رشته‌های انفرادی باید روی استعدادهای نوجوان و جوان سرمایه‌گذاری شود و در رشته‌های تیمی نیز بازیکنان مستعد از هم‌اکنون در مسیر تیم‌های ملی قرار گیرند. اگر چنین اتفاقی رخ دهد، بازی‌های آسیایی دوحه می‌تواند به صحنه بازگشت ورزش همدان تبدیل شود. در غیر این صورت، ممکن است ناگویا تنها یک هشدار در کارنامه ورزش استان باقی بماند.
بازی‌های آسیایی ناگویا نشان داد که ورزش همدان هنوز قهرمان دارد، اما برای داشتن یک کاروان قدرتمند، بیش از قهرمان به «برنامه» نیاز دارد؛ برنامه‌ای که از امروز آغاز شود و هدف آن نه فقط حضور در دوحه، بلکه بازگشت همدان به جایگاه واقعی خود در ورزش ایران و آسیا باشد. تجربه نشان می‌دهد اگر استعدادهای همدان به‌موقع شناسایی، حمایت و هدایت شوند، هنوز می‌توان از این استان قهرمانان بزرگی در سطح آسیا و المپیک ساخت.