تیم ملی وزنه‌برداری ایران با کسب عنوان سوم رقابت‌های جهانی ۲۰۲۶ چین به کار خود پایان داد، اما نه موفق به تکرار قهرمانی سال گذشته شد و نه طلای مجموع فوق‌سنگین را به دست آورد. اتفاقی که بار دیگر ضرورت افزایش رکوردهای علی داودی و علیرضا یوسفی را در مسیر بازی‌های آسیایی و المپیک ۲۰۲۸ لس‌آنجلس مطرح کرده است.
به گزارش ایلنا، پرونده مسابقات جهانی وزنه‌برداری در نینگبوی چین برای ایران با هشت مدال و کسب جایگاه سوم بسته شد. نتیجه‌ای که در بالاترین سطح رقابت‌های جهانی نمی‌توان آن را ناکامی مطلق دانست، اما با هدف‌گذاری اولیه مسئولان فدراسیون و کادر فنی فاصله داشت.
ایران با هدف تکرار قهرمانی سال ۲۰۲۵ و بازپس‌گیری عنوان قوی‌ترین مرد وزنه‌برداری جهان راهی چین شده بود، اما رقابت نزدیک مدعیان و رکوردهای بالای ثبت‌شده در دسته‌های مختلف اجازه تحقق این دو هدف را نداد.
در این میان، عملکرد نمایندگان فوق‌سنگین بیش از سایر اوزان مورد توجه قرار گرفت. علی داودی و علیرضا یوسفی که هر دو از وزنه‌برداران عنوان‌دار ایران محسوب می‌شوند، رقابت نزدیکی با حریفان عراقی و ارمنی داشتند و موفق به کسب مدال شدند، اما طلای مجموع این دسته به ایران نرسید.
حسرت بزرگ علی داودی؛ یک وزنه تا طلای جهان
یکی از لحظات تعیین‌کننده رقابت‌های فوق‌سنگین، تلاش علی داودی برای مهار وزنه ۲۶۱ کیلوگرمی در حرکت دوضرب بود. وزنه‌ای که در صورت ثبت موفق آن، می‌توانست معادلات جدول مجموع را به سود ایران تغییر دهد و عنوان قوی‌ترین مرد جهان را برای داودی به همراه داشته باشد.
همین فاصله اندک نشان می‌دهد رقابت در دسته فوق‌سنگین تا چه اندازه نزدیک بوده و چگونه موفقیت یا ناکامی در یک حرکت می‌تواند رنگ مدال را تغییر دهد.
با این حال، مسئله اصلی برای وزنه‌برداری ایران نباید صرفاً حسرت وزنه‌های مهارنشده باشد. داودی برای رقابت با بهترین‌های جهان و رسیدن به طلای المپیک، به افزایش رکوردهای خود در هر دو حرکت یک‌ضرب و دوضرب نیاز دارد.
علیرضا یوسفی؛ قدرتی که باید با یک‌ضرب بهتر تکمیل شود
شرایط علیرضا یوسفی نیز از زاویه دیگری قابل بررسی است. این وزنه‌بردار جوان توانایی بالایی در مهار وزنه‌های سنگین دوضرب دارد و ظرفیت افزایش رکوردهایش در این حرکت همچنان وجود دارد.
اما برای تبدیل شدن به مدعی جدی طلای مجموع، تنها قدرت در دوضرب کافی نیست. یوسفی باید با تمرکز بیشتر بر تکنیک و افزایش رکورد یک‌ضرب، فاصله خود را با رقبای اصلی کاهش دهد.
در مسابقات جهانی ممکن است مدال‌های یک‌ضرب و دوضرب به‌صورت جداگانه نیز اهمیت داشته باشند، اما در بازی‌های المپیک این رکورد مجموع است که جایگاه نهایی وزنه‌بردار و رنگ مدال او را تعیین می‌کند.
به همین دلیل، اگر هدف ایران کسب طلای فوق‌سنگین در لس‌آنجلس ۲۰۲۸ باشد، پیشرفت هم‌زمان داودی و یوسفی در هر دو حرکت باید در اولویت برنامه‌های فنی قرار بگیرد.
هشت مدال و عنوان سوم؛ نتیجه قابل قبول یا فرصت ازدست‌رفته؟
در مسابقات جهانی چین، نیمی از وزنه‌برداران اعزامی ایران موفق به کسب مدال شدند و مجموع مدال‌های کاروان به عدد هشت رسید.
این عملکرد با توجه به سطح رقابت‌ها قابل دفاع است، اما نمی‌تواند تمام انتظارات را برآورده کند. تیمی که با هدف قهرمانی وارد مسابقات شده، طبیعتاً باید عملکرد خود را با همان هدف بسنجد.
از سوی دیگر، افزایش رکوردهای وزنه‌برداران کشورهای رقیب نشان می‌دهد اتکا به توانایی‌های فعلی برای موفقیت در رویدادهای آینده کافی نخواهد بود. مدعیان جهانی نیز به‌طور مستمر در حال افزایش رکوردهای خود هستند و فاصله میان سکوهای اول تا سوم می‌تواند تنها چند کیلوگرم باشد.
هدف بعدی؛ طلای المپیک لس‌آنجلس
مسابقات جهانی چین بار دیگر مشخص کرد که وزنه‌برداری ایران همچنان ظرفیت حضور روی سکوهای بزرگ را دارد، اما برای رسیدن به مدال طلای المپیک باید از همین حالا برنامه‌ای مشخص برای ارتقای رکوردها تدوین شود.
این ضرورت تنها به دسته فوق‌سنگین محدود نیست و سایر وزنه‌برداران نیز برای رقابت با مدعیان جهان باید افزایش توان فنی و رکورد مجموع را دنبال کنند.
برای علی داودی و علیرضا یوسفی، مسیر رسیدن به طلای المپیک از همین نقطه آغاز می‌شود. یکی باید فاصله چندکیلوگرمی خود با طلای جهان را جبران کند و دیگری در کنار قدرت بالای دوضرب، یک‌ضرب خود را به سطح مدعیان اصلی برساند.
ایران در نینگبو روی سکوی سوم ایستاد، اما اگر قرار است در لس‌آنجلس روی سکوی نخست قرار بگیرد، تنها تکرار رکوردهای فعلی کافی نخواهد بود.