پژوهشگری امنیتی مدعی کشف قابلیت‌های ردیابی مبتنی بر هوش مصنوعی در تلویزیون‌های سامسونگ شده است، اما این ادعاها هنوز مستقلاً تأیید نشده‌اند.
فهرست مطالب
پژوهشگری امنیتی مدعی کشف قابلیت‌های ردیابی مبتنی‌بر هوش مصنوعی در تلویزیون‌های سامسونگ شده است، اما این ادعاها هنوز تأیید نشده‌اند.
به گزارش سرویس مانیتور تک‌ناک، این بررسی پس‌از آن آغاز شد که پژوهشگر متوجه شد تبلیغات نمایش‌داده‌شده در تلویزیون سامسونگی که در سال ۲۰۲۵ خریده بود، به شکل غیرمعمولی شخصی‌سازی شده‌اند.
او برای بررسی موضوع تلاش کرد میان‌افزار تلویزیون را مهندسی معکوس کند، اما رمزگذاری AES این فرایند را دشوار کرده بود. در نهایت، پژوهشگر مدعی شد با بهره‌برداری از آسیب‌پذیری‌هایی که پیش‌تر شناسایی نشده بودند، توانسته به دسترسی ریشه یا Root دستگاه دست پیدا کند.
به گزارش تامز هاردور، بررسی‌های بعدی ظاهراً مجموعه گسترده‌ای از قابلیت‌های نظارتی را آشکار کرده‌اند. این قابلیت‌ها شامل دسته‌بندی صداها، تشخیص محتوای نمایش‌داده‌شده روی صفحه، نقشه‌برداری از شبکه، سرویس‌های مرتبط با موقعیت مکانی و شناسه‌های تبلیغاتی مشترک میان دستگاه‌های مختلف می‌شوند.
نگران‌کننده‌تر اینکه این پژوهشگر مدعی شده یک شبکه عصبی کانولوشنی یا CNN مختص یک منطقه جغرافیایی را در تلویزیون شناسایی کرده است. به گفته او، این مدل هوش مصنوعی مستقیماً روی تلویزیون اجرا می‌شود و عادت‌های تماشای کاربران را تحلیل می‌کند. این فرایند ظاهراً شامل بررسی ویدئوهای تماشا‌شده، میزان پیشرفت پخش و تبلیغاتی است که کاربران از آن‌ها عبور می‌کنند.
پژوهشگر همچنین احتمال داده است که پردازش‌های گسترده در پس‌زمینه، یکی از دلایل واکنش کند تلویزیون‌های هوشمند امروزی باشد. با این حال، هنوز هیچ اندازه‌گیری عملکردی برای تأیید این فرضیه ارائه نشده است.
ادعای دسترسی به میکروفون دستگاه‌های متصل
یکی دیگر از ادعاهای بحث‌برانگیز به تلویزیون‌های سامسونگ فاقد میکروفون داخلی مربوط می‌شود. این پژوهشگر می‌گوید سیستم‌عامل تایزن می‌تواند میکروفون‌های موجود در دستگاه‌های متصل، از جمله ساندبارها و لوازم جانبی بلوتوثی را شناسایی کند. این قابلیت از نظر او ممکن است امکان جمع‌آوری صدا را حتی در تلویزیون‌هایی که میکروفون داخلی ندارند، فراهم کند.
با این حال، این ادعاها هنوز به‌طور مستقل تأیید نشده‌اند. شناسایی میکروفون موجود در یک دستگاه متصل نیز لزوماً به معنای دسترسی تلویزیون به آن بدون اجازه کاربر نیست.
در همین زمینه، شوان‌سون نگوین (Xuan-Son Nguyen)، مهندس شرکت هاجینگ‌فیس با نام کاربری ngxson در ایکس، آزمایش جداگانه‌ای انجام داده است. او با استفاده از دستگاه Flipper Zero مشاهده کرد که تلویزیون برای حدود پنج ثانیه میکروفون خود را فعال کرد و سپس آن را متوقف ساخت. در ادامه پایش نیز فعالیت دیگری مشاهده نشد.
نگوین تأکید کرد که نتایج این آزمایش قطعی نیستند، به‌ویژه از آن جهت که تلویزیون پیش‌تر دسترسی ریشه دریافت کرده بود و چندین تنظیمات آن نیز غیرفعال شده بودند.
تفاوت میان قابلیت‌های رسمی سامسونگ و نظارت احتمالی
باید میان قابلیت‌های مستندنشده‌ای که پژوهشگر مدعی کشف آن‌هاست و امکانات رسمی سامسونگ تفاوت قائل شد. این شرکت قابلیت‌های Pet Care و Family Care را به‌صورت عمومی معرفی کرده است. این امکانات از میکروفون برای تشخیص صداهایی مانند پارس سگ و گریه نوزاد استفاده می‌کنند.
همچنین، فناوری Automatic Content Recognition (ACR) سامسونگ می‌تواند محتوای درحال پخش را شناسایی کند و اطلاعات مربوط‌به سابقه تماشای کاربران را جمع‌آوری کند. بااین‌حال، سامسونگ اعلام کرده است که استفاده از این قابلیت به رضایت کاربر نیاز دارد و امکان غیرفعال‌کردن آن نیز وجود دارد.
ردیابی کاربران در تلویزیون‌های هوشمند پیش‌تر نیز توجه نهادهای نظارتی را به خود جلب کرده بود. در فوریه ۲۰۲۶، سامسونگ با دادستان کل ایالت تگزاس به توافق رسید. بر اساس این توافق، شرکت باید پیش‌از جمع‌آوری یا پردازش داده‌های مربوط‌به تماشای محتوای کاربران در تگزاس از طریق فناوری ACR، رضایت صریح آن‌ها را دریافت کند.
ادعای تعلیق حساب پژوهشگر در OpenAI
این بررسی همچنین به رویارویی غیرمنتظره‌ای با شرکت OpenAI منجر شد. پژوهشگر گزارش داد که پس‌از استفاده از ابزارهای این شرکت در جریان مهندسی معکوس، حساب کاربری او به‌دلیل ادعای «سوءاستفاده سایبری» (Cyber Abuse) تعلیق شده است.
او به این تصمیم اعتراض کرد و گفت از ابزارهای مذکور برای تحلیل محلی میان‌افزار استفاده کرده است، نه برای بهره‌برداری مخرب از آسیب‌پذیری‌ها. OpenAI تاکنون درباره جزئیات مشخص این تعلیق توضیح عمومی ارائه نکرده است.
درحال‌حاضر، یافته‌های این پژوهشگر مقدماتی هستند و گفته می‌شود او در حال آماده‌سازی گزارشی فنی و جامع درباره آن‌هاست. تا زمانی که شواهد دقیق و آزمایش‌های قابل تکرار منتشر نشوند، نباید وجود اجزای نرم‌افزاری مرتبط با پایش را به‌منزله اثبات ضبط مخفیانه صدا یا انتقال غیرمجاز داده‌ها در نظر گرفت.
با این حال، این جنجال پرسشی مهم را درباره تلویزیون‌های هوشمند امروزی مطرح می‌کند: تلویزیون‌ها تا چه اندازه باید اطلاعات مربوط به صاحبان خود را جمع‌آوری کنند، به‌ویژه زمانی که این اطلاعات می‌توانند برای نمایش تبلیغات هدفمند به کار گرفته شوند؟