کامیون چوب‌کش پاسیفیک P510 در نیوزیلند با نصب یک پیشرانه ۱۴.۶ لیتری دیزلی دوم روی تریلر، قدرت ۹۰۰ اسب بخاری برای حمل بارهای فوق‌سنگین در جنگل‌ها داشت.

ضرب‌المثل قدیمی «نیاز مادر اختراع است» در مورد کشنده افسانه‌ای پاسیفیک P510 که در اواخر قرن بیستم برای حمل الوار در نیوزیلند ساخته شد، به معنای واقعی کلمه صدق می‌کند. کامیون‌های باری در این منطقه تحت سخت‌ترین شرایط کاری قرار دارند و گاهی مجبورند سه یا حتی چهار تریلر را به‌صورت هم‌زمان بکشند. انجام چنین مأموریتی نیازمند قدرتی فراتر از تصور است و ازآنجاکه کاپوت این کامیون فضای کافی برای جا دادن دومین پیشرانه دیزلی کاترپیلار را نداشت، مهندسان چاره‌ای جز نصب موتور دوم روی تریلر اول ندیدند. این ترکیب شگفت‌انگیز در جنگل ایالتی کاینگاروآ فعالیت می‌کرد. این منطقه که زمانی زمین بایر آتش‌فشانی بود، در دهه‌های ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰ برای کاشت درختان کاج و صنوبر تغییر کاربری داد و با مساحتی نزدیک به ۲,۸۵۰ کیلومترمربع، بزرگ‌ترین جنگل مصنوعی نیوزیلند به شمار می‌رود که حجم عظیمی از تولیدات تجاری چوب را تأمین می‌کند. خانواده مگی که شرکت حمل‌ونقل ماراتن تراکینگ را اداره می‌کردند، سفارش ساخت این کشنده منحصربه‌فرد را برای کار در همین جنگل ثبت کردند.

دو پیشرانه ۱۴.۶ لیتری کاترپیلار

در سینه کشنده اصلی یک پیشرانه ۱۴.۶ لیتری شش سیلندر خطی توربوشارژ کاترپیلار 3406B قرار داشت و در میان محورهای تریلر جلو نیز یک پیشرانه هم‌حجم کاترپیلار 3406A توربوشارژ نصب شده بود که درمجموع قدرتی حدود ۹۰۰ اسب بخار را فراهم می‌کردند. هر دو پیشرانه به گیربکس‌های اتوماتیک مجزای آلیسون متصل بودند و از فناوری BrakeSaver کاترپیلار بهره می‌بردند؛ سیستمی که درواقع یک ترمز توربین روغنی است و با پمپاژ روغن موتور به درون مجموعه‌ای چرخان میان فلایویل و کلاچ، سرعت چرخش میل‌لنگ را کاهش می‌دهد. یکی از رانندگان و همکاران سابق خانواده مگی در اوایل دهه ۱۹۹۰، جزئیات فنی جالبی از چالش‌های ساخت و کار با این هیولا را فاش کرده است. ستون‌های نگه‌دارنده الوار در این تریلر به‌صورت فنری طراحی شده بودند تا هنگام بارگیری توسط لودر، به سمت داخل خم شوند و پس از قرار گرفتن تنه درختان در جای خود، به‌طور خودکار به حالت اولیه بازگردند.

در ابتدا، دیفرانسیل‌های مریتو راکول نتوانستند وزن سرسام‌آور بار را تحمل کنند و ازآنجاکه امکان تهیه دیفرانسیل‌های رنو وجود نداشت، سازندگان سرانجام یک جفت دیفرانسیل مرسدس بنز با توپی‌های کاهنده سیاره‌ای را روی تریلر اول نصب کردند. مشکل بزرگ دیگر در روزهای نخست، ورود گردوغبار شدید جنگل به پیشرانه دوم بود که حتی به نابودی موتور اولیه منجر شد اما با انتقال ورودی‌های هوا به پشت کابین و بالای شاسی فرعی کامیون، این معضل برطرف شد. علاوه بر این، هر دو پیشرانه دارای پدال گاز مجزا در کابین بودند و به لطف هماهنگی گیربکس‌های آلیسون و ریتاردرهای آن‌ها، توانایی کنترل سرعت و ترمزگیری این قطار جاده‌ای در سراشیبی‌های تند بدون نیاز به لمس پدال ترمز، در حد ترسناکی مؤثر و قدرتمند بود. متأسفانه با وجود اینکه خود کشنده اصلی اخیراً به لنس مگی هدیه داده شده و در حال بازسازی است، احتمال می‌رود تریلر موتورداری که قلب دوم این مجموعه بود، سال‌ها پیش به‌عنوان آهن‌قراضه برش خورده و از بین رفته باشد.

اصالت مکانیکی پاسیفیک P510

ایده تریلرهای دارای نیروی محرکه مستقل تنها به این کامیون محدود نمی‌شود؛ برای مثال، شرکت فریت‌لاینر در دهه ۱۹۶۰ نمونه آزمایشی پاور دالی را با یک پیشرانه V6 کامینز برای کمک در سربالایی‌های تند آزمایش کرد که هرگز به تولید انبوه نرسید. در سال‌های اخیر نیز تریلرهای خودران دوباره موردتوجه قرار گرفته‌اند اما تمامی نمونه‌های امروزی به قوای محرکه برقی و موتورهای درون‌چرخ متکی هستند. بااین‌حال، پاسیفیک P510 قرمزرنگ با اگزوز قطوری که از کنار شاسی تریلر بیرون زده و میل‌گاردانی که نیرو را مستقیماً به محورهای عقب منتقل می‌کند، شخصیتی کاملاً متفاوت از نمونه‌های برقی امروزی دارد. تماشای حرکت باصلابت این هیولای دوموتوره در مسیرهای دورافتاده جنگلی و تخلیه بار آن در کارخانه چوب‌بری، یادآور دورانی است که مهندسی مکانیک خالص بدون هیچ محدودیتی برای غلبه بر سخت‌ترین چالش‌های طبیعت به کار گرفته می‌شد.