طوفان و بارندگی، چادرهای آوارگان غزه را غرق آب کرده و خانواده‌ها را در جدال با سرما تنها گذاشته است.
به گزارش«آیه جوده»، خبرنگار تسنیم در نوار غزه، در غزه، معنای زیبای باران مدت‌هاست که از بین رفته است. دیگر باران، باران رحمت نیست، بلکه به صدای آژیر خطری تبدیل شده که از وقوع طوفانی خبر می‌دهد که به چادرهای آوارگان فلسطینی در ساحل این باریکه هجوم می‌آورد.
سه سال آوارگی و رنج، و خانواده‌هایی که هر زمستان، جز صبر و شکیبایی، هیچ پناهی ندارند و با ساده‌ترین امکانات و در سخت‌ترین شرایط، برای حفظ جان و بقای خود در برابر سرما و آب تلاش می‌کنند. با نخستین طوفان، راهروهای اردوگاه به دریاچه‌هایی از گل‌ولای روان تبدیل شدند. آب تنها به بیرون چادرها بسنده نکرد، بلکه به داخل آن‌ها نفوذ کرد و کف چادرها را فرا گرفت و تشک‌هایی را که تنها پناهشان برای خوابیدن بود، با خود برد.
در میان این همه رنج و آب‌گرفتگی، دخترکی با پلیور صورتی در میان حوضچه‌ای از آب ایستاده که او را احاطه کرده است. نمی‌دانم به چه چیزی فکر می‌کند، اما تنها چیزی که می‌دانم این است که او بسیار کوچک‌تر از آن است که چنین رنجی را تحمل کند.
«بثینه ابو ورده»، پیرزن 66 ساله فلسطینی که پس از تحمل آوارگی از اردوگاه جبالیا در شمال باریکه غزه راهی مناطق ساحلی شده و در جریان بارندگی سیل آسای اخیر همه دارایی اش حتی لباسهایش را از دست داده است به خبرنگار تسنیم می‌گوید: در آرامش خوابیده بودیم اما این آب از بالا روی سرمان می‌ریزد. نمی‌دانیم با این چادر غرق‌شده چه کنیم، با لباس‌ها و تشکی که روی آن می‌خوابم چه کنیم؟... من پیش از این، سه سال تمام دقیقاً کنار ساحل دریا زندگی کرده‌ام، اما در هیچ زمستانی چنین چیزی ندیده بودم. در سالهای قبل این‌طور غرق آب نشده بودیم و من به‌راحتی در همان‌جا می‌خوابیدم، دخترانم هم کنارم می‌خوابیدند؛ من شش دختر دارم.
این فاجعه تا طلوع آفتاب هم منتظر نماند و از همان ساعات اولیه صبح، اردوگاه به کارگاهی برای تلاش اجباری جهت بقا تبدیل شد؛ مردانی که با اشک و درماندگی، برای جلوگیری از آب‌گرفتگی، کانال‌های تخلیه آب حفر می‌کنند، مادری که تلاش می‌کند آب را از ورودی چادر فرسوده‌اش دور کند و در تلخ‌ترین صحنه، کودکان به کارگران نجات تبدیل شده‌اند و با قوطی‌های خالی شکلات تلاش می‌کنند آب را جابه‌جا کرده و از محل دور کنند؛ معصومیتی که برای مواجهه با واقعیتی بی‌رحم، آمادگی ندارد.
«رنا التلولی»، یکی دیگر از زنان مصیبت زده از باران‌های اخیر در ساحل غزه می‌گوید: دیروز اصلا نخوابیدم، باران روی سرم می‌بارید و چادرم غرق آب شد. وسایلم را جابه‌جا کردم و در نهایت کنار در ورودی خوابیدم. چادر روی سرم فرو ریخت و لباس‌هایم غرق آب شدند. این لباس‌ها را می‌بینید؟ کاملا خیس است، همه‌جا آب جمع شده است.»
«میساء ابوریاش» یکی دیگر از زنان غزه می گوید:از زمانی که سامانه بارندگی شروع شد، از شب تا همین حالا باران بر سرمان می‌بارد. حتی یک دقیقه هم نه خوابیده‌ایم و نه استراحت کرده‌ایم. آب از بالا روی سرمان جاری می‌شد و ما پتوها را جمع می‌کردیم. دیگر نه پتویی برای خوابیدن مانده، نه تشکی و نه هیچ چیز دیگری، همه‌چیز خیس و غرق آب شده است. انگار تمام آب خیابان وارد چادرمان شده است. همان طور که شاهد هستید آب تا زانوهایمان بالا آمده و همه‌جا پر از گل‌ولای و آب شده است.
زیر آسمانی ابری و در حالی که بارندگی همچنان ادامه دارد، این نبرد در سکوت ادامه پیدا می‌کند؛ آن هم در شرایطی که مادری لباس‌ها و وسایلی را که باران خیس کرده، پهن می‌کند تا خشک شوند و مادربزرگی داغ‌دیده با حسرت به آنچه از تکه‌های باقی‌مانده تشکش بر جای مانده، نگاه می‌کند.
در ساحل باریکه نوار غزه، روز دیگری بدون خواب و امنیت سپری می‌شود و سرمای واقعی، با تمام سنگینی‌اش، هنوز در آغاز راه است.