طرح مفهومی موستانگ ۲۰۲۸ با انتقال موتور V8 به عقب، سنت ماسل‌کار فورد را به ریشه‌های فراموش‌شده‌ی آن پیوند می‌دهد.

فورد هرگز یک موستانگ موتوروسط (Ford Mustang) تولید انبوه نداشته و خانواده‌ی ۶۲ ساله تا مدل‌های ۲۰۲۶ نیز همچنان به آرایش موتور جلو و محور عقب وفادار مانده است؛ همان فرمولی که این پونی‌کار از زمان عرضه در سال ۱۹۶۴ به کار می‌برد. شورولت در سال ۲۰۲۰ مسیر متفاوتی برگزید و موتور V8 کوروت C8 را پشت صندلی‌ها قرار داد، بی‌آنکه قیمت پایه از ۶۰ هزار دلار فراتر برود. فورد هم هیچ‌گاه با ساخت موستانگی موتوروسط به چنین حرکتی پاسخ نداد.

نکته‌ی جالب آنجاست که نام موستانگ، برخلاف تصور رایج، نخستین بار روی خودرویی با موتور جلو نقش نبست. به‌گزارش هات‌کارز، طراحان رسانه تصور کرده‌اند که بازگشت فورد به ایده‌ی اولیه در قالب موستانگ ۲۰۲۸ موتوروسط (2028 Ford Mustang) چه نتیجه‌ای خواهد داشت. حاصل کار مطالعه‌ای طراحی است که میان هویت سنتی یک ماسل‌کار و جسارت فنی یک سوپراسپرت پیوند برقرار می‌کند.

موستانگ نسل اول (Ford Mustang I) رودستری کوچک با بدنه‌ی آلومینیومی بود که فورد در سال ۱۹۶۲ ساخت و نخستین خودرو با نام موستانگ به‌شمار می‌رفت. موتور ۱٫۵ لیتری V4 و مجموعه‌ی انتقال قدرت ترنس‌اکسل آن از فورد تانوس آلمانی (Ford Taunus) گرفته شده بود و پشت صندلی‌ها قرار داشت تا چرخ‌های عقب را به حرکت درآورد. شاسی لوله‌ای، سیستم تعلیق مستقل و فاصله‌ی محوری ۲٫۲۹ متری نیز ساختاری شبیه خودروهای مسابقه‌ای اروپایی به آن می‌بخشید.

موتور V4 در تنظیم جاده‌ای فقط ۸۹ اسب‌بخار قدرت تولید می‌کرد، اما وزن کل خودرو کمتر از ۷۲۶ کیلوگرم بود. کارگاه مسابقه‌ای تروتمن و بارنز در کالور سیتی کالیفرنیا، طرح را ظرف حدود ۱۰۰ روز به نمونه‌ای قابل‌حرکت تبدیل کرد. دن گرنی در اکتبر ۱۹۶۲ و هم‌زمان با گرندپری ایالات متحده در واتکینز گلن پشت فرمان نشست و مقابل حدود ۴۰ هزار تماشاگر، سرعت خودرو را به بیش از ۱۶۱ کیلومتر بر ساعت رساند.

بااین‌حال، هگرتی گزارش داده که هنری فورد دوم یک ماه پیش‌تر طرح چهارسرنشین لی آیکوکا بر پایه‌ی فالکون را تأیید کرده بود. همان خودرو به موستانگ ۱۹۶۴ (1964 Ford Mustang) تبدیل شد و از رودستر پیشین فقط نام، نشان اسب در حال تاخت و نشانه‌ی طراحی ورودی هوای جانبی را به ارث برد. فضای لازم برای سرنشینان عقب، ایده‌ی موتوروسط موستانگ I را کنار زد و مسیر محصول نهایی را برای چندین دهه تغییر داد.

طرح اختصاصی هات‌کارز، موستانگ ۲۰۲۸ (2028 Ford Mustang) را با موتوری در همان محل نمونه‌ی نخست به تصویر می‌کشد. فورد هیچ محصولی با چنین مشخصاتی معرفی نکرده و طرح منتشرشده صرفا مطالعه‌ای طراحی از یک پونی‌کار فرضی برای رقابت مستقیم با کوروت محسوب می‌شود. انتقال موتور به پشت صندلی‌ها مهم‌ترین تغییر پیشنهادی به‌شمار می‌رود و تعریف سنتی موستانگ را به چالش می‌کشد.

