چیزی که در نیمه اول بازی ایران و فلسطین مشخص شد، فاصله فنی بازیکنان دو تیم بود.
بعد از مدت‌ها تیم ملی را با شمایلی جدید درون زمین دیدیم. یک ترکیب تازه با جوان‌هایی که خیلی از آن‌ها لژیونر و تجربه بین‌المللی کافی دارند. آن‌ها که تشنه حضور در سطح ملی بودند و قابل پیش‌بینی بود که از این فرصت به راحتی نخواهند گذشت.
ایران بازی را با سیستم ۴-۲-۳-۱ آغاز کرد که نشان از احتیاط قلعه‌نویی برای غافلگیرنشدن داشت. روی کاغذ، فلسطین در فیفادی قبل ۵ گل به چین زده و بازیکنانش تجربه حضور در لیگ‌های معتبر اروپایی را داشتند. تیم ما هم که سرتا پا عوض شده بود و این احتیاط چندان غیرمنطقی نبود.
اما با گذشت ۱۰-۱۵ دقیقه از بازی، زمانی که محمد قربانی به قلب دفاع رفت تا در کنار نعمتی و حزباوی، ایران سه دفاعه بازی کند، مشخص شد که کادر فنی هم آن چیزی که از تلویزیون ما دیدیم را متوجه شده است! آزاد کردن آریا یوسفی در راست و جعفر سلمانی در چپ، همراه با جولان دادن حسین‌نژاد در مرکز زمین، با آن پای چپ هنرمند تنها یک هدف داشت و آن هم رسیدن به گل اول بود.
فاصله فنی بازیکنان درون زمین به حدی بود که فلسطین از همان دقیقه اول به لاک دفاعی رفت و در تمام طول مسابقه در نیمه اول، توپ درست و درمانی به نیمه زمین ما نیامد که بخواهیم بازیکن قرمزپوشی را به عنوان خطر یا تهدید ببینیم.
خلاصه این‌که این بازی هر چقدر به لحاظ محک زدن نیروهای تهاجمی تیم برایمان مفید باشد، از نظر سنجش تحمل مدافعان و تاب‌آوری دفاع تیمی محک مناسبی نیست. یعنی پاشنه آشیل تیم امیر لااقل در این بازی محک نخواهد خورد!
در همین ارتباط: روز خاص پدیده فوتبال ایران؛ رونمایی از سورپرایز ویژه قلعه‌نویی در تیم ملی