در نمای جانبی، کابین بسیار جلوتر قرار گرفته و بخش عقب بدنه کشیده شده تا خودرو به‌جای یک فست‌بک، حالت سوپراسپرت پیدا کند. دماغه هنوز به موستانگ امروزی شباهت دارد و چراغ‌های LED سه‌خط، نشان اسب درون جلوپنجره‌ی مشبک و کاپوت دارای دریچه را حفظ می‌کند. ترکیب نشانه‌های آشنا با تناسبات موتوروسط، تضاد اصلی میان میراث ماسل‌کار و نوآوری جسورانه‌ی طرح را شکل می‌دهد.

نشان‌های 5.0 روی درها خبر از حضور موتور Coyote V8 در پشت صندلی‌ها می‌دهند. برای مقایسه، موستانگ GT امروزی (Ford Mustang GT) با موتور جلو ۴۸۰ اسب‌بخار قدرت دارد و با اگزوز فعال به ۴۸۶ اسب‌بخار می‌رسد. دارک هورس (Ford Mustang Dark Horse) نیز از نسخه‌ی اصلاح‌شده‌ی Coyote قدرت ۵۰۰ اسب‌بخار و گشتاور ۵۶۷ نیوتن‌متر استخراج می‌کند.

ورودی‌های هوای بزرگ پشت درها، هوای موردنیاز موتور نصب‌شده در میانه‌ی بدنه را تامین می‌کنند. شکل ورودی‌ها هم‌زمان ادای احترامی به ورودی جانبی موستانگ I است؛ جزئی ظریف که طرفداران جدی موستانگ فورا آن را تشخیص خواهند داد. چنین پیوندی اجازه می‌دهد معماری تازه کاملا بیگانه با تاریخ فورد به نظر نرسد.

در عقب، پوشش شیشه‌ای کرکره‌دار محفظه‌ی موتور را در معرض دید می‌گذارد و چراغ‌های سه‌خط به‌همراه نشان GT آن را قاب می‌گیرند. چهار خروجی اگزوز، دیفیوزر حجیم و بال عقب بلند نیز ظاهر خودرو را برای حضور در پیست آماده نشان می‌دهند. مجموعه‌ی عناصر عقب، فاصله‌ی بصری طرح مفهومی را با موستانگ فست‌بک سنتی بیشتر می‌کند.

کوروت C8 در سال ۲۰۲۰ ثابت کرد که یک خودروی اسپرت آمریکایی می‌تواند بدون برچسب قیمت سوپراسپرت‌ها به معماری موتوروسط مهاجرت کند. نسخه‌ی اولیه با ۴۹۵ اسب‌بخار قدرت، در کمتر از سه ثانیه از حالت سکون به سرعت حدود ۹۷ کیلومتر بر ساعت می‌رسید و قیمت پایه‌ی آن کمتر از ۶۰ هزار دلار بود. موفقیت رویکرد شورولت باعث می‌شود نبود یک رقیب موتوروسط از سوی فورد بیش از گذشته به چشم بیاید.

فورد پیش‌تر حرکت به‌سوی انتقال وزن بیشتر به عقب موستانگ را آغاز کرده است. موستانگ GTD با قدرت ۸۱۵ اسب‌بخار، نیرو را از طریق میل‌گاردان فیبرکربنی به ترنس‌اکسل هشت‌سرعته‌ی نصب‌شده در عقب می‌فرستد و به توزیع وزن نزدیک به ۵۰ به ۵۰ دست می‌یابد. موتور ۵٫۲ لیتری V8 سوپرشارژ آن همچنان در جلو قرار دارد؛ بنابراین GTD را باید گامی میانی دانست، نه یک خودروی موتوروسط واقعی.

صندلی‌های عقب همچنان بزرگ‌ترین مانع چنین تحولی هستند، زیرا تمام موستانگ‌های خانواده‌ی کنونی چهار سرنشین ظرفیت دارند. قرار دادن موتور V8 پشت راننده فضای ردیف عقب را از بین می‌برد؛ همان مصالحه‌ای که در سال ۱۹۶۲ به کنار گذاشته‌شدن موستانگ I انجامید. فورد قرار است در سال ۲۰۲۷ موستانگ کبرا را برای جای‌گرفتن میان دارک هورس و دارک هورس SC رونمایی کند، اما فعلا نباید منتظر پلتفرمی موتوروسط از سوی این برند ماند.

نظر شما درباره‌ی تبدیل موستانگ به خودرویی موتوروسط چیست؟